Ohey Hohey

Ekipman

2012-01-21T21:36:00.002+02:00

Bir mouse gibi itaatkar,

Bir modem kadar başına buyruk...

*yazsana bir şey...

Dur

2012-01-09T21:31:00.001+02:00

Sisli-puslu korku filmi havalarında, ucu bucağı gözükmeyen, aslında kısa bir yolun yarattığı hayal kırıklığını yaşıyorum kimi zaman. Hiç soğumamış gündemlerin üzerine sıçıp biraz daha kaynatmaya henüz vakit varken, Teletabilerin -onlar işte- seslendiği dimağlardan esinlenmek nereden çıktı şimdi, inan bilmiyorum.

Seçilenlerin ifadesi, insanları kelimeler öğretmeye itiyor -hatta- itmeyi siktiredelim, koca koca kitaplar devirip, elleriyle okuduklarını evirip, güzel güzel tepsilerde sunmaya kadar götürüyor. Oysa bir dalda duran iki kirazdan her biri dişlerini her gün fırçalayıp, rengine biraz daha renk katmak için teknolojinin en gerekli kullanımına şahitlik etmemiz için yaratılmış solaryum zamazingosuna giriyor. Böyle bir zenginlik anlatımının içine tükürüp, müşteriye ikram etme hayalimi/tahayyülümü çıkartmıyorum yine soktuğum yerden. Üzerine sokulanlardan sonra nereden bulup çıkartacağımı da bilmiyorum aslında.

El yordamıyla bulduklarımı, anlayabildiğim en kaba ifadeyle süzüp tüm benliğime yapıştırıyorum. Öylesine çıkmasın diye yapıştırıyorum ki! Cümlelerime sirayet ediyor diyeceğim ama ne cümlesi, ne de gamlı baykuş bakışlarında süzülen bir parıltı. Kargaşanın içinde, bir garip inilti ki sanki bir süre sonra tüm o kaos bir inlemeye eşlik edecekmiş gibi görünüyor -burada takıldığım ağacın üzerinden-. Her kuş ve kalan leylek gibi bir algının yaradılışı, boşluğa duyulan özlemden mi? -Yoo-

*Cümle olsun. Ne öyle?

He-Man

2011-11-19T02:20:00.001+02:00

Aylardır üzerinde çalıştığım bir şarkı var. Ne yazık ki, bir yerden sonrası gelmediği için bitmiyor. Beklediğim kelimeler yerli yerine gelip yerleştiğinde, ses verip kayda gireceğim.

Üzerinde çalıştığım bu yeni şarkının henüz bir adı yok. He-Man, İskeletor ve Eternia hakkında epik bir şiir tadında olduğu için isim bulmakta zorlanıyorum.

"İskeletor çok kötü bir yaratıktır." diyorlar...

*lütfen...

Bambaşka - VI

2011-10-16T23:49:00.000+03:00

Çılgın iki uzay ajanının hikayesini anlatan, olabilecek en "dandik" kitabı sanırım sevmeye başlıyorum. Gezegen yok etme yetkili bu ajanların, akıllara durgunluk veren -akıl durdurucu etkili- hikayesini büyük bir merakla okuyorum. Keşke, tezimi okumadığı halde düzeltme vermekten çekinmeyen akademisyenin hazırlamamı istediği şeyleri bu gece 05:45'e kadar hazırlamak zorunda olmasam ve gidip şu kitabı bitirsem...

Virüsler benim için hep en acayip olmuştur. Yine, birinin bana bulaşmasıyla birlikte değişik bir hal alan hayatımın keyfini sürüyorum. Bu keyif, her ne kadar beni 19:15'e kadar yataktan çıkamayacak hale getirse bile... Biri sarı, diğeri kahverengi olan ve tamamen kendi kendime oluşturduğum bir kombinasyonun iki parçası olan hapları almam, bu acayipliğin davranışa dönüştüğü bir bölüm olsa gerek. Nem oranı yüksek burna, soğukken dokunmak ilginç ve güzel bir his uyandırıyor bende... Hastalık bazen böyle bir şey.

Yapılacak onca işin arasında, yeni bir iş yapmayı planlamışken, aniden ortaya yepyeni başka bir iş çıkarsa; "Acaba yapmayı planladığım yeni işi mi yapmalıyım?" ve "Yoksa karşıma çıkan yepyeni işi mi yapmalıyım?" sorularıyla karşı karşıya kalır insan. "Yepyeni"nin, planladığı yeni gibi olduğunu görünce "daha başka" bir şey düşünmek ister insan. "İnsan hayal eder..." İnsan, insan işte...

(Kalın ve İtalik cümleler kurmak isterim bazen. "Merak işte...")

Bir yazıyı, görsel hale uyarlanmadan önce okuyamamışsam yazık bana derim. Bu yüzden sinema ya da televizyona uyarlanmış bir yazının her hangi bir formunu okumam. Hep gördüğüm o sığ görüntü kadarını bilir, o kadarıyla kalırım. Bu aralar bu durumu bana hatırlatan bir şeyler oluyor. Bir kısmını izlediğim bir yazının kendisini okuyorum. Önce ben okuyup hayal ediyorum, sonra bir başkasının hayalini izleyebiliyorum... Keşke herkes pahalı prodüksiyonlara imza atabilse!

Teşekkürler...

Tekerlek

2011-09-24T19:38:00.000+03:00

Hiç bilmediği bir yolda icat etti tekerleği. Ümitsizlik içerisinde yol almaya çalışırken, çalılıkların arasına işemeye gitmişti. Oysa gerek yoktu. Yoldan geçen başka kimse yoktu. Yolun ortasına işese bile kimse kendisini ayıplamazdı. Kaldı ki o çalılığa o günden sonra başka işeyen olmamıştı. İşte tam o esnada aklına geldi fikir. Yuvarlak bir cisim bulup yükünün altına koymalıydı.

Üç haftadır yoldaydı. Olabildiğince yüklenmişti. Hiç kimsenin yerini bilmediği bir hazineyi o bulmuştu. Yanlışlıkla bulmuştu aslında. Çok çişi geldiği için bir kuytu aramaya başlamıştı. Derken bir kapı, bir yol ve bir hazine. Hepsini aldı. Hazır kolilenmiş hazineyi sırtladığı gibi yola koyuldu. Bilmediği yerden, bilmediği bir yolla bildiği bir yeri bulmaya çalışırken, çok yoruluyordu.

Derken, o an için tekerleğe en yakın şeyi buldu. Bu şekilde daha hızlı ve daha az yorularak ilerliyordu. Kervan yolda düzülür ya, işte öyle bir hal almıştı durum. Basit tekerleğe bir kaç ekleme yaptı. 4 gün sonra 66 model bir Shelby Cobra'yı andırıyordu yoldaki şey. Artık yükünü taşımasına gerek yoktu. Ancak hangi ara V8 motoru yaptığını kendisi de bilmiyordu.

Yolda durup kolileri açmaya karar verdi.

Koliler boştu. (?) Şaka yaptım lan! Koliler boş değildi ama hikayenin akışı gereği bu noktada açıklanabilecek bir şey değil. Bir lost, bir "Bruce Willis ölüymüş lan!" değil ama şu anda olmaz. Neyse kolileri açmadan önce işemeye gitmişti.

Döndüğünde kolileri açtı. İçerisinde 4 adet tekerlek vardı. Uzaylılar bırakmış.

*Sonu son olmuş hikaye...

Enola Gay

2011-09-23T01:50:00.001+03:00

İroni, söylenen şeyin değilinin ima edilmesidir. Tam tersinden, karşı yönden, farklı dünyalardan ya da 90 derecelik açıyla diğer taraftan gelmektir ironi. Mizahi değildir ama güldürebilir. Gülen gözlerin ardında, ironi açık bir şekilde konuya katılmamak, reddetmek ve hatta "öte tarafa konuş hemşehrim"dir.

Enola Gay, bildiğiniz üzere ikinci dünya savaşında, "Little Boy"u Hiroşima'ya gönderen uçağın adıdır. Bir anda binlerce insanı öldüren bu bombayı bir kenara koyup, o bombayı taşıyan uçağın adına bir bakalım. Uçuşundan hemen önce gülen yüzlerle objektiflere selam çakan Paul Tibbets, Enola Gay'ın birinci pilotuydu. Uçağın ismi, çok sevdiği annesi Enola Gay Tibbets'in ismini taşıyordu.

Bu duygu yüklü B-29 ile 6 Ağustos 1945'te yaptığı şey yüzünden mi bilinmez, Paul Tibbets kendisi için bir mezar taşı yapılmasını istemedi.

*Film izledim bugün.

Müsait Bi Yerde!

2011-09-21T22:33:00.000+03:00

Yazıya hiç alakasız bir şekilde "Seven Samurai" ile başlamak istiyorum. 1954 yapımı bu filmin Kurosawa'ya ait olduğunu bilebilirsiniz. "İzlediniz mi?", bilmiyorum. İzlemiş ve izleyecek olanlara hemen arkasından "Samurai 7" ı izlemelerini tavsiye ediyorum. Keyifli bir uyarlama olmuş... Hikayeye sadık kalarak, yaratıcı olmak ile hikayeyi sıçıp sıvamak arasındaki ayrıma örnek olurcasına...

Çok ilgili olmayan bir şey daha söylemem gerek. Açlık kelimesi, mecaz anlamda "bir şeyi çok istemek ve arzulamak" anlamında kullanıyor. Genelde kan şekerinin düşmesiyle birlikte (glikojen miktarının belirli bir seviyenin altına inmesi) gelen yeme isteği olarak bilinen ve algılanan bir kelime. Oysa "bir şeye duyulan özlem" olarak da kullanılabilir. Aslında "aç doyurmak" zor iş! Kişinin kendisinden başka birinin yapamayacağı bir iş.

Dün gece iğrenç bir beyaz peynirli tost yaptım. Peynirli bir tost yemek istediğim için yedim. Yediğim için mutlu oldum. İstediğim yemeği, nasıl yiyeceğime karar vermek o kadar hoşnut etti ki, iğrenç olduğunu ancak sabah anladım. Maydanoz olsaydı her şey bambaşka olurdu. Maydanoz harika bir şey ama bir "Ümit Usta" değil tabi.

İnsanların havanın durumuyla ilgili sürekli geyik yaptıkları bir zamanda yaşıyoruz. Havadan sudan konuşmanın kendisini çok ciddiye almadık sanırım. Elimizde kalan buysa, oradan devam edeceğiz demektir. Bir ortama sesleniş, hava ya da civa...

Karıncalar gibi çalışkan ve yüksekten düşünce hayatta kalan bir şey olmadığı için insan, çalışırken iyi hoş ama düşünce çok gürültülü... Bu yüzden düşen insana dikkat etmeyenler, sesini duyup baktığında çok geç olur. Yer çekimi bilinir, görülür ve hissedilir. Yük ise görülmez, duyulmaz ama bunlara rağmen hissedilir. Düşürmemek için hem görmek hem de anlamak gerekir. Bu yüzden teflon diye bir şey var. "Telefon" değil lan "Teflon".

Sonuç olarak, bir minibüste "en rahat yolcu" nerede ineceğini bilendir.

Otobüsü Kaçırmayalım!

2011-08-01T19:00:00.001+03:00

Otobüsler ve kalkış saatleri hakkında konuşarak, derin düşünceler diyarına girmiştim. Beklenmedik bir konu olduğunu gördüğümde şaşırdım. Nasıl olur lan! Otobüs işte bu dedim. Dinlemediler... Dinleyip dinleyip durdular.

Bu yüzden birazdan bineceğim otobüsü ve kalkış saatini beklerken, otobüse binmeden önce yaşanan o garip tedirginlik haliyle bir şeyler yazayım istedim. Olmadı... Oldu ama bu kadar oldu.

Fakat heyecanına dair bir şey paylaşabilirim. Hani "midede kelebeklerin uçuşu" diye anlatmaya çalıştığımız bir şey var ya, işte onun biraz daha bağırsaklarda yaşanan halini düşünün. Yola çıkmadan önce, insanı tuvalete götürüp, bir şey yapmadan getirten o hal...

Bazı mola yerleri çok güzel.

*Benzetmeyle, ağzı yüzü benzetilen yazının, benzersiz derecede anlaşılmayacak bir yazı olması başka hiç bir şeye benzemez yazan kişi için! ((((Tıpkı bunun gibi!) Aynı zamanda bu ve... )bu gibi!) bu ne yahu?)

N'aptınız!

2011-07-18T18:25:00.001+03:00

Eskiden yürümekte bile zorlanırdım. Şimdiyse, yürürken bardaktan "soğuk içiniz" önerili içecekler içiyorum. İşte böyle değiştim ben.

*Görüntü yönetmeninden gelmiş gözlem gibiyim.

Zincir

2011-07-15T22:53:00.001+03:00

Sarmasına hiç izin vermediğin,
Kırmam için hep yardım ettiğin,
Giderken sessizce,
Kollarıma bıraktığın...

Dev Sosyal Medya Hikayesi (IP'li)

2011-06-23T02:27:00.003+03:00

"'Bu sosyal medya yazısı çok pratik bilgiler içermiyor. Fakat görmeyi bilen gözlere kronolojik bir keyif verebilir.' diye, yazardan gereksiz bir not işte! " dediğinizi duyar gibiyim."

Yukarıdaki gereksiz oyunlu giriş cümlesinden dolayı üzgünüm, devam edelim.

Bir zamanlar "Ay pi (IP) numarasından buluyorlarmış" diye bir cümle duymuştum. İlk duyduğumda "Ay pi ne lan!" demiştim ama içimden demiştim ve kimseye çaktırmamıştım. Gözümde oluşan "hayret bir şey" kısılması, durumdan bihaber olduğumu ele verebilirdi ama yırttım.

O dönemlerde aldığım anda, "Diablo-1" yüklemeye kalktığım bir bilgisayarım vardı. Hatta cd-romu bozuk olduğundan, oyunu yüklemek için bir hafta daha beklediğim bir bilgisayardı. "Diablo-1"le ilgili ilginç bir gerçeği yıllar sonra öğrenecektim oysa. Oyunun piyasaya çıktığı tarih doğum günüme denk geliyor. (Yazının kronolojik doğrulamasını kimileri buradan yapmaya kalkabilir. Dur sakın yapma!)

O bilgisayarımda bir süre sonra internet kullanmaya başladım. Dial-up bağlantı kullanıyordum. Aslında hala var şurada satıyorlar. Dial-up bağlantıyı kullanmanız için RJ11'e uygun bir giriş gerekiyor. "O modemler kaldı mı ki yahu?" demeyin. "mIRC" denen programla IRC ağına kopardık.

IRC ağında dosya ve bağlantı paylaşmak ve başkalarıyla irtibat halinde kalmak mümkündü. Yani, yüz göz olmadan, sınır tanımadan sosyalleşmek. Tabii ki hayal, ağın geliştirildiği 1988 yılında, "kız düşürürüz" genişliğinde ve derinliğinde değildi sanırım. Tabii mIRC denen programın bu ağı kullanarak bir döneme damgasını vurması daha sonralara dayanır. mIRC bize öylesi bir fink atma ortamı sağlamıştı ki, dial-up bağlantının indirimli saatlerinde, hemen mIRC'a girilildi.

Geniş bir yelpazeye dağılan sohbet konularını sıralayacak olsanız, sıralamanızda Tarkan'ı görebilirsiniz. Bu arada hiç internet sitesine baktınız mı? Tarkan'ın "Şımarık" adlı parçasının bulunduğu "Ölürüm Sana" albümü çok ses getirmişti. Aynı yıl "Winamp" kısa bir süre sonra da "Napster" ortaya çıktı. Napster, Metallica ile davalık olunca, tüm hane halkı şaşırmıştık. İnternet üzerinde yaşanan bir şeylerle ilgili dava açılabiliyordu. "Peki nasıl?" sorusunun cevabında, işte o gizemli kelime "ay pi" vardı. "Chat" filan yaparken "ay pi" olduk birden. Bu hikayenin aynı zamanda "DNS"lisi de var. (DNS'li hikayeye gitmek için 52. sayfa!)

Ardından Photobucket, Last.fm, Hi5 gibi şeyler girdi hayatımıza. Tabii dial-up bağlantılarda yerini ADSL'e bıraktı. Ben o ara Orkut'a bakınıyordum. Tabii aklımızda hep "ay pi" olmadığı için, farklı e-posta adresi kullanmanın avantajlı bir kamuflaj olduğunu düşünürdük. Böyle düşünen bir grup insandık işte! Geçenlerde o e-posta adresimin şifresini hatırlamaya çalıştım. Olmayınca, gizli soru filan zorladım biraz. Gelen giden e-postalara baktım. Sözlükler ne alemde, forumlara ne oluyor... (Nostaljik)

O sıralarda (ilk ekran görüntüsü aşağıdaki gibi olan) Facebook çıkıyor ortaya.

Artık ilkokul arkadaşlarımı bulabilecektim. Facebook sayesinde manyaklar gibi arkadaş olabilecek, aynı zamanın... Neyse! Facebook, "poke" gibi bir iletişim inceliği verdi bizlere. Bizler de şükranlarımızı sunarak, kendisini hayli pahalı bir şirket haline getirdik. Şu kurduğum cümle, kullanıcının kendini bilmesidir!

Facebook tüm dünyaya açıldığında, çok konuşmaktansa az ama öz konuşmayı tercih eden kimselerin takılabileceği (az olmak zorundaysa seri yaparız bizde!) Twitter, anlamsız bir şekilde çok zaman geçirdiğim FriendFeed vb.vb.

N'olmuş?

Bilenk!

2011-06-22T17:35:00.004+03:00

Biraz incelmiş, yer yer morluklar ve soyulan bir kaç yer... Hissizleşmiş ama parmak ucunda yürümek mümkün. Bir balerin bileği edasıyda kıvrılsa da zayıf ve hastalıklı göründüğünü kabul etmemek, hıyarlık hatta öküzlük olur. Belki eşşeklik ama daha azı değil!

Ben bile alışamamışken bu garip haline, sol ayağım hiç tereddüt etmeden yanaştı yanına. Merakım, ne olacağıyla ilgili değil, nasıl olacağıyla ilgiliydi. Sonuçta her ne kadar şu anda iki ayağımla ilgili bağlamsız bir hikaye anlatıyorsam da, bu konudaki tüm kontrol hala bir omurgalı olarak bende!

Öylesine kırılgan, böylesine başka görünmesine aldırış etmeden dokundu diğerine. Sadece 36 günlük ayrılıktan sonra bile çıplak tenlerin buluşması, hayranlık verecek şekilde şiddetli hissediliyordu...

Magirus Deutz

2011-06-11T21:31:00.002+03:00

Magirus gibi gelip, geçsin...

Gecenin bir vakti yoldan geçen araçların seslerini duyuyorum. Hayatımın bir yol ve o yoldan geçenlerle benzerlik göstermesini istemezdim ama uzun zamandır ev hapsinde kalınca insan, kendini kaldığı yere ait hissedebilmek için daha çok çaba harcıyor.

Kimi zaman sessizlik, aniden bozulup yerini asfalt üzerinde kayan tekerleklerin ve yeni nesil dizel bir motorun sesine bırakıyor. Belli ki geçen araç, yolun boş olmasından faydalanıp hızlıca uzaklaşıyor. Ses geldiği gibi yavaşça yok olup gidiyor. Gecenin rengini değiştiren böyle hoş bir rahatsızlık, kabul edilebilir oluyor birden...

Her aracın bir sesi, geceyi bölen bir söylemi oluyor.

Bazı sesler çok kuvvetli. İnsanı rahatsız etmekle bırakmıyor, yerinden hoplatıyor. "Bu 150 beygirin üzerinde bir şey!" diye tahmin yürütmek zorunda kalıyorsun, kapıldığın paniği gizlemek için. Yersiz oluyor tabi... Neyse ki hızlıca geçiyor bu gibi sesler. Bir anda başına açtığın belanın, hızlıca hayatından çıkıp gitmesi ya da çözülmesi gibi. Hayatımın anlık krizlerini hatırlatıyorlar. Öylesine ansızın, garip...

Bazı araçlar için "Neye yarar bu varlığın?" diyorsun ama onlar da yol alıyor. -Her ne kadar yavaş ve meşakkatli olsa da-

Çok uzaktan bir vızıltıyla geliyor geceye. Yaklaştıkça vızıltı artıyor. Öylesine yavaş geliyor ki bu gelen, sanki asıl amacı ilerlemek değil de ses çıkartmak. Yavaşça giriyor kafanın içine. Duymazdan gelmek imkansız, yavaş yavaş arttırıyor sesini. Sonra anlıyorsun ki çok yakınında! Her şey duruyor. Sonra aynı yavaşlıkta uzaklaşmaya başlıyor. Gelişi gibi, gidişi de bir başka ömre bedel hesap bırakıyor masaya. Sırtta kambur, çaresiz -ince- hastalık gibi... Mobilet!

Tüm bu gelip geçenler arasında bir tanesi var ki, tüm diğerlerini anlamlı kılarcasına, mağrur, "Siz yokken, ben vardım!" edasında ilerliyor. Böyle bir şey kendisi, biraz bak!

Duyulmayacak bir sesi yok! Kendisi itinayla "Ben buradayım!" diyor. Alıştığım için mi bilmem, "İşte geçiyor!" diyorum. Kendine has bir sesi var. Ne kadar hızlı olduğunu tahmin edersiniz. Ne çok yavaş ne de çok hızlı. -Öyle bir hız işte- Sanki tam olarak gidilmesi gereken gibi gidiyor. Gecenin içinde, bir selam verip, hal hatır sorup kayboluyor. "Olur bu!" diyorum. Gerektiği kadar dikkat çekiyor, gerektiği kadar meşgul ediyor. Zaten gerekli bir iş yapıyor... -Alıştığım için mi?-

Magirus Deutz! Kararında bir rahatsızlığın vücuda gelmiş hali olduğun için istenmeyen ama baş edilebilir tüm sıkıntıların bir sembolü olarak seni selamlıyorum. Hayatımda "Olmaz lan!" dediğim, ama sonrasında "Olacağı varmış" diyerek sineye çektiğim, bir süre sonra yok olup gidecek tüm dertlerimin, senin gibi kararında ve kararlı bir şekilde geçip gitmesini istiyorum.

İşte bu yüzden, "Magirus gibi gelip, geçsin..." diyorum.

Unutmadan; mavi olanların bizim evin önünden geçiyor!

Uğraş

2011-06-06T01:50:00.000+03:00

Her insan farklı bir düşünceyi benimser. Benzer düşünceleri bir başlık altında toplar gibi olsak da, düşünceler benzersiz hayat pratikleriyle yoğrulduğu için bu uğraş yerinde bir beyhudelik taşır. Fakat bir uğraşın beyhude olması ya da olmaması o uğraşı bir uğraş olmaktan çıkarmaz.Uğraş, bir meşgul olma halinden öteye gitmesi gereken bir şey olmak zorunda değildir zaten. O değil de, ne olacak böyle Ferhunde?

Bugün sağda solda Federer ve Nadal'ın oynadığı Roland Garros finaline dair mesajlar, iletiler ve yer yer komiklikler gördüm. Oysa maçı izledim. Maça dair yorumların, tenisle olan münasebetimize ışık tuttuğunu görüyorum. Gündemi takip edip, bu takibi görünür kılma çabamız bence takdire şayan (şayan-ı takdir). Hayır, ben öyle amansız bir tenis takipçisi değilim. Pek anlamam, kaldı ki hiç oynamadım! Yalnız yıllar evvel bir Patrick Rafter maçı hatırlarım ki... File önüne ani çıkışları ve topları önde karşılamaya çalışırken ortaya çıkarttığı güzel oyunlar, maçları çok keyifli bir hale getirirdi. Neyse ki Golf hiç ilgimi çekmedi.

Kırıldım

2011-05-19T18:32:00.000+03:00

Baya dayandım aslına bakarsan... Onca şey oldu! Hala olmakta... Her şeye rağmen çok esneyip, çok gerilip, iyi dayandım. Bir ara çatlar gibi oldum ama sanırım hiç kırılmadım. Geçen gün dayanamadığımı düşünerek, biraz daldım. O ara sanki kırılmadan önceki son demlerimi yaşadım ve bir kırılma anının sesini kulaklarımda duyar gibi oldum. Artık dayanamayacak ve kırılıp gidecektim.

Yanılmışım... O ses değilmiş! Kırılmanın sesi biraz daha başkaymış.

"Ayağımın büküldüğünü hissedebiliyordum. Sağ ayağım, bileğimden başlayarak sola doğru kıvrılıyordu. Bu kıvrılmanın bir yerde durması gerektiğini biliyordum ama havada olduğum için şu anda hükmedebileceğim bir fiziksel gerçeklik yoktu. Sağ ayağım yerle temas etmeye başladığında içeri doğru kıvrılmanın bitmediğini anlamıştım. Hala bir limiti olduğunu düşünüyordum ama o limitin neresi olduğunu bilmiyordum. Bileğim döndükçe, bir sıcaklık hissediyordum. Bu sıcaklığı sadece bileğimde ve kafamda hissediyor olmam ilginçti. Bir an, dışarıdan gelen sesler yok oldu gitti. İki eklemin arasında dolanan sinovyal sıvının anlık hareketiyle çıkarttığı çıtırtı sesi geldi önce kulağıma. Tanıdık bir sesti. Zaman zaman parmaklarımdan ve boynumdan çıkartmayı sevdiğim bir ses... Fakat bu sesin hemen ardından, sanki derinlerden geliyormuş gibi daha tok bir ses duydum. Bu ses sanki sadece kendine has bir titreşimle birlikte gelmişti. Yanlış bir şeyi ayırmaya çalıştığını son anda fark ettiğinde kapıldığın bir his gibi... İşte bu ses pek tanıdık değildi. O sesten sonra sağ ayak bileğimi hafifçe havaya kaldırdım..."

Evet! Kırılmanın sesi gerçekten başkaymış...

Her zaman, olabilecek daha boktan bir şeyler vardır.

*İlk olduğu için hoş karşılıyorum...

Koşmak

2011-05-05T23:28:00.000+03:00

Dönüş turlarında rüzgarı karşıma alıyorum. Bir güzel ediyor, bir güzel esiyor ki... O ana kadar ısınan vücudum bir anda soğuyor. Halk arasında "tosba - tosbağa aslında", "kaplumbağa - aslında kaplumba" diye adlandırdığımız araç gibi hava soğutmalı bir şekilde soğuyorum güzelce.

Lakin rüzgar bazen sert esiyor, soğuk esiyor... Aerodinamiği kuvvetli saç şeklim, beni bu soğuktan korumaya yetmiyor. İşte böyle durumlar için aldığım kapşonlu - kapüşon olmalı - giysilerim imdadıma koşuyor. Kapatıyorum... Doğal olarak rüzgar kapüşondan içeri süzülüyor ve şişiriyor kapüşonu. Kafamdan sıyrılıp gitmesin diyerek yakalıyorum her defasında. Yandan sarkan iplerini sıkarak yüzümü, gözümü iyice örtüyorum. Önümü görebilecek kadar bir boşluk bırakmama rağmen, kapüşonun tekrar firar etmesi için ihtiyacı olan süre o kadar kısa ki... Üç beş adım?

Böyle saçma koşuyorum işte...

Ama iyi geliyor...

Günlük - Planlık

2011-05-03T18:09:00.005+03:00

Günle ilgili planlar basit olur.

Sağlık sistemiyle süren mücadelemin "16. Round"u için yine hastane yollarına düştüm. (Sağlık sistemi ve işleyişi üzerine derin düşünceler-I) Lakin sağlık sistemi, böyle bir mücadelenin varlığından ve artık çok sıkılmış olduğumdan haberdar mı? Hiç emin değilim. Bu nedenle varoluşu çok mantıklı, işleyişi bir o kadar mantıktan uzak olan bir sistemimize daha (Sosyal devlet hayatımızın neresinde-IV) sokup, sokuşturarak mevzuyu usul usul bırakıyorum bir kenara. Henüz erken. Hala vakit varken...

Benim için hastane yolu metrobüs yolu demek oluyor. "Metrobüs ne oluyor?" dersen (Yerel yönetimler ve ihtiyaç temelli şehircilik anlayışı -II), diyecek pek bir şeyim yok. Sadece sürekli ayakta yolculuk ettiğimi söyleyebilirim. Bu yolculuk şekli dışında hatırımda pek bir şey yok.

Bugün yine bindiğim duraktan, aktarma yapacağım durağa kadar ayakta yapacağım yolculuk için kendime elverişli bir köşe kaptım. Ayakta kalmak, mecburi bir seyir, bir inceleme refleksi geliştiriyor insanda. Camdan dışarı bakarken, ağaçların çiçek, yolların Mini Cooper ( Mühendislikten çıkış yok-log10) açtığını gördüm.

Yolumun tümünü tek araçla tamamlamak isterdim... İsterdim ama mümkün değil. Zincirlikuyu durağında bir aktarma yapmam gerekiyordu. Malum bugüne kadar pek az gittiğim bir durağa, metrobüs hattının uzak ucuna gidiyordum. Bu yüzen inip, bineceğim diğer araca doğru ilerledim. Kendimi öylesine ayakta kalmaya adamışım ki, önümde bomboş duran dört koltuktan birine oturana kadar diğer üç tanesi dolmuştu bile. (Metrobüs oturma grubu ve alışkanlıklarımız 7!)

Böyle bir oturma hali beni kısa süreli bir şoka soktu sanırım. Bir anda içinde bulunduğum şeyi incelemeye başladım. Sağa sola baktım, pek ayakta kalan yolcu yoktu. Sanırım bu saatler daha rahat bir yolculuk için uygun saatlerdi. Neyse efenim ben bu kısa süreli incelemelerimden sonra aynı oturma grubu içerisindeki üç insana şöyle hızlıca bir bakındım. Sağ taraftan başlayarak sırayla sayıyorum. (Önüm, arkam, sağım, solum her tarafım donanmış yargılarla 43)

1.Cep telefonuyla oyun oynayan çocuk.
2.Kitap okuyan bir hatun.
3.Lan bu ne?

Bazı şeyleri tanımlayamadığımız anlar olur. Öyle bir anıma denk gelmiş. Bu yazının cinsiyetçi bir hal almaması için şöyle bir şey paylaşacağım. (+18 değil mi bura? Sansür 666) Önemli bir düşünce olduğunu düşünürüm ama "önemli olan iç güzellik" anlayışına nazire edercesine bir hal, hareket ve durumdu ortada olan. İç dediğimiz taraf denklemin bilinmeyeni tabii. Cinsiyetçi bir hal almasın bu yazı diyerek bir tez atıyorum ortaya. "İçgüdüsel görünüm yongası diye bir şey var ve bu her insanın kuyruk sokumuna yakın bir yerde toplanmış sinir hücrelerimiz tarafından kontrol edilir." (Akademik dünya nereye gidiyor? (1/3(2+1) işleminin sonucu nedir?)

Şartlar ne olursa olsun, 25 dakikanın altında kalmayan yolculuk sürem yine değişmedi. Fakat oturmak farklı bir duyguydu. Birden fazla olasılığı oluyor insanın. Bir süredir okumakta olduğum ve bahsettiğim mücadelemde bana katkısı olacağını düşündüğüm kitabı okuyabilirdim.(Bu konuda kaynak bulamıyorum-202) Fakat bazı kitaplar yolda daha fazla not tutmayı gerektiriyor. Bu yüzden bu yolculuklarda alıştığım şeyi yaptım. Müzik dinleyip, mallayarak etrafı izlemeye koyuldum.

Belki karşımda oturan insanla ilişkimde niyetimi ortaya koyar diyerek hemen şöyle bir şarkı dinlemeye başladım.(Otobüste öpüşmeyin lan pis yolcular-25T) Çantasından mp3 çalarını çıkartıp dinlemeye başlayınca, "Lan artık duymaz!" diyerek şarkıyı şununla değiştirdim. Sağa sola bakınırken çantamda bir şeyin titreştiğini hissettim. "Telefondur yahu!" diyerek telefonuma baktım ama algılarım beni yanıltmış. Telefonumda bir şey yoktu. Ama o anda telefonumu ortaya çıkartmam garip bir şekilde dikkatleri üzerime çekmişti. Telefonumun hala böyle bir etki yarattığından habersizdim. (Telefondan beni izliyorlarmış lan-0) Biraz bakışları izledim. "Acaba taş gibi telefonuma akılsız telefon muamelesi mi yapılıyor?" diye... Öyle değildi, saygıdan biraz eğilmiş olanlar görüyordum. Selamladım!

Sonra metrobüs yolculuğum sona erdi. Durakta inip, gidip mücadeleme kaldığım yerden devam ettim. Dönüş yolculuğum yine ayakta oldu.

*Yaşadıklarını yazanlar hakkında yazılanlara dair başka bir bakış açısı geliştirmesi dileğiyle yazılmış yazılardan...

Dikkat: Filtreler, filtreler...

Noktalar

2011-04-28T22:55:00.001+03:00

Noktalar yer değiştirir. Tek bir hareket -çok basit bile olsa- noktaları yerlerinden etmeye yeter. Yerinden olan nokta, gidip bir başka noktaya çarpar ve o noktayı da yerinden eder. Hareket kimi zamanda noktaları çeker. İter, çeker, iter, çeker...

Ne olursa olsun, noktalar hareket eder. Hareket ne yöne olursa olsun, birbirlerine dokunur, çarpar.-yanlışlıkla-

Gerçek şu ki noktalar gitmez, yok olmaz.

Aslında böylesine basit...

Karanlık

2011-04-09T16:09:00.000+03:00

-1-

Yolculuk hüzünlü... Hüzün yolun sonundan değil, daha önce birlikte hiç yolculuk yapmamış olmaktan.

Hüzün, karanlık değil. Karanlık, hüznü ilk kez beraber yaşamak...

-2-

Bekleyiş yorucu... Yorgunluk bekleyişimiz yüzünden değil, birlikte pek az yorulmuş olmaktan.

Beklemek, karanlık değil. Karanlık, henüz ilk kez birlikte beklemekten...

-3-

Korkmak yersiz... Yersiz olan son değil, ilk kez birlikte beklediğimiz sonun, son kez olmasından.

Korkmak, karanlık değil. Karanlık olan, korkunun, kendimiz için olmaması...

-4-

Saklamak keskin... Açılan yara saklamaktan değil, ilk kez saklayamamış olmaktan.

Saklamak, karanlık değil. Karanlık, saklamak istemediğin onca şeyi saklarken, -henüz paylaşmadan- en olmazı saklamaktan aciz olmak...

-5-

Benzemek zor... Zor olan, benzediğimizin ne olduğu, nasıl olduğu değil, benzediğimize bu benzerliği göstermek...

Benzemek karanlık değil. Karanlık, benzediğine benzerliğini göstermenin tek yolunun, saklamak olması...

-6-

Dayanmak imkansız... İmkansız, olanlar değil, sonunda -artık- olmayacaklar...

Dayanamamak karanlık değil. Karanlık, dayanılmaz olana karşı -dayanabilmek için- tutunabileceğin tek şeyin artık dayanamadığını düşünmesi...

-7-

Teslim olmak çare değil. Eğer teslim olan, uğrunda teslim olmayacağın tek kişiyse, belki...

Teslim olmak karanlık değil. Karanlık, teslim olana yoldaşlık edememek.

-Son-

Umut, bir gün, öyle ya da böyle anlamak...

Karanlık, seni karanlıktan çıkartanın, -senden başka herkes için çok az parlak olanın- aydınlıkta görülememesi...

Karanlık, kurduğun her şeyin, -bir gün- elinde olmayan bir pişmanlığın üzerine oturması...

Anlamak, -vakti geldiğinde- elinde olmadan kurduklarını, ellerinle yıkabilmek...

Karanlık değil!

Star Wars

2011-03-28T01:14:00.000+02:00

"Bunları herkese anlatmam bak! Blogunda paylaş diye gönderiyorum." dedi...

"Hepsi olmaz, erişime engelliyiz!" dedim...

"Ne fark eder lan!" dedi...

"Fark etmiyorsa bu ne bık bık lan?" dedim...

İşte yazının bir bölümü...

Kısa kısa notlarım var bu filme dair... Bak bakalım!

"Dark Side" dendiğinde aklına "Sith" gelenler için;

Galaktik cumhuriyetin son başkanı, galaktik imparatorluğun ilk imparatoru olan DArth Sidius, aynı zamanda senatör Palpatine olarak bildiğimiz karakterdir. Kendisi barışcıl bir gezegen olan Naboo'da doğar. Nasıl olur da böyle bir şeye dönüşür? Soru bu, bunu düşün biraz...

"Sith" dediğin şeye dair;
İki diye bir kuralları vardır. Bu kuralı koyan Darth Bane denen bir karakterdir. Sonra Sidius kendi öğrencilerini yetiştirir ve bu kurala uymaya devam eder. Hemen atlama o düşündüğün "Darth Maul" u yetiştiren Sidius değildir. Sidius bir öğrenci yetiştirmiştir ama Sith düzeninin dışında bırakmıştır. Gizli bir suikast makinesi olan bu öğrencisinin adı, MAra Jade'dir. Darth Maul'u yetiştiren kimdir peki? Darth Plaugedis... Bu adam Darth Sidius'un master dediği insandır ve Sidius tarafından öldürülür. Nedeni? Çünkü kendisinden daha güçlü olabilecek öğrenciler yetiştirebilme olasılığıdır. Nasılı? Uykusunda öldürmüştür işte...

Bunlar detay bile değil bu evrene dair. Bak mesela Arakyd Industries diye bir kuruluş var. Bu adamlar, imparatorluğun yükselmesi ile parlıyorlar. Droid siparişlerini alabilmek için neden mantıklı tercih olduklarına dair argümanları bile var. Askeri malzeme üreticisi olup karlı bir şirket haline gelme planları bir ayrı zaten... Yeni cumhuriyet bile çöküşünden sonra bu adamlarla işbirliği yaptı...

Kurgu çok geniş. Öyle altı filmi izleyip vay ben oldum, şimdi "dark side", lak luk "jedi" konuşayım demesin kimse... Hele davetkar ve gel anlatayım hiç olmasın...

Yüksüz

2011-03-28T00:50:00.000+02:00

Her şeyin ortasında durup, durduğun yerden her şeyi görmek zor geldiğinde... Gözler kapanmaktan öteye geçemezken, ayaklar yürür ve eller taşır yükü...

Yüksüz olmanın sırrı, ortanın sadece senin için orta, bir başkası için kenar olduğunu bilmektir. Kenarın sırrıysa, bir başkasının geçemeyeceği yerin tam ortası olmasıdır. Sır dediğin şeyin kendisi, bilinen bir gerçekten başkası değildir oysa... Gerçeğin mezusu, hep hayal olabilme halidir... Eğer hayalin sadece senin bildiğin bir sır ise, durmak isteyeceği tek durak gerçek olabileceği yerdir. Bu devinim bir gün bitecekse, kişi kendisinden vazgeçmek üzeredir. Kişi kendinden vazgeçmek üzereyse bir yükü vardır. Bu yükün kendisi, hep sırtta olan gerçekten başka bir şey değildir...

Hep başa dönüyorsa, sonsuz gibi görünür.

Başlangıcı olan, sonludur...

*Anlamlı derin yazı! Oysa derinlikten çok uzakta bir ağacın dalında oturuyor...

Kaçınılmaz

2011-03-09T02:06:00.009+02:00

Unutamama halini, sifonu çektiğinde sulara karışıp gitmeyen sigara izmaritine benzeten bir kimseydi.

Bu, düşünmekten kaçınılan bir şeyin ansızın akla gelmesinden başka bir şey değildir. Düşünmekten kaçan insanın sonu, sonunda boktan bir şekilde düşünmeye mecbur olmaktır...

Düşünmeden edemiyordu... Yapması gereken onca şeyin arasında, sırtına giren krampları dimdik durarak engellemeye çalışıyordu. Fiziksel bütünlüğünün bozulması uğruna, o düşünceyi uzak tutmaya çalışıyordu. Bir türlü engel olamadığı düşünceyi aklına getirmemek adına, bambaşka düşüncelere dalıp çıkıyordu. Hiç fena etmiyordu oysa.

İnsanın aklına getirebileceği onlarca şey var. Bazıları, akla geldiğinde merak uyandırır. Hele bu uyanan merakı dindirecek bir yol-yöntem varsa, bu düşünce bir harekete dönüşür ve evrende bir şeyin nedeni olarak yerini alır. Kaçınılmaz olan, bu nedenin neden olacağı başka nedenlerdir. Nedensellik! -Yanlış anlamışız işte zamanında-

Bir gün, bu düşüncenin aklına geleceğini ve bununla ilgili bir şey yapacağını biliyordu.. Çünkü bazı düşünceler gibi, eylemsizliğe karar verebileceği bir halde değildi artık. İtilmiş, saklanmış bir düşünce eğer bir eylem olasılığı varsa yapmayı gerektirirdi, bu durum çok açıktı. Tabii tekrar itilemez veya saklanamaz bir durumda değildi bu düşünce kendisi için...

Bazı düşünceler tekrar ve tekrar itilir, saklanır. Ya bir zaman bekleniyordur ya da bu düşünceyle ilgili bir şey yapmamanın daha doğru olduğu düşünülüyordur. Düşünce bir kere düşünce akla ve hala yapılabilecek bir şey varsa, yapmalıdır kişi. Yapacak bir şey kalmayana kadar itmek ya da saklamak istemiyorsa...

Unutamama halini, sifonu çektiğinde sulara karışıp gitmeyen sigara izmaritine benzeten bir kimseydi.

Kaçınılmaz bir tekrar olur bazen düşüncenin kendisi. Aynen bunun gibi... Öyle olmaması için devam etmek gerekir.

Buradan sonra ne olacağını düşünmeden duramıyorum. Aslında bunun olacağını biliyorum ama bir süre düşünmeden durmam gerekiyor.

*İzleyen spoiler verirse oyarım!

Ben ölmeden bitme sakın!

* Ah o linkler olmasa;
a) ne tutkulu bir yazı olurdu.
b) ben ne yapardım?
c) neler olurdu neler...
d) başkaları olurdu muhakkak.
e) hiçbiri mi?

Yasak

2011-03-06T23:51:00.002+02:00

Bu yazının başlangıcı aslında şurada... (Zaten oradan geliyorsan aldırma.)

Neyse! Bildiğin gibi, bu hizmeti şu anda kullanman yasak. Hatta bu yazının içerisinde paylaşacağım şu şarkıyı dinlemen de yasak.

Tüm bunlar, bildiğimiz yasaklar. Bu yazı yasaklarla dolu bir yazı...

Ama,

İsteyip kurtulamadığımız, kimin bile yasakladığından haberimiz olmayan bambaşka yasaklara karşı koyamadığımız için kızgınız. Yasaklara yaslandığımız dünyada yan gelip yamulmaktayız...

Zombi Bu! Tombi Değil...

2011-03-01T00:53:00.000+02:00

Bir kaç yıl önceydi sanırım... Zaten böyle önemli tarihleri bir türlü aklımda tutamadım. Böyle şeyler olacağını bilsem bir kenara not ederdim ama insan bilemiyor ne zaman, neyle karşılaşacağını. Tesadüflere bir türlü inanmamış bir insan için gereksiz cümleler kuruyorum değil mi? Farkındayım...

-Bir Kaç Yıl Önce-

"Vapura binmeden önce bir sosisli atayım lan!" diyerek büfeye yanaştım. Sosisliyi söyledikten sonra şöyle bir etrafıma bakınıyordum ki.... Öyle ayakta mal gibi duran biri! "Neyse, ben işime bakayım." derken, gözlerini üzerimde hissettim. Ara ara göz ucuyla baktım. Ne zaman baksam gözlerimi yakalıyordu. Ne biçim bir insan, ne biçim bir duruş, nasıl bir karakterdi lan bu? Biraz ürkmüştüm.

Sosisliyi aldıktan sonra ağır adımlarla büfeden uzaklaşıp vapur iskelesine doğru sallanmaya başladım. Arada bir iki ısırık alıp, çaktırmadan arkama bakıyordum. Hala gözleri bana dikiliydi. "Yahu biraz hızlanayım bari. Vapura binip uzaklaşırım. Ağır aksak arkamdan geldiğini anlamadım bile.

Neyse ben vapura binip kendime uyumak için uygun bir yer buldum. Kafamı gömüp uykuya dalmak üzereyken yanıma birinin oturduğunu hissettim. O süngerimsi, yumuşak deri koltuklara biri oturduğunda -hele ki yakınınıza oturuyorsa- içinde biriken havanın alttan basıncını hissediyorsunuz. Böylelikle görmeseniz bile yanınıza oturan kişinin yakınlığını ve ağırlığını az buçuk tahmin edebiliyorsunuz.

Hemen hemen 20 cm uzağıma, yaklaşık 48-52 kg ağırlığında biri oturmuştu. -Sabahları vapurda hep uyurum, hiç gözüm açık gitmedim!- İçimi bir merak, bir huzursuzluk, bir acayiplik kapladı. Biraz hassas olduğum bir konudur. Bir toplu taşıma aracına binersem, çok acayip uyurum. Bu sefer yapamadım, açtım gözlerimi. Kafamı yavaşça sola çevirip yanımda oturana baktım. Yine aynı gözlerle göz göze gelmiştim... Bir an irkilir gibi oldum. Şeytan dürttü mü dersin, götün mü attı dersin bilemem. Bir haller oldu işte. Dayanamadım...

Hemen söze girdim. "Ya arkadaş bi huzur ver. Sosisli aldık rahat bırakmadın, vapura bindik takip ettin, uyuyalım dedik geldin kıçımın dibine oturdun. Nedir lan derdin? Korkutma beni..." dedim. Hemen arkasından ekledim. "Zaten betin benzin atmış. Hasta mısın? Git evine dinlen."

Soğukkanlı bir şekilde, "Neye benziyorum?" diye sordu. Yalan yok, aklımdan ilk geçen şeyi söyledim. "Kusura bakma ablacım Zombi gibisin." dedim. İşte o anda beklemediğim bir şekilde "Evet, ben zaten bir zombiyim. Anlamış olmana çok sevindim." dedi.

Böyle tanıştık işte. Yol boyunca havadan sudan, oradan buradan konuştuk. Zor hayatların varlığını biliyorum ama böylesine zoruyla ilk defa bu kadar yakınlaşmıştım. Duyan bir şey zanneder zombi olmayı. Bildiğin çile oysa...

Böylesine güçlü, dudak uçuklatan bir korku figürüsün ama gel gör ki salyangozdan biraz daha hızlısın. Analitik zeka desen, muafsın zaten. Vücudun, koordinasyon anlamında bir varlık gösteremiyor. Soluk bir renk, vitaminsizlikten acınacak bir hal. Herkes korkuyor ama neyinden korkuyor belli değil. Normal şartlar altında bir zombinin alt edebileceği omurgalı sayısı bir elin parmaklarını geçmez. Böyle bir hayatı yaşamak, şiir yazıp şarkı söylemekten bile zor geldi bana. Bir şey diyemedim...

Vapur iskeleye yanaşıp, vapurdan indikten sonra "Görüşürüz" diyerek yanından uzaklaşmaya karar vermiştim. İlginç bir diyaloğun öğretileriyle hayatıma devam edecektim. Ama izin vermedi... "Bir saniye!" diyerek gitmemi engelledi.

Sonra,

"Tüm konuştuklarımız bir kenara, herkesin zombilerden korktuğu bir gerçek. Her ne kadar dezavantajlı hallerimiz olsa bile, saldığımız bu korku bizi hayatta tutar. Böyle bir korkunun neden kaynaklandığını, korkanlar daha iyi bilir aslında ama sana bir kere daha anlatmam gerekiyor." dedi.

Devam etti...

"Aslında çirkinliğimiz korkutuyor herkesi. Hem içimiz hem dışımız çirkin bizim. İnsanlar böyle bir çirkinliğin kendilerine yaklaşmasından, bulaşmasından korkuyorlar. Çünkü çirkinliğimiz bulaşıcıdır. İşte bizi zombi yapan ve herkesi korkutan şey budur. Bir kere dokunursak, bir boka benzemez hale gelirsin. Bu hale gelmekle kalmaz, eş-dost ayırt etmeden bu boku bulaştırmaya devam edersin."

Bu esnada ben "Ağzını bozma, konuştuk ettik ama küs ayrılmayalım..." diye araya girdim.

Peki görüşürüz diyerek bana doğru elini uzattı. Kabalık etmemek için aynı şekilde karşılık veriyordum ki, aniden hızlanıp "çart" diye boynumu ısırdı.

"Lan gerçekten hem için hem dışın pismiş. Sen ne yavşak insansın!" dedim. O anda insan olmadığını fark edip, karşımda sırıtmakta olan zombinin gözlerinin içine bakarak devam ettim. "İnsan bile değilsin. Şimdi beni de insanlığımdan ettin. Senin yüzünden fantastik dünyanın en dandik korku karakterlerinden biri olacağım. En niteliksiz süper kahramanlar bile gelip geçip benimle kafa bulacaklar. Yiyeceğim sopanın, uğrayacağım geyiğin haddi hesabı olmayacak. Ama sen dur! Sana inat, en güzelinden bir zombiye dönüşeceğim. O kadar iyi olacağım ki, etrafımdakiler iyiliğimden bayacak, bu yüzden benden kaçacaklar. Yüz karanız olacağım lan"

Hiç bir bok demeden çekip gitti...

Tam o sırada, gözlüklü, temiz yüzlü, saçları dağınık, henüz sakalları yirmili yaşlarında biri yanıma yaklaştı. "Isırılalı ne kadar oldu? Hala kendinde misin?" diye sordu. "Sen kimsin be haydari!" derken, cebinden çıkarttığı iğneyi koluma sapladı...

Zaman Zaman

2011-02-12T13:45:00.000+02:00

Bir kaç gün, bir kaç ay, bir kaç saat... Zamanın göreceliliği üzerine bilimsel bir yazı yazmak için yaptığım araştırmalar sonuç vermedi maalesef. Yeterli matematiksel kapasitemin olduğunu düşünerek başladığım bu araştırmada, sekiz kere aldığım ve beni hala yarı yolda bıraktığını gördüğüm diferansiyel denklemler konusundaki çaresizliğimi bir kez daha gördüm.

Tabii hal böyle olunca araştırma dediğin şey hesaplamalardan uzaklaşıyor. Olsun... Bilgisayarımda hala gezegende geçirdiğimiz gün sayısını hesaplayan bir dosya var. Bu dosyayı geliştirmek aklıma gelmedi değil. Sadece gün olarak değil, farklı birimler olarak sonuçları ortaya çıkaran bir dosya haline getirmeyi düşünmüştüm. Fakat geçen gece karşımıza çıkan bir internet sitesi bu hesaplamaları ilginç bir şekilde geliştirmiş.

826.874.400 saniyedir bu gezegende yaşadığıma dair bir bilgi var elimde. Ben bu bilgiyi sizinle paylaşırken bile bu verinin değiştiğini kabul etmek gerekiyor tabii. İlginç bir bilgi değil, zaten elimde bulunan verilerle her zaman ulaşabileceğim bir şey.

Biraz olsun ilginç olan şey, Dünya üzerinde geçirdiğim zamanı, güneş sisteminde başka bir gezegende geçiriyor olsaydım ne olacağıydı. Farklı bir gezegen farklı bir yörünge demek. Faklı bir yörünge demekse o gezegene göre faklı uzunlukta bir yıl demekti. Örnek vermek gerekirse, Plüton isimli gezegende yaşasaydım -kimileri gezegenlikten çıkartıyor ama benim için hala bir gezegendir kendisi- kaç yıldır hayatta olacaktım? Plüton, güneşin etrafında dönerken çok daha uzun bir yol izliyor. Bu yolun bir kere tamamlanması bir Plüton yılı oluyor. İşte ben şu ana kadar geçirdiğim zamanla o yolun tamamlandığını göremiyorum. Plüton'da yaşıyor olsaydım sadece 0,11 yaşında olacaktım.

Bir an, Plüton'da henüz bir yaşında bile olamamanın nasıl bir şey olduğunu düşündüm. Neyse ki, insan için reşit olma yaşını 18 olarak belirleyen zihniyet yardımıma koştu. Dünya üzerinde 18 yıl geçirmiş bir insanın artık bir takım şeyleri yapabileceğini kabul etmek demek, bu işin Plüton'da 0,07 yaşında yapılabileceği anlamına geliyor. Tüm bunları düşünürken Plüton'da bazı alışkanlıklarımızın bizi yanıltabileceği gerçeğini gördüm...

Bazı özel günleri kutlama hassasiyetlerimiz Plüton'da tam anlamıyla göt olmamıza sebep olabiliyor. Henüz 1 yaşında bile değilim Plüton üzerinde. En yakın kutlamamı, bir tam sayı olmamasına rağmen 0,2 yaşımda yapabiliyorum. Dilerseniz tarihi sizlerle paylaşayım. Belki kutlamak ister, bir iki hediye alırsınız. 8607 gün sonra yani 6 Eylül 2034/Çarşamba günü 0,2. Plüton yaşımı kutlayabiliriz. Hepinizi beklerim...

Sadece bu değil! Bir takım sabitler kabul edip, başka ilginç istatistiklerde paylaşıyor. Örneğin belirli bir sürede kaç kere göz kırptığımızı bir sabit kabul ederek, hayatımız boyunca kaç kere göz kırptığımızı hesaplıyor. Tabii bu sonucun doğruluğunu direkt kabul etmek yapmayacağım bir şey. "Yaklaşık olarak" ibaresini kullanarak paylaşılabilir sonuçlar diyelim...

Burada kendimle ilgili edindiğim ilginç bilgilerden birini paylaşacağım. Eğer bir sperm olarak dolandığım günlerde yumurtayı bulamamış olsaydım ne olurdu? Muhtemelen tüplerde emilip yok olurdum ama böyle bir şeyin olmadığını düşünelim... Sağlıklı bir spermin dakikada 3 milimetre yol aldığını kabul edersek, bugüne kadar 4,1 kilometre yol alabilirdim. Şimdi bu bilgiyi pek ilginç bulmadığımı fark ettim. Neyse...

Zaman zaman karşıma çıkıp, beni zamanla ilgili böyle düşüncelere iten cümlelerden biri...

"Görüşmeyeli çok uzun zaman olmuş..."

Bağlamsız - 5

2011-01-20T06:27:00.000+02:00

Taşlara çiviyle yazı yazanların azmine biraz daha hayran oluyorum gecenin şu vaktinde. Hani çiviyle yazdıklarına inanmıyorum ama taşa yazdıkları, kazıdıkları için şaşıyorum. Hadi yanlış yazdın, hadi silmek istedin... At o taşı! Böyle anlayış yoksunu, omurilikten gelme hayal gücü sahibi birine dönüşme gönül, yapma bünye!

Bakıyorum, lakin boşluğa bakıyorum. Bir şey gördüğüm yok. Ha! Bir şey görmek istiyor muyum? Emin değilim. Sanki bir gözlüğe ihtiyacım olacakmış gibi hissediyorum. Gözlükleri çok severim. Hele gözlükleri silmek için kullanılan şu bezler yok mu? Var... İşte hastayım o bezlere. Bu yüzden çok istiyorum gözlük.

Bu aralar çok usanıyorum. Yaptığım şey günlerdir sürüyor. Biterse bir boşluğa düşeceğimi düşünüyorum. Bitince düşeceğim boşluğu hayal ediyorum. O boşluğu şimdiden o kadar çok seviyorum ki, düştüğümde beklediğimi bulamazsam diye korkmaya başladım. Oysa günlerdir bir bok yapamıyorum...

Usandığım zamanlarda, kendimi garip hareketler yaparak yatağa atlar bir vaziyette buluyorum. Bu durumu garip bulmuyor olmak, bana çok garip gelmeye başlamıştı. Son iki usanışımda garip esneme hareketlerimi yatağa atlayarak sürdüremediğimi fark edince anladım ki, bu garip hareketlerden de usanmışım. Usanmak iyi kelimeymiş, sevdim...

Yağlı boya zor kuruyor. Arada bir ellediğim bir resim vardı. Kurumamıştı henüz. Her ellediğim-de elim boya oluyordu. Sonra elimi üstüme sürüp temizliyordum. Bugün yine aynısını yapmak istedim ama olmadı. Kurumuş. Bu yüzden odanın lambasına takılı olan karpuz şekilli aksesuarı boyamaya karar verdim. Sırf elledikten sonra üstüme başıma sürebileceğim boyalı bir şeyim olsun diye...

Yediklerinize dikkat edin. Ben bu aralar yediğim şeylere daha fazla dikkat etmeye başladım. İyice inceliyorum, sağına soluna bakıyorum hatta arada farklı şekiller vermeye çalışıyorum. Bazen bir kenara bırakıp gidiyorum. Bir süre sonra gidip tekrar dikkat etmeye başlıyorum. Zamanla tüylenenler oldu. O kadar dikkat etmeme rağmen göremediğim şeyler var havada...

Bugün jazz dinledim. Elim ayağım oynadı. Sebepsiz yere piyano çalmak istedim. Sonra org da olur dedim kendi kendime. Ardından yarın biraz sebze alıp, yemek yapmaya karar verdim. Bu kararımın akıbeti henüz belli değil. Belli olmayan başka bir şey daha var. Müzik dersinden neden sürekli 3 aldım ben? Hiç belli değil...

Artık uzaya gitmemin vakti geldi diye düşünüyorum. Nasıl olacağı konusunda bir fikrim yok. Bu yüzden uzaylılar gelirse, onlara bu isteğimi iletmeme yardımcı olacak resimli bir kitapçık hazırlamak istiyorum. Uzaylı olduğundan şüphelendiğim bir kaç kişi var. Kendilerinden bu konuda yardım mı istesem yoksa direk uzaya gidelim teklifi mi sunsam bilemiyorum...

Diş ve diş etlerinin bakımı hassas ve önemli bir konudur. N'olur dikkat!

Odun

2011-01-17T14:35:00.001+02:00

Bölüm-I

"İnsan, hayatının bir bölümünde alarma ihtiyaç duymadan erkenden uyanır, hazırlanır ve işini yapmak için yola koyulur."

İşte bu hikayenin altı yaşındaki kahramanı da bir sonbahar sabahında erkenden uyanmış, hazırlanmış ve işini yapmak için sokağa çıkmıştı. Mahalle adını verdikleri bir kaç sokak ve belirli apartmanlardan oluşan bölgelerini -teritori- tüm arkadaşları gibi çok iyi tanıyordu. Girilmedik deliğin kalmadığı bu sokaklarda bir kaç arkadaşı bulmak hiç kimse için zor olmuyordu. Sabahın erken saatlerinde buluşulan arkadaşlarla o kadar çok zaman geçirilmesine rağmen, şimdi dönüp baktığınızda o kadar konuşmanın yaşandığı yıllardan hatırlanan anlamlı diyaloglar pek azdır.

Gün, saat ve ayların planlanmasına çok uzak olan sokağın sahipleri, sonbaharın gidişini ve kışın gelişini anlamak için yaptıkları işleri referans alırlardı.-Tüm mevsimler gibi- Eğer şort giymeye başladıysan yaz, ağaç ev yapıyorsan ilkbahar, üzeri kapalı bir yerde misket oynuyorsan kış, birine odun gelmişse sonbaharı yaşıyorsundur. Bu işlerin her birinin kendine has nitelikleri vardı. Yaparken dikkat etmek gereken ve yazılı olmayan kurallar...

Doğalgazın hayatlarımızı bu kadar ısıtmadığı o dönemlerde, şimdi depo olarak kullandığımız alanlara "odunluk" ya da "kömürlük" denirdi. -oysa ne kadar yakın bir tarihten bahsediyorum- Doğalgaz denen kaynağın kendisine yabancı olduğumuz yıllar... Neyse!

Henüz uyku mahmuru bir halde evin kapısından sokağa adım atıp, arkadaşlarıyla buluşma noktalarını tek tek kontrol etti. Tüm bu -check point- buluşma noktalarının boş olması neredeyse imkansızdır. Öyleyse bile, birinde 7 dakika beklemek yeterli olurdu hep. Henüz baktığı ikinci buluşma noktasında arkadaşlarını gördü. Tüm ekibin orada olmadığı aşikardı. Biraz dünden, biraz bugünden bir miktarda herhangi bir zamana ait olmayan şeyler hakkında konuştular. Ne konuştukları hakkında kendileri de dahil kimsenin bir fikri olduğunu düşünmüyorum. Yavaş yavaş tayfa tamamlanıyordu...

Derken, bir mahalle sakininin evine bir kamyon geldi. Kamyon olabildiğince gürültülü bir şekilde kasasında bulunan odunları apartmanın önüne boşalttı. Damberli kamyon - bir imge olarak damperli kamyon- tüm odunları, istenilen noktaya boşaltabilmek için bir iki kere ileri geri hareket etti. Şimdi herkes için cevaplanması gereken bir soru vardı. "Kime geldi lan bu odunlar?"

Bu sorunun cevabını bulmak için hemen yoklama yapıldı. Orada olmayanlar ortaya çıktıktan sonra tahminler yürütüldü. Tam o sırada, zaten odunların kime geldiği belli olmuştu...

Bu mahallede birine odun geliyorsa, o odunların "odunluk"a nasıl taşınacağı bellidir. Kendi bölgelerine giren her şeyi kontrol altında tutanlar olarak, bir yere bir şey taşınacaksa sokağın sahipleri iş başındadırlar. O odunları tabii ki altı yaşındaki kahramanımız ve dahil olduğu ekip taşıyacaktı. Bu duruma ne odunların sahibi ne de bir başkası itiraz edebilirdi. -Kömür işine pek girmezlerdi. Biraz pis bir işti. Aslında değildi ama anneler bu işten pek memnun kalmazdı.-

Sokağın sahiplerinin bu gibi durumlar için çok net çizgileri vardı. Kendi içlerinde çok acımasız olmalarına rağmen, insanlara karşı adil olmak gibi doğal bir yetenekleri vardı. Bu yüzden yaptıkları bu işin ödemesini farklı şekillerde tahsil ederlerdi. Kimi zaman evde yapılmış kurabiyeler, kimi zaman bakkaldan alınmış şekerlemeler ve kolalar... Ödeme nasıl olursa olsun hiç önemli değildi. Sembolik bir şeydi zaten!

Yavaşça odunların başında toplananları gören odunların sahibi, yapması gereken davetin ne olduğunu çok iyi biliyordu. Bu kibar davet işin ayrılmaz bir parçasıydı. Kimse sokağın sahipleriyle düşman olmak istemezdi. Bu, hayatınızda yapacağınız en büyük hatalardan biri olarak tarihe geçerdi. -Balkondan turşu suyu dökerek kendini savunmaya çalışanları, sokağın sahipleri hiç unutmadı ve unutmayacak-

Derken, beklenen davet gelmiş ve sokağın sahipleri işe koyulmuştu. Zor bir iş gibi görünmese de oldukça fazla güç ve beceri isteyen bir şeydir odun taşımak! Önce odunların kamyondan indirildiği bölgenin fiziksel yapısı incelenir. Uygun bir konum yükleme noktası olarak seçilir ve iyi bir yükleyici bu noktaya yerleştirilir. Kibar davetin yansıması işte burada ortaya çıkar. Daha az güç harcanan bu pozisyona, genelde odunların geldiği evden biri yerleştirilir. Sokağın sahiplerinin daveti karşılama ve iyi niyet göstergesidir bu...

İlk pozisyonda bulunanın yaptığı işe benzer bir iş daha vardır. Odunları yerleştirecek bir yerleştirici. Yerleştirici odunluğa geçer hatta öncesinde rahat çalışabilmek için düzenler. Daha kötü çalışma koşulları olduğunu düşünebilirsiniz -belki öyledir- fakat adrenalinin daha fazla salgılandığı yer orasıdır. Küçük örümcekler ve diğer böcek arkadaşlar burayı mekan olarak bellemişlerdir. Her an ilginç bir türle karşılaşabilecek olmak bu işe heyecan katan bölümdür. Bu pozisyona da ev ahalisinden biri geçer.

Başlangıç ve bitiş noktaları belirlendikten sonra, bu iki nokta arasındaki -en kısa değil- en verimli rota tespit edilir. Verimli rota, az enerji harcanan ve çok eğlenilen rotadır. Rota belirlendikten sonra, sokağın sahipleri tek sıra halinde, inanılmaz bir koordinasyonla taşıma işine başlarlar.

Bölüm-II

Rota üzerinde bir hikaye...

Taşıyıcılardan biri olan kahramanımız, ilk yükleme için yavaşça odunların kamyondan indirildiği yere yanaştı. Önünde bulunan taşıyıcı kargosunu alıp yola çıktıktan sonra, yüklemeyi gerçekleştirmek için odun yığınına biraz daha yaklaştı. Kollarını dirseklerinden kırarak öne doğru uzattı. Ama bu hareketi yapmadan önce yığından bir odun seçti kendine. Diğer parçalara göre daha pürüzsüz ve kollarını acıtmayacak türden bir odundu. Tenine teması çok güzel ve kollarının arasında rahatça durabilecek uzunluktaydı. Keşke tüm odunlar böyle olsaydı diye iç geçirdi bir an... Tüm bu düşüncelere dalmışken aniden yükleyici seslendi. "Hadi al bakalım şunları!"

Yükleyici bir kaç parça odun daha yükledikten sonra "Hadi devam et!" dedi. Oysa sadece taşıyıcılar ne zaman devam edeceklerine karar verirdi. Altı yaşındaki kahramanımız "Sen devam et!" diye karşılık verdi. Yükleyici itiraz edemezdi. Her taşıyıcıyla böyle bir diyalog yaşaması o işi imkansız kılardı. Bu yüzden devam etti. Genç taşıyıcı kucağını odunlarla doldurduktan sonra çenesine değen son odunla birlikte yola çıkmaya hazırlandı.

Rota üzerindeki her adım küçük bir zafere gidiyordu. Ancak zafere giden her yol -tuvalete bile gitse- zor olur. Genç taşıyıcı kollarındaki ağırlığı ve yanmayı hissetmeye başladığında henüz bir kaç adım atmıştı. Kolları boş bir şekilde ikinci turlarına ağır adımlarla dönen diğer taşıyıcılar, genç taşıyıcıya saygıyla bakıyorlardı. Çok fazla odun taşıyordu. Bu, üstü oldukça kapanmış iyice sarıp sarmalanmış bir güç gösterisiydi...

Odunluğa giden yol ızdırap ve acılarla dolu bir hale gelmişti. Yükleyicinin yaptığı küçük bir hata yüzünden bir odun parçası koluna batıyordu. Fazla ağırlığın baskısı bu acıyı daha dayanılmaz hale getiriyordu. Her şeye rağmen yola devam ediyordu genç taşıyıcı...

Bölüm-III

Hayatın mesajları çok incedir... Misinadan -balık tutmak için kullanılan ip- bile daha ince!

Bu uzun ve zorlu tur sona ermek üzereyken birden ayağının bir şeye takıldığını hissetti. Düşüyordu... Engel olmaya çalıştı ama başaramadı. Birden kucağındaki tüm odunlarla birlikte yere düştü. Odunlar sağa sola saçılmıştı. Genç taşıyıcı acı hissetmiyordu. Fakat oraya kadar dayandığı tüm ızdırabın karşılığında yerde olmak hepsinden daha ağırdı...

Bir süre yerden kalkmadı. Sonra yavaş yavaş doğruldu. Etrafında bir kaç arkadaşı vardı. İyi olup olmadığını anlamaya çalışıyorlardı. Bir sakatlık olmadığını anlayan diğer taşıyıcılar, ayağa kalkmasına yardım ettikten sonra yerden bir kaç parça odun alarak yollarına devam ediyorlardı. Ayağa kalkan genç taşıyıcı, yerde kalan diğer odunları almak için etrafına bakınıyordu.

Bu sırada yükleyici, odun yığının yanından "Ben sana demedim mi?" diyordu. Bu "Ben sana demedim mi?" sadece bir "Ben sana demedim mi?" değildi. Bu bir isyanın, bir dışa vurumun, bir "Lan ne diyorsun sen?in habercisiydi. Fırtınadan önce bir bok böceğinin paratoner olmak için çatıya çıkması gibi bir şeydi...

Genç taşıyıcı, ayaklarını yere sabitlemiş, yükleyicinin bulunduğu pozisyona omzu dönük bir şekilde ayaktaydı. Kafasını biraz yukarı ve odun yığınlarına doğru çevirerek, şunları söyledi.

"Sadece, seçtiğin, taşımak istediğin ve koca bir yığın içinde sana görünen odunu taşı! Diğerleri senin yükün olmasın."

Sadece bir kaç kişi duymuştu!

*Organize bireyden...

Dance of Death

2011-01-16T20:48:00.007+02:00

Ateşlerin ortasında dans ederken, şansım göz kırpmıştı uzaklardan. Gözleri artık benim üzerimde değil, birbirlerinin gözlerindeydi. Neden doğduğunu bilmediğim karmaşa, sanki yeterince karmaşık değilmişcesine... Birbirine saldıran gözler hala çok yakınımda...

O anda, üzerimde değilken gözler, sanki bir kapı aralanıyordu önümde. Doğru zamanın geldiğini anladığında yapman gerekeni bilmek gibi, kapıdan geçmek... Bakışlar çekildiğinde geri, dağıldığında dikkat, görünmez gibi hissettiğim anda kendimi... Sadece koştum. Göğsümde nefesime yer kalmayana kadar, rüzgarı arkamda bırakacak gibi koştum. Delicesine... Sadece kaçmak için.

Dönüp arkama bakmadım bile, cesaret edemediğim için...

*Şanslısın ki, böylesi bir hikayeyi kimden dinlemen gerektiğini biliyorum. Bak! (Yeni sekmede aç!)
** Kim bilir, belki dinlerken okumak istersin! İşte! (Yine, yeni, yeniden sekme)

*** "Bir şey paylaşacağım ama herkes bir şeyler paylaşıyor zaten... Dur lan! Şöyle yapayım." paradoksları...

Gel Yanağımdan Öp Beni

2010-12-17T22:16:00.003+02:00

"Bir çocuk yanan bir sobaya eller ve eli yanar. Artık öğrenmiştir yanan bir sobaya dokunmaması gerektiğini. İlla dokunacaksa da bir araç kullanmalıdır. Bu kısmı da bir şekilde öğrenmelidir. Gidip metal bir araç bulabilir. Bulduğu bu aracı kullanırken yine fark edecektir ki bir süre sonra eli yanacaktır. Bu şekilde doğru aracı kullanmayı da öğrenecektir." diye bir hikaye vardır. Biliyorsunuzdur diye çok uzun anlatmadım. Belki de böyle bir hikaye yoktur, bilmiyorum.

Hayatındaki bir takım olayları bu şekilde yorumlayıp, "yaşayarak öğrendim lan ben bunu", "biz hayat okulundan mezun olduk be, sen ne diyorsun" gibi cümleler kuranları görmüşüzdür. Ben görmedim ama belki görmüş olanlarınız vardır. Ne bileyim belki böyle şeyler yoktur. Kafam çok karıştı...

Bu "hayat okulu"na gidip öğrenmeyi gerçekleştirmiş insan evladı, aslında deneyimsel öğrenme döngüsünden nasiplenmiştir -de- haberi var ya da yok bilmiyorum... Genelde ilginç bulurum bu tip durumları. Artık deneyimsel öğrenme ne şiddetle hayata geçmişse... O ana kadar gerçekleşebilecek tüm öğrenmeleri bir anda yaşatmış. Haliyle kişi bu durumun bir ders olduğunu anlamış ve hayatın kendisine okul anlamı yüklemiştir. Oysa ne kadar kolay olur, insanlar böyle bir öğrenme döngüsünün varlığından haberdar olsalar ve hayattan daha çok öğrenme çıkarsalar...

Yukarıda bulunan paragrafın "hayat bayram olsa" tadında yazılmış olduğunu hissediyor olabilirsiniz. Ama hayat ve deneyimsel öğrenme, işletmesi zor bir süreçtir. Hemen "ööeh ne var ki bunda lan!" demeyin. Dedirtmem zaten... Orada dur! Tamam git! Hadi git buradan...

Neyse gidenlerin ardından kalan arkadaşlarla mevzuya geri dönüyoruz. Artık biz bize daha sohbet havasında olacaktır olayımız. -böyle bir şey var hayatımızda lan! Gidenleri baştan beri sevmiyormuşuz, onlar varken sohbet havasına giremiyormuşuz.-

Deneyimsel öğrenme nasıl bir şeydir diye oturup okudum biraz. Bilgilerimi paylaşıp, çoğaltmak istiyorum ama siz bana inanmayın! Gidip kendiniz bulup, okuyun güzel güzel... Kolb ismini görürseniz doğru yerlerde dolanıyorsunuz demektir. -Gidip google'dan bakacaksınız ya onun için diyorum-

Her şey bir deneyimle başlar. -Google'da bir şeyi aramak bir deneyim olabilir mesela- Hayatımızı deneyimlerimizle şekillendiririz çoğu kez. Hatta bazen ağız büküp "o senin deneyimin bi kere" filan deriz. Ama bundan bahsetmeyeceğim...

Deneyimsel öğrenme döngüsü dediğimiz şeyin kendisi de deneyim basamağında başlar. Şart mıdır? Yok efenim değildir. Ben böyle daha kolay anlatabildiğim için bu şekil söylüyorum. -şekil-

Deneyim basamağı adından da anlaşılacağı gibi -kim demiş adından da anlaşılabilir diye!- deneyimin yaşandığı basamaktır. (Cümle bir şey anlatacakmış gibi duruyor ama nafile) Bu eylem kimyasal bir deney olabileceği gibi, gayet kaleye uzaktan şut atmak da olabilir. Belki bir söz, belki daha fazlası... Burası duygusallaşmadan söyleyeyim, bir eylem! Bu basamakta deneyim başlar ve biter. Deneyimsel öğrenme döngüsü bu deneyimin üzerinden yürümeye başlayan bir süreçtir sadece... Neden fark etmiyoruz peki biz böyle bir şeyin yürüdüğünü? -Ne bileyim lan ben! Anan değilim baban değilim... Bana mı soruyorsun? Hadi söyleyeyim.-

Deneyimleme basamağının ardından "Üzerine Düşünme" dediğimiz basamağa geçeriz. Döngünün ikinci basamağıdır. Yapılan şeyin ardından oturup düşünürüz. Oldu mu? Olduysa peki... Olmadı mı? Neden olmadı yahu bu? Bunu yapmanın başka bir yolu olmalı... Bu süreci biraz uzun, biraz tartışarak geçirmeli insan. Farklı farklı düşünceler dolanabilir gerçekleştirilen eylem hakkında... Mümkün olduğunca fazlasını yakalamak işin kendisi zaten... Dikkat!

Üzerine düşünen insan, hem daha rahat düşünebilmek hem de üzerine düşündüğü şey için her zaman geçerli olabilecek bir çözüm bulmak için yapar bu işi. Öyle değil mi? Eyleminin üzerine düşündükten sonra üzerine düşündüğü şeyi genellemeli... Yukarıdaki hikaye sobaya çıplak elle dokunmamayı öğütlüyor. Oysa genellersek, sıcak hiç bir şeye çıplak elle dokunmayın diyor. Bakın! İşte bu denli şaşırtıcı bir şeydir deneyimsel öğrenme... Genellemek benzer durumlar için aynı öğrenmeyi kullanabilme şansını bırakır önünüze. Alırsınız, almazsınız bilemem...

Bir nane yedikten sonra üzerine düşünmeye gerek yoktur. Ancak bir bok yediyseniz üzerine düşünmeniz gerekir. -Nane için düşünmeye gerek yoktur kısmı şakaydı. Düşünülebilir.- Üzerine düşünme işi bitince yavaş yavaş eylemi/olayı ya da neyse o şey, onu genellemeye başlıyoruz. Teorik olarak şekillendirdiğimiz yaklaşımı artık bir yetiye dönüştürmemiz lazım. Son basamak olarak geliyor... Yeni yeti geliştirme!

Deneyimimizle ilgili yeni bir yeti geliştirdikten sonra, deneyimimizi tekrar yaşamaya hazırız. (Dahil eden bir dil kullanıyorum okur! Birlikte deneyimliyoruz hani) Ama dikkat edin! Bir sonraki deneyim de istediğiniz gibi olmayabilir. Döngüyü tekrar çalıştırın. Tekrar üzerine düşünün, tekrar deneyimleyin ve tekrar yeni bir yeti geliştirin... Deneyimleyin, tekrar ve tekrar. (Aslında sadece döngüyü döndürseniz kafada, oldukça kestirmeden gidiliyor...)

Bu yazıyı taslak olarak kaydedip sonra devam etmeliyim... (14.12.2010 / 22:37)

Vazgeçtim lan! Başka bir yazı yazarım. Deneyimsel öğrenme döngüsü içinde nerelerde öğrenme gerçekleşir, döngü üzerinde bulunan bir takım roller nelerdir gibi şeyler yazarım... Belki yazmam, bilmiyorum!

Aslında bu yazıyı şu şarkıyı paylaşmak için yazdım. Klibi yok mu lan bunun?

*"Özenilmemiş bir yazı oldu lan bu... Zaten ne yazacağımı bilmiyordum. Neyse yahu yayınla gitsin." rahatsızlığı yaşayan yazar yazısı...

Nota Bunları Yazacak Kadar Vaktim Olmadı

2010-11-26T21:53:00.003+02:00

Senin için ne dağı delen o iradeyi gösterebilirim ne de gidip bir sosyal ağ inşa edebilirim. Senin için bir bok yapamam. Kalkıp 45 dakikalık yolu teperim diyeceğim ama şanslıysan, götüm başım dağınık bir halde olurum. Etken olma durumu, en çok arzulayan gibi değil de hikayede koşturan gibi gösterilir hep. Cinsiyetçidir üstelik...

Bu yüzden sen gidiyorsun ve ben arkandan bakmıyorum bile. Oysa teknik olarak efsanelerde adı geçen o insanlarla aynı pratikleri hayata geçirecektim seninle...

Öylesine hayatıma girişini ve böylesine hayatımdan çıkışını taçlandırıp, acı veren bir düşünce halinde kafama sokayım diyorum, dolanan tilkiler izin vermiyor. "Kuyruklar bile değmiyor birbirine. Şimdi sen hiç bulaşma bu ahenk dolu tabloya diyorlar..." O nedenle orada da yerin yok, çok üzgünüm.

Aslında tek bir görüntü dışında yerin yok demek istedim...

Siyahlar içinde, gri bir günde hafif hafif sallanarak yürüyorsun. Dikkati dağıtabilecek her şeye meydan okurcasına, umursamadan ilerliyorsun. Hepsi bir yana, sen bu şehrin gürültüsünü yeniyorsun tek başına, hiç bir şey yapmadan, sadece yürüyerek...

Sen adımlarını attıkça yer titremese bile benim için titriyor... Yavaşça yukarı, daha yavaş bir şekilde aşağı hareket ediyorlar. Tam hareketsiz kalacaklar dediğim anda bir adım daha atıyorsun, tekrar yukarı doğru yavaşça yükseliyorlar ve tekrar aşağı ve tekrar... Saçının kıvrımlarında sarıyı ve az da olsa siyahı görüyorum. Hiç görmediğim renkler gibi... Fark ediyorum, saçlarının hareketiyle birlikte nefes alıp veriyorum. Bir an duracaksın diye o kadar korkuyorum ki... Durup bir şey söylesen, kaçarım diye düşünüyorum. "Hızlı koşarım ben" diye ikna ediyorum aynı zamanda kendimi. "Hem boyun kısa, beni yakalaman mümkün değil" diye ekliyorum... Belki bir şey söylesem daha iyi olur dedim içimden ama hemen vazgeçtim.

Yüzüne bakıyorum... Çizgilerini görüyorum. Elmacık kemiklerin, burnun, çenen, kaşların... Kimsenin çizmeye cesaret edemeyeceği kadar güzel, sanki ben hayal etmişim gibi... Her estetik müdahalenin ötesinde, çok düzgün, aşırı biçimli ya da bana öyle geliyor... Burnun neden bu kadar küçük ki? Koku alıp almadığını merak ediyorum. Dudaklarınla ilgili düşüncelerimi hatırlamıyorum. Yemin ederim... Masumca şeyler...

Gözlerine bakmak istemiyorum, kocamanlar... Dinlemiyorsun beni, bana bakıyorsun... İçimden geçenleri anlatıyorum sana, anlıyorsun. Dahasını bekler gibi bakıyorsun ya... Dahası yok, bu kadar işte! Basit kaldıraç gibi bir insan olduğumu görüyorsun oracıkta ve ben seviniyorum. Gördüğün halde hala aval aval bakmana anlam veremiyor olsam da şikayetçi olmayacağım. Bak gitsin...

Yanımdan geçip gidiyorsun... Ne olacaktı ki? Biz sadece yolda yürüyen ve birbirinin yanından geçen iki insandık. Arkama bakamazdım, bakmamalıydım, bakmadım zaten...

"40 Saniye Önce"

Uzaktan geldiğini gördüğümde, hemen sırt çantamı çıkarttım. Güzel not defterimin henüz karalanmamış bir sayfasını kopartıp, küçük bir not yazdım. İkiye katladım ve üstte kalan kısmına denk gelecek şekilde, "lütfen beni yerden al! yoksa çok üzüleceğim." yazdım. Sonra arkama, sağıma, soluma ve tekrar sağıma baktım. Gelen giden olmadığını görünce kağıdı düzgünce yolun ortasına bıraktım. Ardından yavaş adımlarla tekrar yürümeye devam ettim. Her ne kadar daha sonra arkama bakmamış olduğumu söylesem de, aslında kağıdı alıp almadığından emin olmak için biraz baktım. Sadece alt geçit beni gizledi o kadar...

Şunları yazmıştım hızlıca...

"Bu Nota Bunları Yazacak Kadar Vaktim Olmadı! Yazıya Yorum Yap! www.oheyhohey.blogspot.com"

"Bir Süre Sonra"

Bakalım ne olacak?

*"Dağ filan delemem, ben şansımı yazarak deneyeyim" denemesi...

Bok Yapma

2010-11-21T04:39:00.003+02:00

"Yapma canım o kadar." demişti sadece...

Neyi yapmayacağımı söylemedi tabii. Nereden bileyim? Ben bu durumu anlamadığımı dile getirmek isterken, aniden gidiverdi. Tüm dünyamı değiştirecek bu sözler için kendisine teşekkür bile edememiştim. Bu yüzden hayatımı, bu sözleri söyleyen kişiyi bulmaya ve teşekkür etmeye adadım.

İzini sürmem yıllarımı almadı. Çünkü tanıyordum kendisini. Telefonu da kayıtlıydı telefonumda... Yıllardır değişmeyen menüsüne aşina olduğumunun telefonu o akşam bir yabacı oldu. Bir türlü o insanı arayamadığım gibi, sen git aksi gibi telefonunu da sil! İşte, olmayacak işlerin olduğu yerdeysen ancak bu olur...

Neyse ki olmayacak işlerin olabildiği bir yerde, her zaman bir şeyler olur... Hemen üstümü başımı değiştirip yola çıktım. Düşünmek için gerekli süreyi, yine yolun uzunluğu verdi... Sonunda gelmiştim. Düşündüğüm her şeyi tam olarak söylemek için, bir kez daha konuşmayı kafada canlandırdım. Son anda fark ettim. Nereden peydahlandı şimdi bu konuşma? Sadece teşekkür etmeliydim. O zamandan beri hayatımın gayesi sadece bu teşekkürü etmekti.

Karar verdiğim sırada yürümekte olduğum için bir şeyden gayet emindim. Kararı verdiğim anda attığım adım, verdiğim kararın ilk belirtisi, yumurtası olacaktı. Böylelikle "karar verme" ve "adım atma"yla ilgili tüm über klişelere de selam edecektim. Ama önce kararı vermek gerekiyordu. Ama daha öncesinde o kararı vermemek için bir miktar bahane üretmek gerekiyordu. O bahanelerin, en azından söyleyenin kendisini kandıracak kadar inandırıcı olması adına biraz veriye ve bir miktar da mantıksal zincire ihtiyacı vardı...

Bir kere inanmış kişi, artık boku yemiş kişinin de ta kendisidir. Gerizekalıdan hallice bir hayatın anahtarıdır işte bu... Kötü bir şey olduğu için söylemiyorum, böyle tanımlıyor, böyle dile getiriyor deli beyin. Deli gönül durur mu hiç? Aortuna kadar dahil bu hale...

Kendine nedenler bulan fizyoloji, durumu analiz etmesi için boşluğa bırakıyor. Boşlukta durumu değerlendirmeye alan benlik, diyor ki... "bu ne sikim iş lan! her şeyi boka sarıp önüme koyuyorsunuz." Haklı serzenişe, mahçup götelek ifadeler karşılık veriyor hep. Yine öyle oluyor, olmuyor...

Bir işi, olayı veya durumu çözmek için, önce çözülebilir olup olmadığına bakmak gerekir. Bakmazsan zaten bağlanır, üzüm olur gider...

Tüm bu süreç döne döne, yana döne gidebilir... Gidebilirdi. Ama organizma ne tüketiyorsa artık, bir sıkkınlık ve bıkkınlık hali alıyor ara ara... Yumurta şu anda tek şüpheli gibi görünüyor.

O gece,

Teşekkür etmedim. Düşündüklerimi de söylemedim. Kısacası bir bok yapmadım. Oracıktan geri döndüm.

Bir bok yapmadığım için hala hayatımın bir gayesi vardı... Ya da bir bok yapmamak hayatımın gayesiydi.

"Yapma canım o kadar."

*Kafayı pres ütüyle düzleyen düz yazıgiller...

Yeni

2010-11-17T23:45:00.000+02:00

"Nabzım cort cort atıyor."
Kendime yeni bir yer yapacağım...

Kitap Özeti

2010-11-15T04:12:00.000+02:00

Pek sık olmayan ziyaretlerimden biri yine... Ne zaman gitsem, etrafın sakinliği ve görüntünün dinginliği beni teknolojik tüm olanaklardan uzaklaştırır. Bir "Indiana Jones", bir "Fantom -10 kaplan gücünde olan-" olmak isterim hep. Tabii dağ, tepe, orman gezmek gibi hareketler yerine, bisiklete binmek gibi heyecanları tercih ederim genelde. Nedenini burada açıklamayacağım ama yine böyle bir anda, etrafımda bulunanlara bisikletle biraz dolaşacağımı söyledim. Dağ, tepe değil ama bu yeryüzü şekilleri arasında yer alan asfalt yollarda gezecektim bisikletimle...

Hemen hemen yandaki gibi bir şeydi yolları aşıp, uzak diyarlara gideceğim bisiklet. İyi durumda olduğuna kanaat getirdiğim için en azından bir şehir değiştirmeden geri dönmem diye düşünüyordum. Bu heyecan ve gazla hareketlenip, hazırlandım. Bisikleti kaptığım gibi kapının önüne çıktım ki, bir anda peder beyle karşılaştım. Nereye gittiğimi ve bunu hangi amaçla yaptığımı açıklamak istemedim ama giderayak itiraf etmek zorunda kaldım. "İki ağaç gördüm ya duramam, spor yapmalıyım" dedim. İşte bu samimi itirafın ardından, bir teklif geldi. Teklif, bir tarımsal faaliyet gerçekleştirmekti. Hemen geri çevirmedim ve dinledim. Yaklaşık 20 metrekarelik bir alana "Turp" ekilmesi planlanıyordu. Önce planı duymak istedim... O anda nereden geldiğini anlamadığım çayları yudumlarken, peder bey planı açıklıyordu. Turplar ekilmeden önce, ekimin yapılacağı alan "Bellenmeliydi".

Bu kelime önce bana da bir yabancı geldi. Gözlem ve yorumlarım bana bu işin aslında bir şey ekmeden önce toprağı havalandırma eylemi olduğunu söyledi. Bu iş için kullanılan ve adına "Bel" adı verilmiş bir araç var. Çok yaratıcı gelmeyebilir kulaklara fakat iş için yeterliliğe sahip bir araç. Bizzat kullandım, biliyorum...

Benim kullandığım araç su sağ tarafta gördüğünüzden biraz daha ilkelce. Tam olarak böyle çatal gibi değil, sadece en sağ ve en soldaki uçları var. Bu aleti dik bir açıyla toprağa saplayıp, biraz bel ve dizden destekle toprağı kaldırıp altüst ediyorsunuz. Mevzumuz bu işte... Gelen teklif, benim tüm kasları orantılı bir şekilde çalıştırdığına inandığım bisiklet sürme eylemine göre oldukça basit gibi görünüyordu. Söz konusu olan alan yaklaşık 2 metre eninde ve 10 metre uzunluğunda olunca, "Bisiklete binmeden önce ısınırım lan" düşüncesi sardı dört bir yanımı. "Peki" dedim ve elime aldım "Bel"i. İlk dakikalar gayet hızlı ve keyifliyim... Burada ciddi bir hikaye daha var aslında. Bu fiziksel eylemin kendisi bir süre sonra dayanılmaz oluyor ve mental olarak bir dayanak, bir tutaç -tutaç ne lan?- arıyor insan kendine. Çok düşündüm, çok sorguladım neler olup bittiğini... Fayda etmedi, saatler süren uğraşlarım sonucu 10 metre yol alabilmiştim. Her yer kararmak üzereyken ellerimin acıdığını hissediyor ama tam olarak ne hale geldiklerini göremiyordum. Ellerimin fotoğraflarını çekip bu yazıya eklemeyi çok istedim. Bol fotoğraflı / resimli bir yazı olsun niyetindeyim ama o zamanda çok "SpartaAAA!" tükürük saçma şekli olacak gibi... Kendimi önce yere atmayı düşündüm. Sonra vazgeçtim ve gidip koltuğa attım. Ellerime baktım, biraz acemilik, biraz tez canlılık yüzünden ayvayı yemiş durumdaydılar. Henüz "Ne yapabilirim?" diye sorarken kendime, birden ellerimde "Norveç Formüllü" balıkçı kremini gördüm. Biraz sürdüm nedensiz bir şekilde. Kimseyi kandırmak istemem, üzerinde "Kuru ciltler için uzun süreli ve etkili nemlendirme" yazan bu şeyi ben sevmedim... Hele ki şu sıralar kozmetik ürünlerine olan yakınlığımı göz önüne alırsak...

Bu kozmetik ürünü hakkında tek kıllanan ben değilim sanırım. Böyle birilerini buldum ve hemen aralarına katıldım.

Bir süre sonra kendime geldiğimde akşam havasını solumak için ama daha çok yaptığım şu işe tekrar bakmak için dışarı çıktım. Gerçekten çok acayip bir iş başarmış gibi poz verip uzaklara baktım. Bir süre sonra etrafımın sarıldığını fark ettim. Nereden geldiğini bilmediğim bir grup sivrisinek tarafından saldırıya uğradım. Uzun kollu bir şeyler giyiyor olmama aldırış etmeden, delici,kesici ve emici -kim bilir daha neler yapabilen- iğnelerini arka arkaya vücuduma sapladılar. Sağ kürek kemiğimin üzerinden iki, sol kürek kemiğimin bir karış altından bir ve çatalıma yakın iki yerden daha yaralanmıştım. Neyle beslendiyse artık bu sinekler? Oldukça acı veriyorlardı...

Tam bu sırada, yakınlarda bulunan bir doğa insanı yardımıma koştu. Bir takım gereksiz otlardan kurtulmak için kontrollü bir ateş yakmıştı. Esen rüzgarı ve havadaki nemi son derece güzel hesapladığı için tüm duman üzerimden geçerek atmosferde bir yerlere uçup gitti. Tabii trake solunumu yapmakta olan sivrisinekler yavaşça etrafımdan uzadılar... Bu kontrollü ateş yakma olayını bir daha gözden geçirmek gerekir ya neyse...

Tüm bunları yaşarken, aklımdan öğretilerini çıkartmadığım iki insana teşekkür etmek istiyorum. Her ne kadar bir "Heidi", bir "Peter" olamasam da, örnek alıyorum...

Kitabının harika özeti için lütfen buraya tıklayınız.

Not-1: Kitap özetinin dili gayet net, özellikle son kısmı oldukça vurucu!

Not-2: Not-1 bakmadan geçmemeniz için teşvik edici bir nottur...

Not-3: Not-2 limit sonsuza giderken...

Kamera

2010-11-02T01:18:00.002+02:00

Oynadığım şey zaman gibi ya da ayran, bilmiyorum. Bildiğim şey;

Hiç hatırlamadığım anlarda ortaya çıkan beni, benimle tanıştıracak

tam yüz megapixel bir kamera istediğimdir...

*önbellek error verdi de.. o bakımdan hani... dıııııt dıııtt

Gemimsin!

2010-10-31T15:33:00.000+02:00

Geçici belleğim silinmiş yine dün gece. Belirli kareleri istediğim zaman hala ekrana taşıyabiliyorum. Sanırım gün içerisinde bir kaç kez "restart" etmiş olmalıyım kendimi... Bir tür hastalığa yakalanmış olabilirim seyir defteri! Kaptandan böyle bir itirafı duymak istemediğini biliyorum ama kimseyi yanıltmayalım değil mi? -He! "Doktora git lan" diyebilirsin ama tek kişilik bir uzay gemim var, senin de bildiğin gibi...

Uzay gemisi mi? -*Açalım burayı...-

Aslında bir kargo gemisi.Öyle hayvani kargolar taşıyabilenlerden değil ama. Hafif kargo gemilerinden. "Corellian Engineering" tarafından üretilmiş eski bir şey. Ben zaman buldukça orasıyla, burasıyla oynadım. Bir kaç modifiye yaptım kendimce.

Aslında "Corellian Engineering" değil sadece. CEC diye biliniyor firma ismi, yani "Corellian Engineering Corp."Corellian sisteminde bulunan bir gemi üreticisi. Ürettiği modellerin fazlalığı sizleri yanıltmasın. Bizim "Doğan"lar gibi, Doğan-S, Doğan-SL, Doğan SLX diye gidiyor.

Bende olan YT-1300f

Ben gemiyi oradan almadım tabii. Ben ikinci el aldım, sonra biraz masraf yaptım işte.

34-35 metre kadar bir gemi... Tam olarak 34,75 metre olduğunu biliyorum ama söylersem, "görmemişin uzay gemisi olmuş..." falan derler, boşver...

Atmosferde pek hızlı değil. Öyle "Oh yeni gezegen! İlk defa giriyorum atmosferine hadi çoşayım biraz..." yok. Atmosfer içinde gemi 1050km/h yapabiliyor. Saatte 1050 kilometre diyerek, anlatımı biraz daha netleştireyim. -Televizyona ince ayar yapmak gibi bir şey bu "anlatımı netleştirme" olayı ya, neyse-

Benim gemi de arada bir böyle çalışıyor. Biraz eski olduğundan, arada bir "tezcanlı, yurdum mühendis aday adayı hareketi"yle çalışıtırabiliyorum. İki tokat, bir tekmeyle ışık hızına çıkartmak zorunda olduğum günleri biliyorum.

Gemi atmosfer dışında iyi ama. 75 MGLT/h gidiyor, çok acayip. Şimdi bu MGLT yabancı oldu size. Farkındayım! Bu henüz duymadığınız bir hız birimi şu anda. Öyle, saatte şu kadar kilometre gibi değil. MGLT, standart bir uzay uzunluğu birimi. İşte gemim saatte 75 MGLT gidiyor.

Gemimi anlatırken, jeneratöründen bahsetmemek olmaz. -Yakıt mı var zannettin? Eyvah eyvah... Hiç olmadı lan, hayal gücü biraz...- SSP05 Hyperdrive jeneratörü vardı. Sonra değiştirdim (Series 401'e modifiye ettik) SSP05'i tavsiye ederim.Eskiydi, tekliyordu arada bir ama olsun, güzel günlerdi...

Geminin navigasyon, sensör, zırh ve kalkan sistemlerinden (n'oldu lan fesat!) ve diğer tüm özelliklerinden detaylıca bahsetmeyeceğim. Ama yinede "bir uzay gemisinde az buçuk ne gibi sistemler bulunur" kulak dolgunluğu olsun diyerek, gemimde ki sistemleri sayıp geçeceğim.

Motor ünitesi, hyperdrive sistem (jeneratörleri hatırla), güç dağılımını sağlamak için bir çekirdek-iki dönüştürücü-bir acil güç ünitesi ve yedek güç hücrelerinden oluşan enerji dağıtım sistemi, yön saptırıcı sistemler, enerji kalkanı jeneratörleri, bir ton sensör sistemi (çok uzun lan, dayanamıyorum artık!), navigasyon sistemleri, ana bilgisayar, saldırı karşılamak için tasarlanmış önlem sistemleri, bir iki küçük laser sistemi (silah ya bunlar, pek anlatmıyorum! hani barış filan - değil mi hep böyle arada!),kaçış üniteleri, yaşam destek ünitesi, iletişim sistemi ve diğer sistemler diye gidiyor da gidiyor...

Neyse, aslında tek kişilik bir gemi değil diyecektim ben. Yolcu kapasitesi tam olarak altı (rakamla 6). "Hani kargo gemisiydi lan?" diyenler için... "Bagajda yolcu mu taşınır ulan!" Ama gemiyi kullanmak için en az iki kişi gerekiyor. Böylelikle toplam sekiz kişi yola çıkabiliyoruz. Evlere şenlik! Mis, tatile gider gibi...

Dersen ki, "o zaman ne tribe giriyorsun lan tek kişilik uzay gemisi diye..."

Eyvah! Yine seyir defterini saçma sapan doldurdum... Bu konuda ikinci kaptanla pek anlaşamıyoruz ama... neyse artık, sonuçta birlikte gidiyoruz...

Çok Önemli Not: Sevmiyorsanız, izlemeyin len... Star Wars

Millennium Falcon, gemimsin...

Fısıltı

2010-10-22T16:43:00.003+03:00

"Ne diyorsun lan? Anlamıyorum..." demekten bir hal olmuştum. Kulaklarım pek iyi işitmiyordu o aralar. Herhangi bir duyma bozukluğum yoktu oysa. Ne diye duyamıyordum ben etrafımdakileri? Sonra yavaşça o köpeğe doğru yaklaştım. Fısıldıyordu kurnaz...

"Gel buraya, çok uzağımda durma. Ben insanlara fısıldayan bir köpeğim. Sana fısıltı dediğin şeyin aslında ne olduğunu anlatacağım. Fısıltıları nasıl duyabileceğini de söyleyeceğim. Bundan böyle hiç bir fısıltı giremeyecek kafana.

Sen zannediyorsun ki, fısıltı alçak sesle konuşmaya çalışmaktır. Hayır! O dediğin alçak sesle konuşmaktır. Fısıltı aslında duyulmaması gereken bir şeymiş gibi saklanan ama yavaş yavaş insanların beynine kazınmaya çalışılan, fısıltıyı yayması için söylenen insanları araçsallaştıran, "aman aramızda kalsın, çok özel" yalanıyla örtülmüş, sonrasındaysa "sen gereken kişilere söylersin artık" imasıyla biten, mantıksal olarak ele alındığında son derece anlamsız ve söyleyen kişinin aklınca iş yaptırmaya ya da acı çektirmeye yönelik sözler bütünüdür.

Aslı astarı olabilir ama olmak zorunda da değildir. Çünkü fısıltıdır ve gerektiğinde duyulmamak üzere tasarlanmış ve söylenmiştir. Tam bir yavşak icadı olup, genellikle yavşaklar, arada bir zeki insanlar tarafından kullanılır. Her türlüsü kötüdür, boktur. Sadece amacı açıkça dile getirilmiş fısıltı kabul edilebilirdir. Çünkü bir amaç için bir fısıltıya araç olmak, sadece bu durumda kişinin iradesine bırakılır. Dışındaki her durumda, fısıldayan kişi hariç herkes araçtır.

Bir fısıltı sana fısıldayan kişiden geliyorsa bir araç, fısıldayan kişinin aracından geliyorsa bir hedef olmuşsundur. Bunu görmenin kolay bir yolu yok maalesef... Fısıltı gittiği kişinin kafasına yerleşmek, yavaş yavaş büyümek ve sonunda öyleymiş gibi düşündürmek için yola çıkar. Bu fısıltıyı yola çıkaran kişi zaten böyle olsun istediği için fısıldamıştır.

Korkma, herkes fısıldayamaz. Çok az insan fısıldayacak kadar kaybetmiştir kendini. Çok az insan da bir fısıltının geldiğini görüp, gülmüştür sadece...

Unutma! Fısıldayan kişi aslında bunu söylemek istediği insana gidip söyleyebilir. Korktuğu için, söylenemez olduğu için ya da dünyayı yerinden oynatabileceği için değildir sessizliği... Fısıldamak istediği içindir sadece fısıltısı...

Duy fısıltıları, izin verme..."

"Yuh arkadaş, konuşan köpek mi olur?" diyordum kendi kendime... Tam o esnada elinde şarabı, direğe yaslanmış bana doğru çaktırmadan fısıldayan bir adam gördüm. Köpeği seslendiriyordu hıyar! Hiç bozmadım, kafamla köpeği selamlayıp, "eyvallah, iyi olu bu dediklerin" dedim. "kihkihkih" diye güldü...

Yavaş yavaş yürüdüm gittim...

O adama bir hikaye vermiştim. Bir tane de aldım işte...

Çorap

2010-10-19T22:31:00.005+03:00

Aylar öncesinden kalma kağıt parçalarıyla dolmuş çantanın, kaçmak istercesine dört bir yana uzamış sakalın, temizlenmeyi bekleyen eşyaların oluşturduğu tırmanması güç yığının, onlarca kitabın ortasında uzun süredir bekleyen ayraçların -kimisi gazete parçası, kimisi artık kullanılmayan bir cd... olsun hepsi ayırıyor, ayraç işte- yol gözlemekten çoktan vazgeçmiş ama yine de telefon beklemekten henüz usanmamış ailenin, kalabalığın üzerine gelmesine aldırış etmeden yerinde sayan turnike gibi tezin, çabucak uçması dileğiyle sürülen çeşit çeşit kokuların hesabını bir çift çorap soracaktır!

"Yine bir tatil günü yayılmış oturuyor işte! Her zaman yaptığı gibi saçma bir planla kendini yorup, yorgunluğuna yorgunluk ekleyecek. Bir kere beni yanıltsa şaşarım..." derken yerinden kalktı. Belli ki aktif dinlenmeye karar vermiş... Eline yapışmış bir kaç işi temizlemeye koyuldu. Ağır ağır ama keyifli bir gün geçirdiği belliydi. Dokunmadım! Ne bok yerse yesin dedim...

Neyse, gün içinde onlarca yarım bıraktığı işe bulaştı. Bir kısmını bitirip, diğer kısmını "lan buna ne diye başladım ki!" diyerek kaldırıp attı. Böyle bir kafanın, böyle bir iştahın bunu görebilmesi umut veriyor bana. Aslında tüm insanlığa umut vermesi gerekir ya... o kısmı geçiyorum.

Daha günün bitmesine saatler vardı ama bu ruhu satışmış-evet satışmış- insan, çamaşır makinesinden çıkardığı eşyalarını çamaşırlığa yerleştirmek için hazırlanıyordu. Ses etmedim... Bakalım bu sıkıcı işi yaparken kendine gelecek mi diyerek kenara çekildim ve izlemeye başladım. Neye bakıyorsa dingil, bir süre dikildi çamaşırların karşısında... Sonra garip bir biçimde çamaşırların arasından bir çift bileksiz - ince - çorap çekip çıkarttı. Çamaşırlığa doğru dönerken konuşmaya başladı.

"Bu kışa göz kırpan günlerde sizi giydiğime göre, zor bir anımda yardımıma gelmişsiniz demek ki... Giyecek çorabım olmadığından sizi giymişim. Bu yüzden en güzel yere asılmayı ve orada kurumayı hak ediyorsunuz. Neden sizi bir kış günü giydiğimi bilmiyorum. Sanırım çamaşırları yıkamaya üşendiğimden... Aslında siz böyle özensiz bir adamın çorapları olmayı da hak etmiyorsunuz ama o adam size bu yeri verebiliyor... idare edin! Artık kendime daha çok özen göstereceğim..."

İşte bu sözler söylenirken asıldı çoraplar.Daha sonra her eşyası için bir şeyler söyledi, bir şeyler düşündü... Beklemiyordum aslında bu heriften böyle bir kırılmayı...Aslında bu kırılmanın bir çift -ince- bileksiz çorap yüzünden yaşanması hoşuma gitmedi değil...

Öyle...

*"özeti önünde, okuyucuyu kopartmayan hikaye yazdım lan! Çok süper oldu. Hem altı çizili artistlik bile yaptım..." kategorisinden bir örnek sizlere...

Barcelona Rehin Alması (BRA)

2010-10-03T21:10:00.001+03:00

Dünyasında bir miktar futbol ve Barcelona olanlar için yeni bir kavram ortaya koymak istiyorum. Tabii bunu yapmadan önce bir miktar Barcelona takımından bahsetmek lazım gelir değil mi? Bu soruya vereceğiniz cevabı önemsemeden devam ediyorum. Böyle teknik bir bilgim yok! Futbolla ilgili tüm bilgimi ortaya koysam, ancak üç cümle kurmaya yetecek kadar olduğu görülebilir...

Bu yüzden anlatacağım şey herhangi bir Barcelona maçını izlerken içine düştüğüm hissiyat. Buralarda görülen genel eğilim (düşenin yanında olalım) bu maçlar sırasında beni de sarıp sarmalıyor. Hemen karşı takımı sahiplenip, desteklemeye başlıyorum. Karşı takımın oyuncularına bakıp "koşmayın lan bu kadar" derken buluyorum kendimi. Çabalamalarına rağmen topa o kadar az dokunabilmeleri kanıma dokunuyor işte, üzülüyorum. Yaşıyorum o stresi resmen...

Nereye bakarsan bak, bir çıkış yok... Rakip yarı saha (orta sahanın diğer tarafı, karşı kale...) çok uzak! Topu elde etmek için, daha önemlisi "oyun oynamak" için çok çaba harcamak gerekiyor. Bu çabayı ortaya koyan takımlar, çabalarına rağmen "oyun" oynayamıyorlar. "Tamam lan biz çıkalım, siz oynayın" diyecek gibi oluyorum. Darlanıyorum... Sıkışmış gibi hissediyorum... Rehin olmak böyle bir şey mi? Böyle bir stres altına giriyorum işte...

Başta 11 oyuncusu olmak üzere tüm Barcelona teknik ekibinin eseri olan bu "daraltma" hissini takdir etmemek elde değil. Lakin gelelim ve görelim ki, tüm bu "daraltma" etkisini tek başına yaşatabilen insanlar var bu dünyada... Aramızdalar, dolanıyorlar...

İşte böyle insanlar ve durumlar için kullanıma yeni bir kavram sunmak istiyorum...

Barcelona Rehin Alması (BRA)

* "Yeni bir dil oluşturuyorum ohhş... Herkes kullanmaya başladıktan sonra, bunu ilk söyleyen bendim diyeceğim" tribali. Tarihe geçmeyi yanlış anlayan insan!

Benden Söylemesi!

2010-09-27T19:49:00.002+03:00

Dur durak bilmez kendisi. Ne zaman, nerede olacağı belli olmaz asla... Kendi habitatı yetmemiş gibi sağa sola bulaşır, sürekli bir yerlere girip çıkar. Güler bir yüzü ve temiz bir kalbi olduğunu söyleyenler var. Katılıyorum kısmen.

Biraz yavaş olduğunu biliyorum. Her yere geç kalır ama ne zaman nerede karşınıza çıkacağı belli olmaz. Paniğe mahal vermeyelim öyle ansızın karşılaşıldığında korkulacak biri değil. -Zaten karşılaşmanız pek zordur-Yağmurlu havalarda dikkat etmek gerekiyor kendisine. Fark etmeden karşınızda belirebilir. Bu karşılaşmalardan bazıları onun için kırıcı, sizin için üzücü ve kısa karşılaşmalar olabilir... Neyse geçelim bunları!

Kimilerine göre içi yumuşacık. Doğrudur, bazen kendini gösterir... Uzanır ileri doğru ağır ağır. İşte o anları çok sevimlidir. Kimileriyse sadece dışındaki sert kabuğu görür. Kırılmaz olduğunu düşünmezler ama kendini kapattığını ve kabuğuna çekildiğini anlarlar. O anda zaten bir yere hareket etmez, öyle kalır olduğu yerde... Doğru zamanları yakalayanlar her iki anına da tanık olmuşlardır zaten... Uzatmayayım!

Yeme alışkanlığını da bilirim. Otçuldur... Aslında zaman zaman et yer ama buna tanık olanınız yoktur sanırım. Bunu zaten nadiren yapar! Tuzla arasının pek iyi olmadığını da söylesem yeridir...

Böyle anlattığımda pek ilginç gelmiyor kulaklara, farkındayım...

Ama kendisi mikro alemin vazgeçilmezidir. Güce dengeyi getiren "Yoda" değil aslında kendisidir. Pek gözler önünde olmayı sevmediğinden, daha önce görmemiş olabilirsiniz. Binlerce, hatta milyonlarca dublörü olduğunu ben bizzat biliyorum. Kimileri komiklik olsun diye, kimileri yanlışlıkla harcıyor bu dublörleri ama benden söylemesi dikkatli olmak lazım. Gün olur "Dublörü len bu" diyerek kendisiyle karşılaşırsanız ve dublör muamelesi yaparsanız bitersiniz... Haberiniz olsun!

Geçen gün telefon ettiğinde biraz paniğe kapıldım. "Buyur abi" diyerek açtım. Söyleyecekleri varmış, "yazar mısın?" dedi. "Ne demek yahu, senindir burası" diye karşılık verdim...

Mesajı şudur;

"GDO'lu marul üretilmesin bundan böyle"

"Kim lan bu?" diyenler için birde fotoğrafını göndermiş. "Ekle mesajın altına" dedi.

* Böyle yazanlardan kalmadı.. Çok yüklendiler bu tür hikaye yazarlarına... Ahh ahh!

R

2010-09-24T02:00:00.000+03:00

Ben anlarken iyi... Anlaşılmayı beklerken mi kötü lan!

* Ataraatar

Kare Kök

2010-09-22T18:49:00.001+03:00

Tepe Notu: Bu bir devam yazısıdır. Aslında yazarken böyle olacağını düşünmemiştim... Fakat, Kare başlıklı yazıyı yazarken gün daha bitmemişti.

Bitmeyen günlere dikkat etmek lazım arkadaş! Henüz gün bitmediyse ve hala uyku halinde değilsen başına ne geleceği bilinmez. Gerçi uyku halinde olsan da başına ne geleceğini bilemezsin. Bilebilir misin? Tepe notu okuyup, o günün devamını anlatacağımı düşünüyorsan yanılıyorsun. Günün devamını dinlemek için beni tanıman gerekiyor. Yoksa anlamsız...

Neyse "gün bitmeden..." diyordum ki aklıma "Gün bitmeden neler doğar" diye bir şey geldi. Neden, nereden ve nasıl geldiğini bilmiyorum ama genellikle umutsuzluk anlarının söylemi olduğu açık. Başına kötü bir şey gelmiştir, böyle bok gibi oturmuş dururken, biri şöyle der... "Dur bakalım, gün bitmeden neler doğar..." Evet! Hala yapılacak bir şeyler vardır ya, işte bu yüzden söylenmiş gibidir. Bir umudu tanımlamaz mı, bir hayale inandırmaz mı seni bu söz?...

Bu sözü söyleyen kişiye gelirsek, o inanmamıştır bile... Bu durumu anlatabilmek için çok zamana ihtiyaç duyardım, eminim... Bu yüzden anlatmayacağım... Ama aklıma gelmişken sorayım, "Hiç böyle bir duruma düştün mü?"

Ben bu sözü -Gün bitmeden neler doğar- başka bir taraftan tutmak istiyorum. -Bu sözü elime alıyorum yani, tutuyorum- Tuttuğum taraftan bakınca, "Dur arkadaş, iyi güzel her şey ama gün bitmeden bir şeyler doğmasın" derken buluyorum kendimi...

Sonra düşünüyorum... İlkokul arkadaşım, kadim dostum... Bana "Ne istediğini bilmelisin" derken acaba bunu düşünmüş müydü? Hiç bir fikrim yok... Belki de tüm bunları hesaba katarak söylemiştir... Tam "Oldu lan işte!" derken, "ama bu olmaz ki" diye üzüldüğünüz olmadı mı? İlginç...

Bu yüzden bir ünlü düşünür "istekler olanaklarla sınırlıdır" derken, bir diğeri de "Ters gidebilecek her şey, ters gidecektir." demiştir.

* "Özlü sözlerle, sorularla yazacağım lan ben bu yazıyı..." derken ne yaptığının farkında olmayan yazar triballeri...
** Ayrıca o "Gün doğmadan neler doğar" olacak...

*** Bir önceki yazıya da böyle güzel değinilir işte! Teğetler geçiyor...

Kare

2010-09-20T17:53:00.002+03:00

"Ne istedim ki bugüne kadar? Hayır, istediklerim bir boka benziyor olsa anlayacağım ama neyse... Şu dünya üzerinde değil galaksinin en kanaatkar canlısı benim diyorum daha anlayan çıkmadı!" İşte böyle başlamak üzereydi isyanım... Sevmediğim bu isyankar hallere giden yoldan bahsetmeyeceğim. Hayır! Bahsedeceğim... Yok yok, gereksiz olur...

Yorgunluğu bütünsel olarak ele aldığımda, tam anlamıyla son bir kaç gündür yaşadığım şey olduğunu iddia ediyorum. Enerjim çekildi, muşmula buruşukluğu gibi oldum. Ruhumu satsam tam olarak dün geceki halime dönüşürdüm. Şimdi bedenimin ve ruhumun ayrı ayrı fiyatlandırmasını yeniden yapıyorum... "Bedenime sahip olabilirsin ama ruhuma asla" gibi balık bokuna benzer bir şey söylemeyeceğim ama ruhum hayli pahalıya patlar isteyene...

İsyana sebebiyet buradan işte...

Karşılığında isteklerimi sıralamaya koyuldum... Önce pencereden içeri biraz güneş ışığı girsin dedim. Düştüğü yeri aydınlatan, tozların uçuşunu izleten türden bir şey olsun diye ekledim. Sonra bakacak güzel bir kare aradım. İzlemek değil, bakmak için... Bir kare lan! Bir tane güzel kare...

Şimdi anlıyorum ki, bir alıntı yapmak için her zaman değerli olduğunu düşündüğümüz insanların söylediklerine başvurmak yersizmiş... Aynı sınıfta okumadığım ve adını hatırlamadığım bir ilkokul arkadaşım bana, "ne istediğini bilmelisin" demişti. Bana bunları söylediği anda, tahtayı siliyordum. Geleceğe dair bir mesaj vermek istediğini düşünmemiştim...

Pencereden içeri güneş ışığı girer gibi oluyordu ama girmiyordu. Yavşak bulutlar geçip geçip duruyordu. Fotoğraf çekerken, fotoğrafı çeken ile yakalanmak istenen fotoğraf karesinin arasından geçen bir şey gibi... Kümülüs (atmosferde hava olaylarının geliştiği aralık - bilgi girdim!) olayları bile beni etkiliyordu.

Sonra ne oldu bilemiyorum, gitti bulutlar ve odadan içeri güneş ışığı girdi. Uçuşan tozlara baktıktan sonra, istediğim kare aniden karşıma çıktı. Oynayarak biraz bok edilmiş ve monitörün içine sıkıştırılmış olsa da...

* "Alayına gider yapacak kadar yüklü olsam da komiklikle karıştırır ağlanırım ve ben bu işi çözerim." aklı...

Başlığı Nerede Lan Bunun?

2010-09-15T00:49:00.000+03:00

Bak ......... (Burada adımı kullanmış terbiyesiz insan! Öpüyorum yanaklarından)

Bu yazıyı bloğunda bu haliyle yayınlayasın diye yazıyorum. Yayınlar mısın bilmem. (Yayınlarım tabii lan! Ne demek) Kazantip festivaline birlikte Polonya'ya gitmeden önce yayınlarsan uçakta senle sevimli sohbetler yapabilir, üstelik ne gocunurum ne de gücenirim. (Baya gidiyoruz yani Kazantip'e... http://www.kazantip.com/ )

Yazdığım şeyleri defter ve kalem kullanarak yazmam da ayrıca dikkatini çekmiş olmalı. Biliyorum bloğuna yazmaya karar verirsen bunu PC'ne geçirmen gerekecek. Şimdiden kulaklarımı kötü kötü çınlatıyorum. (Lan izin ver, o işi ben yapayım...) Sen yine küfür et, o bir şey değil, gönüller bir olsun.

Sen de bilirsin ki beyin bedavadır. Çinliler ücretli beyin yapmış diyorlar. Beleş de olsa beynimi bu durum karşısında kullanmak istemiyorum. Yazık. (Tam bu noktada arka sayfaya geçmemi işaret eden bir ok var. Yürü be!)

Gideceğimiz festival için sana Polonyalı hatun bakmaya gideceğim için yazıma son veriyorum. (Sağolasın...)

Defterime yazılanlar bu kadar...

Bu yazının parantez içleri bana aittir. Kalan kısmını hiç bir değişiklik yapmadan aktardım. Bir iki söyleyeceğimi de söyleyip, tüm insanlığı bu çileden kurtaracağım.

Be insan! Kendi bloğuna böyle mi yazıyorsun? Ben şimdi senin kim olduğunu açıklasam ne bok yersin? Şuradaki üç takipçiye ve çarpan etkisiyle tüm dünyaya rezil olmaz mısın? Hayır yazıyı geçiyorum, madem yayınla diyorsun neden başlık yazmıyorsun lan? Başlık bulamadım, çok zorlandım... üzüldüm...

Bu kadar soru sormamalıydım! Neyse, asıl söylemek istediğim şeyi söyleyeyim... Festival Polonya'da değil ki... Neden oraya gidiyoruz?

Çok yanlış anlamışsın be... ehohey!

Bağlamsız Yazılar X

2010-09-14T00:19:00.001+03:00

Gittim baktım, bir metre daha geride duruyor üç sayı çizgisi dediğimiz o yay. Tabii ki bir insan "Ben Durant'ı tutmam abi, kim tutarsa tutsun..." diyebilir. Ama kimse, "ben kaçar" diyerek, türlü türlü bahanelerle her fırsatta sevişerek, kısmen akıl oyunlarıyla donatılmış bir dizide gelip artistlik yürüyüş yapamaz. Bunu anlamam...

Kısmen akıl oyunu dediğim, işte aklımız yettiğince çevirdiğimiz alavere ve dalavere durumlarıdır. Olsun... Yine de bir girişimdir, bir çabadır, bir sesleniştir. Beğeneni olur ya da olmaz. Sezar'ın hakkı, salata da olsa verilmelidir. Verelim...

Tüm bu gelişmeler, yaşananlar her an twitterdan takip edilebilir bir hale geldi. Şikayetçi değilim. Keyifle izliyorum ama bir yerde küçük bir itirazım olacak bu duruma. En yaratıcı komikli ileti benim olsun derken ne hale düşüyoruz. Düşmeyelim demiyorum, düşelim... Düşelim ama arada bir düşenlerden feyz alarak, bir duralım... Önce sağa, sonra sola ve son olarak yere çevirelim yüzümüzü... Değil mi?

Sadece böyle iletilere mi lafım? Değil... Arada bir, bizzat ellerimle yazdığım gibi sadece yazana ve yazanın dışında bir kişiye anlamlı gelen iletiler var ya... Ya yapmayalım, etmeyelim! Kendime sesleniyorum ama gelinim, görümcem, eltilerim siz de bana katılın hep beraber anlayalım. Böyle bir durum için direk mesaj göndermenin bir yolunu bulalım. Eş zamanlı, çok yönlü bilgi paylaşımına izin veren nimeti -sosyal medyayı- bunun için telef etmeyelim. Hoş, edene bir bok diyen mi var? Yok.. Böyle devam edebiliriz tabii...

Daha önce defalarca belirttiğim gibi brokoliyi sevmediğimi, tekrar ve tekrar söylemek istiyorum. Alışamadım, yapamadım... Kokusuna, şekline ve besin değerine bir türlü ısınamadım. Ne yapayım yani, kendimi duvarlara mı çarpayım? Yok, ben yemem ve biter bu ilişki... Karnıbahar gibi bir şey işte! Aynılar benim için...

O değil de, şu sıralar bazı şarkılar duyuyorum. Evet duyuyorum, dinlemiyorum... Bu önemli noktanın altını çizmek istiyorum. Bu şarkıların sözlerini yazan insanlarla tanışmak istiyorum. Nasıl ve ne durumda bu sözleri yazdıklarını görmek ve kendileriyle konuşmak istiyorum. Çünkü ne anlatmak istediklerini anlamıyorum. Şehirler arası ilişkilerden bahsediyorlar sanırım ama son kısımlarda bir yalan olma durumu da var hani... Anlamıyorum gerçekten...

Şimdi! Dizidir, filmdir tamam biliyoruz orada olanlar gerçek değil ama... Yahu biraz dikkat eder insan. Bir karakter yarım saatte, olmayacak yerlerde görülüyorsa bir kaç soru sorarım ben. Sorumlarım şunlar... Sen hangi toplu taşıma aracını kullanıyorsun? Hadi toplu taşıma kullanmıyorsun, şahsi aracınla bu yolu yapıyorsun diyelim... O nasıl araç lan? Hayır, aracı geçtim o nasıl yol be? Biz mi bilmiyoruz o yolu? Yok ışınlandım diyorsan, bir ara belirt bunu.. Yoksa beni benden alıp, sonra "lan dizi bu, film bu" dememi mi bekliyorsun. Demem.. Olmaz...

Son olarak doğanın bize bir armağanı olan çay ve şeker pancarından bahsetmek istiyorum. Hayır! Şu anda bu konu hakkında yazmaktan vazgeçtim... Ama bu iki bitkinin ilişkisi bir acayip. Çok acayip...

*Bakın bakın ne yazdım...

Kurbağa ve Balık

2010-09-12T23:46:00.002+03:00

Bir balık ve bir kurbağa… Yan yana duran bu iki canlının hikayesi; her hikaye gibi çok ilginç, her hikaye gibi çok anlamlı ve her hikaye gibi biraz yalan. -Ama az yalan!- “Zaten balıktan ve kurbağadan, hele hele yan yana yaşayanlarından hikaye mi olur lan?” deme, sakın deme. Şu anda oturduğum yerden kalksam ve 3 dakika yürüsem, bu hikayede bahsettiğim balık ve kurbağanın yanında olurum. Hikayenin inandırıcı olması için değil, sırf şimdi aklıma geldi diye yarın kamerayı alıp gideceğim. Videosu olan bir yazım olsun. Görselden uzak, sefalet içinde yazıyorum yahu!-Kendimi biliyorum, öyle bir video olmayacak ama-

Neyse, hep böyle ara geyiklerle hikayeleri bölüyorum. Aslında yazmak istediğim şey dışında o kadar çok şey yazıyorum ki, bazen “kim okuyor lan bunları? Ben bile yazdıktan sonra üstünden bir kere geçiyorum.” Diye söyleniyorum kendi kendime. -Tıpkı böyle!-

Bu balık ve kurbağanın ilişkisini çok merak ediyorum. Aynı ortamda, bildiğim kadarıyla uzunca vakit geçirmişler. Balık daha küçücükken oradaymış. Kurbağa ne ara gelmiş bilen yok ama bir süredir aynı yiyecek stoklarını paylaşıyorlar. Şu anda ikisi de eşek gibi. Hmm! Hikayeye üçüncü bir karakter karıştırmamak için, ikisi de oldukça büyük diye düzeltiyorum. Merak ettiğim ilişkilerini, kendilerinden dinlemek için gidip biraz laflamak istedim… Gecenin bir vakti gittim yanlarına!

Kurbağa biraz garip, balık içinde farklı bir şey söyleyemeyeceğim. “Al birini, git vur ötekine” diyeceğim ama biri balık biri kurbağa…

Balık ve kurbağa ilk tanıştıklarında biraz garipsemişler birbirlerini. Kurbağa biraz artistlenmiş ortamda, “beni ne prensler öpmek istedi” gibi bir takım laflar, saflar ve atlar... Balıkta tabii böyle bir info yok! Ama kurbağanın bu kendine güvenen havasına kapılmış bir an… Biraz tatlı-sert bir takım diyaloglara girmişler. Tartmaya çalışmışlar birbirlerini, olur gibi olmuş ama olmamış. Yalan, riya, geyik hepsi birbirine girince olmamış. İlk pes eden kim olmuş bilmiyorum. Söyleyemediler… Hatırlarında değilmiş şimdi! Aslında biraz, pes eden ya da ilk giden olmamak için hala yan yana duruyor gibiler. –Bilmiyorum bu benim gözlemim. Zaten böyle bir itirafta bulunacak gibi değil bu balık ve kurbağa-

Zamanla bu yan yana kalma durumu, bambaşka ilginç bir diyaloğa dönüşmüş. Birbirlerini kollar olmuşlar. Açık etmeseler bile birbirlerini inceden inceye hep tartmışlar, ufak tefek oyunlar oynamışlar, geyikler filan… Balık ve kurbağa bu durumdan şikayetçi değilmiş gibi anlatıyorlar her şeyi ama belli ki sıkılmışlar biraz. Gecenin bir vakti ziyaretlerine gelen insana anlatıyorlar, iki bağımsız hikayeden bahseder gibi.

Kurbağa ve balık işte! Ne yaptıklarına hiçbir anlam veremedim. Aslında herhangi biri anlam verebiliyor mu bilmiyorum. Bir arada olmak zorunda oldukları için mi yan yana duruyorlar? Ne yapacaklarına dair bir fikirleri yok sanırım…

Bu kararsızlığın ortasına doğru sordum. “Var mı buradan dışarı çıkmak isteyen?” Balık hemen atladı. “Ben, ben…” diye. Balık için gidebilecek başka yer yoktu! Kurbağa için, kuyudan çıkabileceği birkaç tahta parçasından oluşan bir mekanizma sallandırdım aşağıya. –Mühendislik deneyimi işte! hay lalet-

Bilmiyorum ne bok yediler! Biraz ekmek parçası bile attım. Sonra sıkıcı bir hayatları olduğuna karar vererek yanlarından uzaklaştım.

“Ne yapıyorsun lan!” demezler mi adama? Yaşanan hayatlara böyle bakanın aklıyla, osuruğa gülenin aklı arasındaki...

Başka türlü deneyelim;

Gördüğün hayatlar, sadece görebildiklerindir.-Bu cümlenin özlü söz potansiyeli var mı lan- Kimileri sana gereksiz, saçma ve yanlış yaşanan hayatlar gibi gelebilir. İnan, senin hayatın da birileri için aynı şekilde gözüküyor.

Tekrar denemek gerekirse;

Bırak lan!

*Bağlanamayan hikayegillerden... ta taa!

"Binlerce dansözle birlikte, bitmeyen hikayeleri okuyunca burun kıvıranlar da var..."

Gerilim Yazısı

2010-09-12T22:00:00.005+03:00

Bir gece ansızın gelebilirim… tı tırıtı tı… internet yok, telefonu içeride bıraktım, saat bilmem kaç, bir word dosyası açtım ve bilgisayarımın ışık saçan monitörü eşliğinde bir şeyler yazacağım. Fakat bu ışık saçan monitör biraz tehlikeli şu anda…

İki tane siyah var önümde duran manzara içerisinde… Bir bölüm daha siyah, diğer bölüm biraz daha az siyah… “Ne diyorsun lan sen? Kafan mı güzel?” sorularının tümüne birden “hayır” diyeceğim. Çünkü baktığım manzara tek kelimeyle siyah. Ağaçlar, dağlar ve bilemediğim binlerce şey simsiyah olan kısmı oluştururken, aydan ve yıldızdan nasiplenememiş gecenin oluşturduğu gökyüzü, görece daha az siyah ama siyah işte…

Böyle kapkara bir manzaraya bakmak insanın içini bir hoş ediyor. Bu hoş kısım biraz heyecan gibi... Ne bok oluyor da heyecan yapıyorum emin değilim. Gözümün görebildiği uzaklık, dibinden ve bilgisayardan yayılan ışığın verdiği alandan ibaret… Neyse böyle uzun uzun cümlelerle yazının giriş kısmını piç etmeden, yazacaklarımı yazayım hızlıca. Gerçi burada zaman yok gibi… Yani, “var ama kime ne?” gibi... Öyle garip.

Gecenin körü, bu siyah manzara beni ürkütmüyor. Sadece heyecanlandırıyor. Nedense hep olağan üstü bir şey olacakmış gibi tetikteyim. Bunun bir nedeni vardı aslında… Ben bu manzara eşliğinde bir iki deprem yaşadım… Belki bu yüzden, belki değil her an bir şey olacakmış gibi hissediyorum. Heyecan bu sebepten sanırım. Bir iki saattir burada oturup, takılıyorum. Bir bok olduğu yok… Arada bir kelebek, böcek filan uçuşuyor ama henüz bir olağan üstü olay yok. Her şeye rağmen keyifli… Siyahın içerisinde birkaç “cırcır” böceğiyle vakit geçiriyorum. Şimdi aranızdan bir iki sivri -sinek- öne doğru çıkarak, “nasıl yazıyorsun lan bloga?” derse, bir şey demem... – word kullanıyorum lan şu anda, sonra kopyalayacağım bloga- Manzara o kadar siyah, bu kadar yalnız işte… Kendi kendime konuştum az önce…

O değil, ben bu akşam bu manzarada ne gördüm biliyor musunuz a dostlar! – a dostlar ne lan?- Şu yazıyı okuyan her 25 kişiden 3 kişiyi alsam, rastgele şu etrafımda bulunan 12 kilometrekarelik alanda bir yere bıraksam, oracıkta sıçar…

Doğanın kendisine yabancılaştık sanırım. Tek başına zaten oldukça büyük, oldukça korkutucu ve bir o kadar güçlü. Çünkü doğa dediğin şey, birbiriyle bir uyum içinde olan bir sürü başka şeyden oluşuyor. Bir insanoğlu çıkıntılık yapmış.

Böcekler geliyor... Böcekler geliyor…

*Gerim gerim geren yazı yazdım insanı...

Ben Ordan Müzik Dinliyorum Lan

2010-09-06T02:21:00.001+03:00

İyi ki bir iki hafta ortalıktan kaybolduk. Şu hale bak! Hangi aralıkta, benim müzik dinlediğim siteye erişimi engellediniz yahu! Ayıp değil mi? Yazık ve günah değil mi? Aynı zamanda karpuz ve peynir iyi bir ikili değil mi?

Hayır, ben zaten yine dinliyorum. "Her türlü gene gelirim" ya da "Her türlü gene gelicem" ne diyeyim daha? Mis gibi lise yıllarımı, güzelim ergenlik bunalımlarını ben ne için feda ettim zannediyorsunuz? Dandik bilgisayarımla birlikte, 56k bağlantıyla, modemden çıkan sesi engellemek için kullandığım kulaklığımla... Klavyeden çıkan onca şeye şaşırdığım günlerim de oldu benim... Tabii ki istediğimi izliyorum ve dinliyorum.

Mevzum hiç bu değil... Arada bir müzik dinlediğim bu yerden, bir şeyler paylaşıyorum. Ruhlara gıda, bal, şeker olsun diyerek yapıyorum. Yalanım varsa, gözlerim en akışkanından akıp gitsin uzaklara... "bakın işte bu şarkı mesajımı taşıyor." yok "ben böyleyim işte...şarkı beni yansıtıyor"...

Bu şarkı paylaşma durumunu hala analiz edebilmiş değilim. Benim aklım, fikrim ve vücudumun bir taraflarına toparlanmış sinir hücrelerim, bu işi algılamıyor. Yok işte! "Olmayınca, olmuyor işte" dercesine bakınıyorum etrafıma...

Şimdi ayıp olmadı mı bana? Şarkıları paylaştığım siteyi engellerseniz, benim paylaştığım şarkıları nasıl dinleyecek insanlar? Çalkantılı ruh halimi özetleyen doğru parçayı bulduğumda, tek başıma mı dinleyeceğim? İnsanlar duyamayacak mı? Çok yazık!

Neden biri çıkıp şunları söylemiyor?

Eh be adam! Sen ne biçim bir insansın? Böyle bir engellemeyi al; bu engelin senin için bir engel olmadığını söyle, sonra utanmadan yine kendin üzerinden bir tatmin durumundan bahset ve böyle bir şey yaz! Bu engelin, gerçekten engelledikleri için bir şey yapmak gerektiğinde otur...

Tüm bunlara bir başkası şöyle diyebilir...

"Bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın" gibi tanıdık bir yerden konuştuğunun farkında mısın? *Böyle alakasız işte... Hiç bir bağ yok!

Getirebileceği en büyük kritiği bu olan insanlar da yazar, yazmalı. (Olmazsa olmaz)

İşte bu yüzden, müzik dinlediğim siteyi geri istiyorum. İstedim..

"Yazamıyorum"u Yazmak

2010-08-31T15:01:00.000+03:00

Yazamıyorum, yazabiliyorum sadece...

*diye başlayan yazılar, sancılıyım demenin bir diğer halidir sadece. Ötesinde bir bok değildir oysa...

Sonsuza Varmaya Sonsuz Kala

2010-08-24T02:43:00.004+03:00

Açıklamıyor arkadaş! Hiç bir şey bazı muhabbetlerin, sonsuzlukta yankılanacağı gerçeğini açıklamıyor. Evet! Kimi konular, benden öncede aynı şekilde konuşuluyor olabilir(Olabilir değil! Öyle de...Haydi söyle.) Şimdi ben aynı şekilde konuşmaya ve içinden çıkamadıkça şaşırıp, benden önce konuşanlara referans vermeye devam ediyorum. Üstelik benden sonra da aynı şekilde konuşulacağını bile bile... (Bir daha söyle...)

Bu, en çıtır çerez kıvamındaki muhabbet konuları, insanı şaşırtsa da sonuç olarak bir yere varmıyor. Baktın ki o gece konuşacak ilginç bir şey yok... Hemen gir böyle bir konuya. Herkes keseden sallasın, herkes bir ayrı şaşırsın... Oh! ne güzel.

Açıklayayım! Böyle zor anların muhabbet temaları genellikle bir kaç özelliğe sahiptir.

Bi kere bilimsel açıdan yaklaşılmayacak kavramları içermelidir. Yoksa uzun ömürlü olması beklenemez. Bir yerde biter, bir kişi ortamı şaşırtma şansı yakalar ve uygun cümleleri bulabilirse, o gecenin ortama bilgi giren insanı olarak +5 spelldamage/attackdamage alarak yoluna devam eder. Bu yüzden pozitif bilimin dokunamayacağı açıklıktan gitmeli bu tema. Yoksa biter, gider insanlar zayi olur... Oysa ki insanlar, bir konu içerisinde herkesi şaşırtma fırsatını yakalayabilmeli. -en az bir kere-

*Bu kısma örnek bir konu bulunuz... (Bul lan! Soracağım bunu...)

Diğer taraftan bir derinliği olmalı. "Ayşe düşmüş" filan olmaz. Zaten böyle bir konu tüm zamana yayılamaz. Karakterlerden arındırılmış, saf bir konu olmalı... Baş karakteri olan konular, o karakterle birlikte biterler. (Sonsuza doğru sakız misali uzayan bir konu mu? Yoo! Sakız gibi uzun bir şey mi bahsettiğim? Tabii ki hayır.) Baskın karakterlerden arınmış hikayelerden bahsediyor olabilirim ama bu hiç karakter olmamalı anlamında değil. Konuya dair örneklerde kullanılabilecek karakter sayısı çok olmalı. Bu konuyu konuşan insanlar bile istedikleri yerde, konuyla ilgili kendini örnek gösterebilmeli. Konunun karakterleri her an konuşanlar olabilmeli...

*Bu kısma da bir örnek bul bakalım... (Bunu sormayacağım merak etme!)

Yine bu muhabbetlerin özelliklerinden biri, paradoksa girmemesi. Paradoks ne? Daha açık ifade etmem gerekirse, konu kendini tekrar etmemeli. Sürekli tekrar edip, argümanları tek tipleştiren, olayı anlamsız bir sidik yarışı haline dönüştüren konu, bahsettiğimiz tipte bir konu olamaz. Bu muhabbetler akıp gider. Nereye giderse gitsin, alıp başka bir tarafa götürebilmek için kişiye şans verir...

*Genelde bu şekilde oluyor zaten...Buraya örnek aramana gerek yok...

Diyecektim ki,

Muhabbetin sonsuza gideni mi? Yoksa sonsuz muhabbet mi?

Not:Bir şey daha diyeceğim...

Sonsuzda olmak varken, sonsuza doğru gitmek niye! (İşte bu sözde götümden uydurduğum, elektron atasözü)

Dedim Ama...

2010-08-23T23:24:00.000+03:00

"Yahu bi gidin!" dedim, giden olmadı. "Bak ben giderim..." dedim, peşimden gelmeye devam ettiler.

Ee haliyle sonunda, "geliyorum, tamam" dedim ve gitmedim... Sonra tekrar geldiler... Sonra ben....

*Bi gidin lan!

Zor Soru

2010-08-21T00:36:00.003+03:00

Bir sürü not almıştım. Ara ara yazayım şuraya diye bekliyordum. Yoğunluk işte! -Heyt- Aldığım bazı notları birbirine bağlıyorum ve diyorum ki, "Bunları aynı yazıda aradan çıkartırım, çok şey var çünkü hepsini yazamam..." İnsanın bu kadar yazacak şey biriktirmesi kötü bir şey. Çünkü herhangi bir anda, herhangi bir yerde karşına çıkan bir şey, tüm bu yazma önceliklerini değiştiriyor. Sonra bir başka şey gelip, yine öncelik sırasını değiştiriyor...Sonra bir başka şey daha geliyor ve yine tüm öncelik... -eööeh- İşte bu yüzden hızlı yazmak lazım.

İşte ben bu "yazmam gerek sendromu"na yakalanmışken bir soruyla karşılaştım. Bence nerede ve nasıl karşılaştığım önemli değil. Sokakta yürürken biri koşarak yanıma gelse ve bana o soruyu sorup kaçsa, yine bu yazıyı yazardım. - soran kişiden bağımsız yazıyorum tribi... ne gerek var -

Şimdi soru merak konusu... Bu yüzden soruyu, yazının sonuna saklamak gibi bir pislik yapmayacağım. Aslında ben buna "bir pislik" demezdim. Neden böyle dedim bilmiyorum. Bence böyle ilginç ve sonu merak uyandıran hikayeler güzeldir. Okuyan için her zaman öyle olmasa bile kendime bir güzellik yapmış oluyorum. Nasıl bir insanım lan ben?

Geçen gün bir fotoğraf gördüm. Şimdi o fotoğrafta gördüğüm şeyin ne olduğunu anlatan bir kelime bilmediğim için uzun uzun anlatıyorum. Bir tane tabela... Binanın duvarına asılmış ve yangın anında neler yapılacağına dair şekil ve yazıların olduğu bir alet/edevat/cihaz.... Her satırda bir şekil ve uyarı yazısı var. İlk satırda bulunan şekli şu anda anlatabilmem mümkün değil. Anlatamadığım bir şeyin içinde anlatamadığım başka bir şeyin olması zaten yeterince ilginç... ama ilk satırda yapılması gerekenler arasında bir madde var. "Bağırın" diyor... Bir yangın anında önce bağırmak gerekiyormuş. Sonra 2222 arayın diyor. Şimdi 2222 ne lan diye sorma. Bir ülkede 2222 itfaiyeyi arıyor işte...

Böyle hayati bir durumda, yapılması gereken ilk şeyin "bağırma" olması demek ki gerekli bir hareket. Mümkün olduğunca fazla kişiyi durum hakkında bilgilendirip, itfaiyeyi aramak ve sonra beklemek, bence de oldukça iyi bir hareket. Ama buna rağmen, kimileri "yaaaangggıııııııııınn varrrrrrr" -böyle bir yazım şekli sizce anlatımı güçlendiriyor mu? vay be! çoğilginç- diye bağıran teyzelerimizle geyik yapıyor. Böyle ulvi bir iş geyik malzemesi olur mu lan? Çok ayıp.. Gerçekten hiç hoş bir hareket değil. Oysa teyzelerimiz, özellikle bu şekilde yaygarayı basıp bağırabilen teyzelerimiz, çok önemli bir iş yapıyorlar.

Bana tüm bunları anlatan fotoğraf bir anda konuştu. "Lan! N'oldu öyle kaldın tepsi gibi. O teyzelere edeceğin laf kalmadı mı?" Tabii bir fotoğrafın durduk yerde konuşmasına izin verecek değilim... "Hop bakalım..dur" dedim. Aslında "Hop! Dur bakalım" demek istemiştim.

"Bir kere orada öncelikli olarak ne diyor? "Bağırın" diyor. "Yangın" diye mi bağırın diyor? Hayır... Bir şekilde bağırın ve etrafınızdaki insanları bu konuda bilgilendirin. Yani "bööee" diye bağırabilirsin. Etrafındaki insanlarla anlaştığın dilde yangın durumuna denk gelen herhangi bir sesi çıkartabilirsin. Neden yangın diye bağırıyorsun? Tabii burada "ne diye bağıracağız lan? en çok kişiyi yangın dersek uyarırız" diyebilir birileri. Peki ben, bir yangın anında herkesin cep telefonuna "bina yanıyor ulen! çabuk çıkın binadan ama birbirinizin üstüne basmadan" diye bir mesaj atsam ne olur? Daha fazla kişiyi daha hızlı uyarmış olmam mı? -evet orası gitmedi...-

Bu tabelanın kendisiyle uğraşıyor değilim... Ben sadece, her zaman, her yerde insanları böyle zor bir durumdan kurtarabilecek tek bir işaret olsun isterim. Kore'de başıma böyle bir şey gelse ve ben "yaaeeeenggiiinn veaaar" diye bağırsam, çok mu gülersiniz? Ben gülerim valla...

Bu nedenle o tabelaya "shout" yazmak yerine, herkesin anlayabileceği bir şey yazılması gerektiğini düşünüyorum. Artık tüm dünya olarak, ne yazacağımıza nasıl karar veririz bilmiyorum... Ama ben ilk öneriyi yapmak istiyorum fikri ortaya atan olarak. -Daha önce atanlar vardır ama ben atmakla kalmıyor ve yazıyorum- Sonra yeni fikirler gelir ve çoğunluk başka bir şeye karar verirse, o olsun-

İşte önerim... Tüm dünyadaki insanların, "aha lan yanıyoruz, kaçın" diye anlayacağı kelime grubu şu olsun.

"Sen Kimsin?"

Galiba olmadı lan!

*"İşte böyle, araya bir hikaye daha alırım, sonra bambaşka bir yerden götürür diğerine bağlarım ama orası da ironik olur... güzel olur öyle ironi mironi filan mis.." triballeri... Okunur bunlar! Arada çıkıyor...

Anladım Ben!

2010-08-15T21:14:00.001+03:00

"Bana biraz logaritma anlatır mısın?" dedi...

Bir anda aklıma, "Boyun çok uzun olmasaydı, kahve içebilir miydik?" sendromu geldi...

*eheh

Film Kutusu

2010-08-15T20:16:00.009+03:00

Bugün biraz sıkıldım... Kendime güzel bir film yapayım dedim. Sonra fark ettim ki, benim yapacağım bir filmi izlememe gerek yok. Daha çok sıkılırım... Ama bugüne kadar yapılmış bütün filmleri izlediğim için şimdi izleyeceğim şeyi benim yapmam lazımdı. Neyse ki çaresi var...

Film kutusuna gittim! Film kutusu, istediğin filmi yapmana yarayan bir alet... Boşuna aramayın! Hiç bir yerde yok, sadece bende var bir tane... İstediğim filmi izleyebildiğim, bugüne kadar çekilmiş bütün filmlerin bir "playlistte" olduğu, istediğin zaman bir senaryo verip film çektiğin ve sonra seyrettiğin bir kutu.. Film kutusunun bir özelliği daha var, bugüne kadar kullanmamıştım. Çok ilginç bir şey... Bazı ögeler seçip veriyorsun ve sonra tüm bu ögelerden oluşan "random" senaryoya sahip film yapıyor kutu... Bu işe yarayan bir düğme var kutunun üstünde!

Bir kaç şey bırakayım kutuya ve hiç bilmediğim, ama o şeylerin içinde olduğu bir film izleyeyim dedim. Sonra yapmaktan en çok keyif aldığım şeyleri tutup kutuya attım...

Önce bir kaç tane şarkı attım... Hani filmin müzikleri iyi olsun diye.. ama hepsini ben atmadım, bir kaç tane de sevebileceğim türlere yakın, rastgele şarkılar çıksın istedim...-öyle ayarladım kutuyu- Radyo gibi olsun istedim... Eski filan ama mp3 çalar neymiş? peh.. Radyoyu seviyorum.. Gittim içine bir tanede radyo attım.

Sonra bir kaç tane oyun aldım geldim. Oyun oynamayı seven adamım, oyunsuz olmaz dedim... Hangilerinde iyi olduğumu biliyorum ama iyi olmadığım oyunları da rastgele filmde görmek istedim. Ona göre bir ayar daha yaptım kutuya... Filmde, oyunlar üzerinden oyunlar oynansın, hatta iddia yapılsın dedim.. Gittim bir tane "iddaa" kuponu attım kutuya! Bilgisayar oyunlarını ayrıca koydum... Blizzard'ın oyunları, olduğu gibi kutunun içinde... Filmde ara ara "cinematics" olsun istedim...

Biraz komik olsun dedim... Eğleneyim filmde ,başka bir moda girmeyeyim dedim.. Ama sonra kutunun üzerinde duran o tuşu tekrar gördüm. Tamam lan! Filmde biraz karmaşık duygular olsun dedim. Yine bastım tuşa, bir iki duygu daha koydum. Ama her duyguyu yaşmak istemediğimi fark ettim. O yüzden bu "random" seçeneğinin yanında duran kutucuğa, "şunlar hariç" diye bir açıklama ekledim... Oraya da bazı duygular yazdım. Gerek olmadığına inandığım... Sonra yine vazgeçtim! Tamam hepsi "random" olsun ama şu şu duyguların limitleri olacak dedim...Bir kaçına limit koydum...İşte o anda aklıma geldi. Bu kararsızlık denen hal pek acayip, filmde bol bol olsun istedim. İşte o anda sahip olduğum bu duyguyu da alıp kutuya attım. Çok acayip bir film olacaktı... Hiç birinizin izlemediği...

Elimde duran fincanı da alıp kutuya attım. İçerisinde kahve vardı. Filmde kahvenin olması iyi olurdu. Filmin içinde bir kaç sahnede, kahve ve sigaralarıyla birlikte konuşan ya da konuşamayanlar olabilir diye düşündüm. Ama hep kahve mi? Gidip hazır çorba, çay, bira filan getirdim. Hepsini boşalttım kutuya... Eğer filmde bazı sahnelerde bir şeyler içiliyorsa, şu önümde duran sehpadan içilsin lan! Ne güzel olur... Evet! Sehpa da kutunun içine gitti... Bir kaç "random" mekan atadım, özellikleriyle birlikte tabii... Dışarıda oturabileceğin, içerisinde konuşurken birbirini duymakta zorlanabileceğin, yıllardır gittiğin, daha önce hiç gitmediğin gibi...Sonra bir özellik daha ekledim. Bazı sahnelerde oturduğum salon kullanılabilir olsun dedim.... Ama salonu kutuya atmadım. O kısımda ögeyi dışarıdan yükle dedim... Oralarda film biraz takılabilir!

Sonra birden elime bir kaç eski Yeşilçam filmi geçti. Hemen fırlattım kutuya... Öyle internet üzerinde dolanan bir kaç komik video da koymam gerekti. Buldum hepsini ve attım kutuya... Evet USB belleğin içinde attım. Bir tane boş USB daha attım sonra, bir de "wireless" bağlantı için gerekenleri attım kutuya. Film esnasında internetten video indirip, izletiyor film. Yine "random" özelliği sayesinde. Böyle arada dandik fragmanlar izlesem iyi olabilir diye düşünüyorum...

Neyse, tüm bunların yanında kutuya daha bir sürü şey attım. Henüz yapmadığım kahvaltıyı, arkada duran koltuk takımını filan... Fotoğraflar, facebook hesabı, twitter... Hepsini attım kutuya! Tabii bu arada "random" özelliği hala açık. Mesela filmde formspring, msn, herhangi bir sitenin "chat" odası da kullanılabilir...

Sonra bir kaç karakter eklersem olur diye düşündüm. Filmi izlemek için sabırsızlandığımı fark ettim. Hemen sevdiğim bir kaç karakter ekledim. Sonra, ilk kez karşılaşacağım karakterlerin özelliklerini ekledim. Tanıdığım karakterlerin yanında, tanımadığım karakterlerle tanışacaktım. Ama özelliklerini yine ben belirlediğim için, ilginç bir şey olmayabilirdi. Bu yüzden yine "random" ayarları yaptım. Böylelikle hiç tanımadığım, tanımam gereken karakterler girecekti filme... Tam ayarlar bitiyordu ki, birden önemli bir şey unuttuğumu fark ettim....

Lan! Böyle bir filmde, benim bu filmi yaparken takıldığım gibi takılacak bir karakter olmalı... İşte bir film kutusunu bu şekilde kullanabilecek biri... Hemen, film kutusunun son güncellemeleriyle gelen, yeni "karakter oluşturucusunu" kullanarak bir karakter daha ekledim kutuya... En önemli detayı da bitirdikten sonra, filmi izlemenin vakti gelmişti...

Tam bu esnada, filmi kutudan izleyeceğime projeksiyon cihazına bağlayayım dedim. böyle duvarda koca koca izlerim. O anda, "bugüne kadar herhangi bir filmi kutunun içinde izlemediğim" gerçeğiyle karşılaştım. Biraz havaya bakıp, atladım kutuya...

*Film bittikten sonra...

Nasıl filmdi lan o? Anlatmam lazım...

Eksik Bu Yazı

2010-08-14T11:55:00.000+03:00

Yamultmak için yamuk bir şey yazacaktım ki,

Her şey çok saçma...

Hala yamulabileceğim kadar düzgün olduğumu düşünmek,

Birini yamultabilecek kadar düzgün görmek...

Zaman makinesine binmiş geliyor bir kurbağa,

Her şey bir yana, duruyor yolumun ortasında...

Çok zor değil dedim ve izin istedim.

Çekilip gitti başka bir sazlığa...

*buraya yazacağım... dediğim gibi eksik bu yazı...

Çift Tektir...

2010-08-12T02:15:00.003+03:00

Bugün ilginç bir yarışma programı izlerken buldum kendimi... Yahu bu ne? Biraz takılsam şu yarışmaya keyifli olabilir dedim kendi kendime... İyi ki bunları söylemişim. Hayat boyunca çok az gözlem, böyle keyif verir, böyle eğlendirir insanı!

Yarışmanın, gözlem imkanı açısından inanılmaz elverişliliğini bir kenara bırakıp, beni benden alan noktanın yarışmaya katılan çift olduğunu söylemeliyim. Ben şu koca hayatımda (oh hayata gel!) bu kadar uyumlu az çift gördüm. Ama şunu belirtmeliyim ki, yan yana iki insan olarak inanılmaz bulduğum bu çiftin, ayrı ayrı iki üyesiyle de münasebetim olsun istemezdim.

Yahu kadın nasıl "serbest çağırışım" yapabilen bir insan aklım almış değil... Beynim ısınıyor söyledikleri arasında bağlantılar kurarken, kaldı ki bağlantıları nasıl kurduğuma dair hiç bir fikrim olmasan... Hem koşturuyorum hem önüme bakmıyorum tadında bir şey... Ben bu halde derin boşluklardan kurtulmaya çalışırken ne göreyim... Adam maşallah! Aynı çeviklikle anlaşıyor ve benim yine anlamadığım bambaşka bağlantılar kuruyor. Bu esnada başka bir mesajı da aynı karmaşık yöntemlerle kadına iletiyor... İnanılmaz bir çift! Ama gel gör ki, teke tek kalmak istemiyorum arkadaş.

Yine bu akşama dair izlediğim bir kareyi daha hatırladım. İzlediğim bu kare bir filmden. Film hala devam ediyor ayrıca. Şimdi bu saatte televizyonda olan film için, yok "sekizinci sınıftır", yok bilmem "çakma bir x yapımıdır" gibi yorumlar yapılırsa üzülürüm. Hatta üzülmekle kalmam kızarım. Karşımda öyle bir çelişkiyle çıkan insanla hiç çekinmem tartışırım... *filme iyi bir iki laf etmek için alınan riskler kuşağı

Neyse lan! Filmde şöyle bir sahne var. Bu çift balayı için bir yere gitmişler... Ama az gitmişler uz gitmişler, baya bir ormanın içine, nehir kenarına, derme çatma tahta bir kulübeye.... Balayını burada geçiren mutlu çiftimize üye bir arkadaş, deniz yatağına binmiş nehirde gidiyor. - Evet lan! Korku filmi bu...- Bir korku durumu bekliyorsun ama deniz yatağına su giriyor, hatun kişi suya düşüyor. Tabii erkek fırlayıp atıyor kendini nehirlere, bir yüzmeler, bir süzülmeler... Kurtarıyor kızı, dönüyorlar kıyıya. -Hani üç adımlık mesafe, nasıl sığdırıyorlar o kadar aksiyonu oraya anlamıyorum.-

Kız kızıyor tabii... Adama hemen şunu diyor. "Lanet olsun beni bu halde nasıl bırakırsın?" Tabii kız o arada deniz yatağında uyuyormuş, eleman bira almaya gitmiş, o sıra kız suya düşmüş, adam koşmuş... öyle öyle... Senaryo çok harika. Ama asıl olayımız şu, erkek hatun kişiye bön bön bakıp şunu diyor. "Sen yüzme bilmiyor muydun?" Adam bu soruyu kadına sorduğuna göre erken bir balayı diye düşünüyorum... işte bir çift daha.. Buyrun aynı geceden iki farklı çift örneği!

Tüm bunların üzerine söyleyebileceğim şey şudur ki; "ev alma komşu al" lafı tam olarak, çiftlerin gösterdiği bu farklılıktan hareketle söylenmiştir...

* "Öyle alakasız alakasız anlatır, sonunda pek az insanın fark ettiği bir şey der... fight club kafası yazı yazarım ben" tribali...

Bölünen...

2010-08-09T21:57:00.000+03:00

Adam şanssız bir kere.. Kuş bile sıçsa, paçasına sıçıyor ve bu herif "lan kafama gelmedi ki" diyerek bilet milet almıyordu kendine... Ne zaman bir şans oyunu devreder, hemen gidip oynar bir tane. Vay be baba! Var mı böyle dünya? Sen hiç bir zaman oynama, yapma, etme... Sonra belki bana çıkar ha? E tabii şans oyunu bu, adı üzerinde...

Konuşsan adamla, fizik ve ötesine dair muhabbetlere meraklı görünür. Öyledir zaten... Bu yüzden olasılık hesabını "ya olur ya da olmaz" üzerinden kurarak, gider şans oyunu filan oynar.(%50 kafası) Neyse mevzumuz bu değil... Gidip oynadığı şans oyunlarından bir şey kazansa o parayla ne yapacağı bile belli değil... Bakmıyor bile bir çoğuna! Gününde bakacağına, bir sonraki oyunu oynadığı zaman bakıyor... Eh be abicim!

Bu oyunlarla ilgili yaptığı en güzel şey konuşmak. Oynadığı bir şans oyununun ne olduğuna bakmaksızın, "lan işte bu kadar paramız var. Ne yapıyoruz?" diye sağa sola sorar... Gereksiz fukara muhabbetinin hası bu değil mi? Ne dersiniz lan? Değil mi?

Sonra insanları dinler... Kim ne yapmak istiyor! Kim nerede kalmış, kim nereye gitmek istiyor... Neden böyle bir şey yapıyor anlamış değilim. Hayal dünyalarında mı geziniyor bu herif? Bilmiyorum yahu belki de insanların ne yaşadıklarını, ne yaşamak istediklerini öğrenmek istiyordur. Gereksiz herif...

Neler görüyor acaba? Yeter lan! Başka bir şey anlatmayayım diyorum ama geçen gün bir şeye tanık oldum. Yok yok bugündü sanırım... Adam fal baktırıyor. Yani, ne diyebilirim? Öyle faldan mesaj alabilecek bir potansiyeli yok... Mantıksal zinciri kuvvetli öreceğim diye kafayı kilitleyenlerden... Evet! Bir mühendislik durumu yok değil... Var!

Neyse fala biraz kulak çalayım dedim... Anlatan insan gayet başarılı ama bizim oğlan biraz garip... "lame" mi desem "noob" mu bilemedim... Öyle bir çocuk değil ama.. Biliyorum herif iyi oynar oyunları... Anlatan insan bir takım kavramlar kullanıyor ama nafile! Bizim çocuk ne anlıyor acaba?

Bir ara kulağıma bir kelime takıldı. "Kumral"... Oha lan dedim. Bu adamın renk ölçeği (scala diyeceğdum az kalsın) çok dar, çok geniş aralıklı. 8 bit görüyor olabilir dünyayı... "Kumral"ı ne bilsin... Üstelik lafa giriyor utanmaz... Arada "Yahu kumral ne? Hangi renk bir göstersene!" diyor. Eh be insanoğlu! Ne demek "ne renk? göstersene". Belli ki eğleniyor hıyar... İnsanoğlunun bazı şeylere önemsiz davranıp, aynı adı takıyor olmalarına mı kızmış? Acaba bu yüzden insanlardan bu kavramı detaylandırmalarını mı istiyor?

Böyle biri var lan! Çok acayip...

*"Kendimi böldüm hey! Hehe" triballeri...

Bilekten!

2010-08-09T18:32:00.001+03:00

Uçaklar uçuyor ama kuşlar gibi değil... Çalan şeyler var ama böyle değil...

Gereksiz Bodrum seyahatlerinden sonra ilişki seyrini bizlerle paylaşan, ilişkilerin yürümemesini asla şehirlere mal etmeyen, tüm bunları bizlere çok önemli hayat dersleri gibi veren insanlara ne kadar teşekkür etsem azdır... Tipini, ritmini, müziksel altyapısını eleştirmek ne haddime ya!

Hiç bir şeyin, hiç kimsenin haddine olmayan şu dünyada... "böyle"nin bağlantısında dinleyebileceğiniz şarkının gitar solosu hakkında bir iki kelam etmek, haddime değil biliyorum...

Ama sol ayak bileğimden, çalana selam gönderirsem kimse bir bok diyemez.

Bardak

2010-08-09T01:33:00.000+03:00

Duruyor orada, potansiyel enerjisinin tüm heybetiyle...

Baksana diyor, aslında bir atsam şuradan kendimi... İşte o zaman sen gör beni!

Bilmiyor ki amele, aşağıda halı var.

Geri Geri Yanaşırım Ben Buraya!

2010-08-09T01:21:00.001+03:00

Geri dönmek! Geri dönmeye geri dönmek... Geri dönemeye geri dönmeye geri dönmek... Sonsuza gitmenin bir yolu işte! Bu cümlelerin arasında bir yerlerde virgüller olmalı değil mi? Ben öyle hissediyorum. Zaten dil bilgisi kuralları bana hep bir hissiyatla gelir. Olursa olmuştur, olmadıysa yok işte! Bu yüzden bırakıyorum bazen virgülleri, noktaları...

Konuyu dallandırıp, budaklandırmaya gayet meyilli kafam nedense havadan konuş diyor. Hava dediğinde biri, şu günlerde anlatabileceğim pek bir şeyim olmadığını görüyorum. Sıcak... Garip bir vantilatör gözlemi bana, vantilatörün önüne geçip, ellerini havaya kaldırarak serinlemenin yeterince efektif olmadığını söylüyor. Bir takım aerodinamik öğretilerden hareketle, vantilatörü bulunduğu yerde bir hava sirkülasyonu yaratacak şekilde nasıl konumlandıracağımı artık biliyorum. Dünyayı serinletecek klima fikri hoş değil, bu daha iyi... Artık vantilatörün önünde dikilip serinlediğim günlere geri dönmem sanırım.

Geri dönmek demiştim değil mi! Geri dönmekle ilgili bir şeyler söylemek istiyordum. Hala söyleyeceğim ama aklıma yıllar önce oynadığım bir oyun geldi. Yenisi çıktı şu sıralar. Oyunun adı aynı gibi, sadece sonuna "2" eklemişler. ".............. 2" boşluğa ilk oyunun adını girin gibi. Şimdi ilk oyunu oynayanlar, "bir bakalım" diyerek ikincisini alırlar ya... "İlk oyun gibi değil" dedi bir arkadaşım. Tabii lan öyle olmayacak dedim. Öyle olsa "ilk oyun" derlerdi. Neyse bu ikinci oyun çok iyi. Kendimi bazen ilk oyunu oynadığım zamanlara geri dönmüş gibi hissediyorum. Ama öyle bir arayüz, böyle bir "ladder" sistemi daha önce yoktu. Her şey çok keyifli... Tam olarak geri dönmemiştim ama geri döndüğümü hissetmiştim.

Sonra bugün uzun zamandır çizgi atmadığım resme, bir kaç çizgi attım. "Şimdi bu ne lan böyle!" diyenler için açıklamam gerekiyor. Bir tane resim yapıyorum, arada bir sadece üç beş çizgi çiziyorum. Uzun zamandır devam ediyor. Kafamdaki son haline gelmesine -bu hızla gidersem- bir kaç ay olabilir. Resmi böyle yapmamın nedeni, hep oturduğum yerin arka tarafında olması. Çizmem için geri dönmem gerekiyor. Her geri dönüşümde bir kaç çizgi çiziyorum kağıda. Geri dönüp bir şeyler yapmak gerekiyor bazen...

Geçen gün evden çıkarken telefonumu evde unuttum. Telefonumu evde unuttuğumu hatırladığımda çok uzakta olduğum için, "geri dönmeyeyim lan şimdi, boşver arayan bulur" dedim kendi kendime. Geri dönmedim telefonu almak için... Akşam eve geldiğimde hiç çalmamış olduğunu gördüğümde, "iyi ki, geri dönmek gibi bir bok yememişim." dedim ve bazen geri dönmek gerekmeyebilir diye düşündüm.

Aradan iki gün geçmemişti, yine evden çıkarken yanıma almam gereken bir dosyayı evde unuttum. Bu sefer erken hatırladım ve hemen koşa koşa geri döndüm. Sonra tam kapıdan çıkarken, "lan o kadar koştum bu t-shirtü değiştirsem fena olmaz" diyerek tekrar geri dönüp değiştirdim t-shirtü.. Bu "t-shirtü" ne saçma bir şey lan? Çok anlamsız, çirkin göründü gözüme... Neyse dursun, bir ara belki geri dönerim düzeltmek için.

Ne diyecektim ben? Heh! Geri dönmek ve geri dönmenin inanılmaz derinliğiyle ilgili bir şey diyecektim. ama önce geçen gece pencereden tanık olduğum olayı anlatmalıyım. Evin önünden geçen caddede, gecenin geç bir saati yürüyen arkadaşa birden köpekler havlamaya başladı. Sayıları geri döndürecek kadar çoktu aslında. Ama arkadaş geri dönmedi. Yavaş yavaş yürümeye devam etti ve gidip havlayan köpeklerden birini sevdi. Geri dönmeden devam etti yoluna... Bizim mahallenin köpekleri biraz artistler, gelene gidene havlıyorlar ama bir kere tuttularsa seni! İyisin, her zaman geçiş iznin var...

Neyse, geri dönmek öyle bir şey ki... Arka arkaya eklediğinde, istediğin yere gidebiliyorsun.... diyecektim.

Bunu diyecektim!

Kapılar

2010-07-15T20:28:00.001+03:00

Garip bir enerjinin dönüşmemiş son hali işte, seyahat ediyor hayatlar arasında... Ne aradığını bilmeden, sanki oradan geçermiş gibi araladığı kapılardan içeriye bakıyor. Gördüğü en kötü şeyin bile onun için henüz anlaşılmamış, merak uyandıran bir cazibesi olduğunun farkında olmadan ev sahipleri, buyur ediyorlar içeri...

Aralanan her kapıdan farklı bir halde çıkıyor bu enerji, biraz daha dönüşüyor, biraz daha değişiyor... Yok olma pahasına kapıları aralamaya, içeriye bakıp ne olduğunu kavramaya çalışıyor. Her gün biraz daha tükenerek... Daha önceleri de çok yaklaştığını düşündüğü tükeniş hallerine inat...

Ne çok dahil oluyor, değişmez bir parça olmamak için; ne de çok ayrı kalıyor uzaktan iyi göremediği için... Kapıların sahiplerine bakıyor, sahiplerin sahip olduklarına...

Seyahatleri sırasında görüyor iyiyi, kötüyü, acıyı, mutluluğu ve böyle adlandırılmış milyonlarcasını... Hiç birini anlamıyor oysa, her kapıda başka bir türüyle karşılaşmış çünkü. Hangisinin hangisi olduğundan bi' haber devam ediyor kapıları çalmaya, oradan geçermiş gibi yapmaya... Bu yüzden ürkek, bu yüzden yalnız ilerliyor sebebini kimseyle paylaşmadan... Bilmediğini düşünüyor sadece, bilmek istiyor sadece...

Oysa, bir kapısı olmadığı için herkesten iyi görüyor neler olduğunu... Bu nedenle, girdiği kapılarda ne çok sevdiriyor kendini, ne de nefret ettiriyor... Sadece o kapının arkasında duran kişinin, oraya ait olanların ne düşündüklerini, ne hissettiklerini anlamaya çalışıyor... Fark etmesinler istiyor, bu kadar yabancı olduğunu... Bu yüzden yaptıklarını, düşündüklerini saklamak istiyor. Olacaksa bir yardımı, elinden geleni yapıp, birinin "sen buradan değilsin" demesini beklemeden devam ediyor yolculuğuna...

Kapıların sahiplerinin, komşularıyla olan ilişkilerini anlamaya çalışıyor. Neden birbirlerine böyle davrandıklarını, neden bazılarının kapılarını başkalarına kapattığını düşünüyor. Bir şekilde araladığı kapılardan dışarıyı göstermeye çalışıyor... Başka kapıları...

Kapılardan giriyor, kapılardan çıkıyor... Kimi zaman kapılar hiç açılmıyor, kimi zaman kapı dışarı ediliyor. Tümünü anlamaya çalışıyor. Farkında olmadığı şey, kapıların arasında böylesine dolanan o kadar az şeyden biri olduğu...

Herkes, hayatlar arasında dolansın istiyor... Ama kolay değil, görülen onca şeyin yükü, bir yerden sonra kaldırılamaz oluyor kimi ruhlar ve sahip oldukları bedenler için... Bu dönüşmemiş, dönüşememiş enerji parçası da öyle işte. Bir gün dayanamayıp, girdiği kapıdan dışarı çıkamayacağı günü düşünüyor, düşlüyor. Yükünü nasıl taşıdığını anlamadan dolanmaya devam ediyor... Yükü büyümüyor, çünkü herkesin iyi olduğu yerde iyi olacağını düşünüyor... İşte bu yüzden topluyor yükleri ve sırtlanıp gidiyor başka bir kapıya... Yaşanması gereken yerin kapıların ardında değil, arasında olduğunu düşünüyor...

Hiç bir kapının sahibinin, o kapıdan çıktıktan sonra "Tekrar gel, yine beklerim" diye seslendiğini duymamış... Belki duyamadığı için devam etmiş yolculuğu, belki gerçekten diyen olmadığından anımsamıyor...

Şimdi tekrar koridorda dolanıyor...

Nereden mi biliyorum? O şeyi duyuyorum konuşurken, o farkında değil sanırım... Genelde koridorda dolanırken konuşmaz pek, sadece kapılara bakarak devam eder yolculuğuna...

Onun yolculuğu, buranın molası oluyor...

Göt Aklı

2010-07-15T02:21:00.002+03:00

Ben böyle varoluşun tillahını seveyim. Götün bile aklı var! Gönül ister ki, şu söylediğimi teknik terimlerle servis edeyim şuraya ama... yok! Henüz o kadar değil... İnsanoğlunun göt dediği kısımda bir araya gelmiş sinirler vardır ve bilmeliyiz ki sinirlerin bir arada olduğu bölgeler bazı konularda kendi kararlarını verirler... İşte hepimizin götü böyle kararlar veriyor. Götümüzden verdiğimiz kararlar değil, götümüzün verdiği kararlardan bahsediyorum.

Yazının seviyesizliğinden şüphe ediyorsan, bu kısımdan sonrasını okumayabilirsin. Fakat burada bilimsel olarak bir yanlış olmadığının altını çizmek istiyorum tekrar. Kalın kalın, düzgün düzgün çiziyorum hatta...

Sahip olduğun göt, gelenin "kaka" mı yoksa "ossuruk" mu olduğunu anlar. Bu yüzden olur olmaz yerlerde ossurabilirken, olur olmaz yerlerde altına yapmazsın. Bu kararı, neyin ne olduğunu işte sana götünün sahip olduğu akıl söyler...

Hepimizin aklı zaman zaman karışır ya hani... İşte götümüzün aklı da karışabilir. Gelenin ne olduğunu anlayamaz olur. Halk arasında kibarlaşacağız diye attığımız taklalardan bir tanesi "cırcır mı oldun"dur. Evet ishal dediğimiz hastalık, götümüzün aklını karıştırır. Gelenin ne olduğunu anlayamaz oluruz...

Alıp başka yerlere götürecek değilim konuyu. Bu başlı başına ilginç bir konu zaten...

Akıl olarak kabullendiğimiz yer genelde başka bir tarafımızdır. Ama gel gör ki, yukarıdaki örnekte olduğu gibi bizim aklımızın ağırlıklı olarak olması gerektiğini düşündüğümüz yerde bazen karışır. Saçma hareketlerimiz, anlam veremediğimiz eylemlerimiz bundandır işte...

"Kafamız güzel oldu" dediğimiz anların bazıları böyle anlar olabilir... Belki olmaz...

Durup düşündüğünde, "neden olmasın lan!" dediklerin aslında "neden olsun ki" diyebileceklerindir. "Bunu seçemez olup, şirazen kaydığında yanlış bir şey yapmış olursun." demeyeceğim... Yapılan her şey öyle ya da böyle kişinin kendi yaptıklarındır. İnsan yaptıklarıyla ilgili kabullerini koyduğu yerde başka bir şeye dönüşür...

PE

2010-07-14T09:26:00.001+03:00

Bir keresinde, yolda aylak aylak yürürken bir fren sesi duymuştum... Sesin geldiği tarafa bakıp, üzerime gelen arabayı gördüğümde nedendir bilmem, öyle ayaklarımdan yere yapıştırılmış gibi sabitlenmiştim. Değil, "ben bu arabanın kaportasına basar ve üzerinden zıplarım" düşüncesi, "yahu biraz sağ yapsam en azından bir kaç kırıkla kurtulsam" bile diyememiştim... Öyle fara bakan geyik gibi kalmıştım yolun ortasında...

Neyse ki araç, zamanında frene basan dikkatli sürücüsünün sayesinde durabilmiş ve ben kaba etime değen tampona bakarak yavaş yavaş kenara doğru adımlar atmaya başlamıştım. Haklı olarak, pek paniklemiş şoförün ne dediğine aldırmadan, el kol hareketleriyle "tamam hocam! hatalı olan benim kusura bakma" demeye çalışıyordum.

Anlık olaylarda görülebilen bu hareketsizlik hali, ne düşünmeye, ne hareket etmeye ne de başka bir boka izin verir. Öyle kalakalmışlar için tek çare, bu durumun bir an önce sona ermesidir. Pek uzun bir zaman dilimine yayılmayan bu durumun ilginç bir formu daha varmış meğer...

Daha uzun soluklu bir halini yaşamak, çok daha ilginç oluyormuş. Henüz tüm süreci bitirmeden buraya yazabiliyor olmak, bir tepki verebildiğim anlamına gelmiyor, burada açık olmak gerekir.

Yapılması gereken şeyler için planlara ya da kurgulara ihtiyaç duyan insanoğlu, tüm bunları yaparken, belirli zamanlarda yapması gereken, belirli işler çıkartır kendine. Tüm bu tasarlama sürecinden sonra, yapması gereken şeyleri yapar ya da yapamaz...

Bu zaman denen boyutun azizliği midir? Yoksa benim gibi bir adamın, yine hareketsiz kalış anlarından biri midir bilmem.... Sadece yaklaşan bir şeylerin olduğunu, bu yaklaşanlar için -biraz gayret- bir şeyler yapmam gerektiğinin farkındayım... Ama ya yaparım ya da yapmalıyım...

Şöyle gibi... Yolun başında, gelmekte olan ve yavaş yavaş görmeye başladığın kamyonu daha net bir şekilde seçemezken, geyik gibi ortada kalakalmak... Yukarıda anlattığım hikayeden farkı, bu kalma durumunda düşünebiliyor olman... Başına ne geleceğini, o kamyonun sana neden çarpmaması gerektiğini biliyorsun. Haliyle bir hareket, bir çare diye bağırıyor sana beynin... Ama nafile! Beyin tüm haykırışlarına rağmen, bedenden bir cevap alamıyor...

Böyle bir duruma uzaktan gelen kamyonun sebep olması pek mümkün değil... Henüz çok uzak... Kamyon ve ben içinde bulunduğumuz hareketi yapmaya devam edersek, ancak bir süre sonra karşılaşabiliriz. Bu süre, bir tepki vermek için yeterince uzun bir süre oysa...

Neyse ne... Bu durumu yazının bu noktasından itibaren "paralysed effect" kısaca PE diye kullanacağım... -heh kısaltmam var-

İnsanoğlu üzerinde böyle bir etki var işte... Kalıyorsun oracıkta, hamamdan çıkmadan tellak tarafından yoğrulmuş gibi... PE'nin sebepleri türlü türlü tabii... Ne zaman nerede PE karşımıza çıkar bilemiyoruz... Sadece karşılaştığımızda, kalakalma durumunu idrak ettiğimizde, "Evet!" diyebiliyoruz. Bazen bunu bile diyemiyoruz...

PE'ye maruz kalan kişi, bu durumda önünde duran zaman diliminde, durumların netleşmesine ve bir an önce yapması gerekeni yapmaya odaklıyor kendini... Oysa öncelikle yapması gereken iş, bu PE durumundan çıkmaktır... PE durumundan çıkabilmek için, bu etkinin nedeniyle yüzleşmek gerekir...

Öyleyken böyledir ya da böyleyken öyledir...

Şu işlerimi halletmeliyim lan!

No Comment / PE! (Piç Ettim gibi bir anlamda da kullanılabilir...)

Güvente!

2010-07-12T21:26:00.000+03:00

Gün ortası kaçamağı ya da her ne denirse, kafayı dağıtmadan, görselleri bozmadan ele almak isterdim düşündüklerimi... İyi insan olmakla, -koruyabilmek için kendini- kötü bir leblebiye dönüşmek arasındaki çizgi, senden daha kalın değil...

Tahmin edilebilir hareketler için, göstermek gerekir içi, biraz daha, biraz fazla...Kullanılmayı düşünmekten öte güven vermek, kestirilebilir hallerde aranır... Yerine inanmayı seçmek, güvenmek için... İnançtan geleni saklıdır ya hep, ne kadar güvenilir olsa da insan, bir kez daha düşündürür inancı ve kendini haksız çıkartmama isteğini... İki şekli varken bu işin, gidip farazi olanı tutmak kolundan, kaybettirir iyiyi ve aklı karanlıkta... Tahmin edilemediğinde hareket, bırakırsın bir kenara... Tekrar tutup kaldırmak için, inanmak değil, tanımaktır çıkışta duran...

İkinci paragrafı, üç noktalar ve virgüllerden ayırıp alt alta dizersen şiir gibi duruyor... Durmuyor mu?

Hidrofor

2010-07-11T20:07:00.000+03:00

Yazıyorum, siliyorum... Boşlukta gülen yüzlere bakıyorum...
Görüyorum, görmüyorum... Mutluluk gibi, çünkü yazıyorum...siliyorum...

Kısa... Uzun... Güzel ve hidrofor...

"Boyun Çok Uzun Olmasaydı, Kahve İçer miydik?" Sendromu

2010-07-10T10:27:00.004+03:00

Uzun süre yolculuk yapan uykusuz insanın "mallama" hali bir başka oluyor... Bu durumu anlatmayı, açıklamayı çok isterdim ama olmuyor, hele bu halde hiç olmuyor. Tıpkı sabahın kör bir vakti banliyö denen yerde olduğum gibi...

Etrafımda olan bitenden gayet bağımsız, kendi halimde eve ulaşmaya çalışan biri olarak bir bankta oturmam ilginç bir durum değil tabii ki... Hele öncesinde anlamsız bir feribot yolculuğunda, rüzgar tarafından hırpalanmış ve kulağımda "tırtır" bir müzik eşliğinde bunu yapıyorsam, benim için hiç ilginç değil... Öylece banka serilmiş, malak gibi otururken yanıma oturan insanı nasıl fark ederim ki? Tabii ki edemem... Ben gelen treni zor seçiyordum o esnada...

Trene giren her insanın yaptığı gibi boş olan yerlere odaklanmam, özellikle cam kenarı bir yer bulabilmek için hızlıca sağı solu taramam da olağanın dışında, insanları hayrete sürükleyecek bir davranış hiç değil... -Öyle mi lan yoksa?- Öyle böyle yolculuğuma başlarken, boş bir yer bulmuş ve oturmuştum. Oturmak değil ya hani, bildiğin yığıldım oraya, kaykılırsın ya hani çatalın havada kalır... öyle işte!

Nasıl stratejik bir yere oturduğumu zamanla fark edecektim... O anda anlamamış bir halde yığılmış olsam da, karşımda ve yanımda boş iki yer daha vardı. Bir nevi üçlü bir oturma grubu... Yanımda kim olduğunu anlamamıştım ama karşımdaki insanlar, bir kaç kere değişti... Önceleri gözlerim pek sık aralanmıyordu. Karşımda oturan insanların hafif sola doğru kilitlenmiş olarak, garip bir ifadeye bürünmeleri ilginç geldi. Düşündüğüm ilk şey, bana bakmamak için kafalarını sağa sola çevirip, uzaklara dalma pozu verdikleriydi. Lan hiç bir insan mı sağa doğru, camdan dışarı dalmaz? Diğer tarafta bir şey olmalıydı... Karşımda oturan ve yer değiştiren herkesin erkek olmasıyla ilgili bir ipucu verirsem... Evet!

Yanımda bir hatun kişi oturuyordu. Bankta yanımda oturan ve fark etmediğim kişinin kendisiymiş meğer. -"Nereden biliyorsun lan?" diyeceksin değil mi? Çatlama, dur!- Bildiğin insan, ama öyle "güzel değil ama çekici", "yüzü güzel ama...", "pek tipim değil ama hoş" gibi sınıflandırmaların ötesinde, kendisine laf edenin kafasına kuşların hemen sıçabileceği gibi biri... Sanırım daha bir cenin halindeyken, hücreler özenli bölünmüş...

Şöyle kafamı çevirip bir bakınca, bana biraz dev gibi geldi. 1.88 cm dersem sanırım 2 cm yanılma payıyla doğru bir veri paylaşmış olurum. Bu kadar uzun pek az hatun kişiyle karşılaştım. Pek efil efil giyinmemiş olan bu arkadaşımız, tarzını ortaya koyuyordu tabii... Ama şimdi "o tarz ne?" diye soracak olursan, gerçekten anlamadım... Ama keyifli ve rahat olduğunu söylerim ben... hatta söyledim...

Şimdi karşımda oturan diğer arkadaşların, neden hafif sola doğru mala bağladıklarını anlamıştım. Hani aralarından bir kaçı, oldukça çaba gösterdi dikkat çekmek için...ama ancak benim dikkatimi çekmeyi başarmışlardı! Diğer tarafta durumun ne olduğunu bilmiyordum tabii... Hatun kişiyi gözlemlemem zordu, benim bunu yapmam için 90 derecelik bir açıyla tam sağ yapmam gerekiyordu ki, bu durum hafif sola mallamaktan çok daha beter bir şey olurdu. Bu nedenle ben oturup, karşımdakileri izledim.

O anda fark ettiğim diğer şey, hatun kişiye sadece bir kez bakıp sonra bakmamayı seçmemin bir nedeni olduğuydu. Güzel, çok güzel, çok uzun bb. (böyle böyle) ancak bir gerizekalı olma durumu kendisini engellemek için bir sebep olabilirdi. Bunu bakarak anlayamadığım için, aynı fiziksel sınıfa ait olmadığımı düşünerek vazgeçmiştim. Vazgeçmeyenler zaten karşıma gelip oturuyorlardı... Benimle aynı aydınlamayı yaşayanların suratı işte o mallama ifadesini alıyordu... Vazgeçmeyen erkek modeli işte, yine de kaş-göz yapan mı ararsın, tribe giren mi ararsın... Hepsi olmasa da gayet güzel hareketler sergileyen arkadaşarımı buradan kutluyorum... Erken bir vakitte trenden inmek zorunda olan bir arkadaşımın, geriye doğru attığı bakışlar beni bile etkiledi... Arabesk bir hava esti tüm vagonda.

Tabii bu olanları gözlemlerken, bozulmakta olan bedensel bütünlüğüm bana oyunlar oynuyordu. Bir anda öylece gelen sıcak hava dalgası yüzünden, üzerimdeki uzun kollu paçavrayı çıkarttım. Zaten bol geliyordu, kollarım filan kayboluyor içinde... Üstelik, sağında solunda lekeler vardı... Zor bir gün ve gece geçirmiştim... Bu sıcak hava dalgası sadece bana gelmemiş sanırım. Hatun kişide üstüne giydiği -adını gerçekten bilmiyorum- şeyi çıkarmaya yeltendi. Ee boy uzun olunca, el kol maşallah zaten. Yanlışlıkla çarpsa orada bayılabilirdim. Neyse ki es geçti...Tabii omuzlar görününce, karşı taraf daha bir şenlikli oldu benim için...

Bu esnada benim "tırtır" müzik, biraz daha yavaş başka bir müziğe dönüşünce değiştireyim bari dedim. Tam o esnada bir baktım, şarjı bitiyor... Sesi biraz kısayım, en azından eve kadar götürsün gibi başka hesaplara dalmıştım ki, karşımdaki insan öne doğru uzattı boynunu... "O ne lan? Bir şey mi diyecek bana?" derken, hatun kişiye "Ben seni bir yerden tanıyor muyum?" tadında bir şey sordu... Ardından gelen cümle çok net değildi benim için... Bir monolog yaşandı orada! Aslında yanımda oturan bir cevap verdi ama oldukça kısa olsa gerek ki, karşımdaki insan arkasına yaslandı ve ilk kez sağa doğru dalan kişi o oldu...

Bir iki durak sonra karşımdaki, bizlere veda etti bakışlarıyla. Bana bakmadı pek ama... Neyse! Sonra oturan olmadı... Zaten sondan dördüncü durak filan, ben sondan ikinci durakta inmeyi planlıyorum. Evet! Hala eve en kısa nasıl giderim planlarını döndürüyorum kafamda. Ama karşımda oturan onca insan, o kadar bakış, o kadar ayrılış... Dayanamadım! Hayatımda hiç bu kadar hüznü bir arada görmedim ben! Tüm hayatımdaki hüznü, bir tane kadın 10-15 istasyon arasında yaşatıyor... Üstelik birden fazla insana! Çıkarttım kulaklıkları...

"Boyun çok uzun olmasaydı, kahve içer miydik? sendromu bu olanlar..." dedim. Artık nasıl bir hale geldiysem? Yorgunluk, uykusuzluk, eve ulaşma gayreti ve onca hüzün... Dedim işte!

Bunun çok farkında olan hatun kişi, "Hiç biri bunu sormadı ki!" dedi. Sonra ben, "Bu soru bir kere sorulur ve hemen soran kişi tarafından yanıtlanır. Merak etme!" dedim. "Ama sen soruyorsun..." dedi. "Hayır" dedim, "Ben bunu söylüyorum." dedim...

Böyle ağzı yavşak bir insan olduğumu anlamış olacak ki, konuyu değiştirmek için bileğimdeki dövme hakkında "hnn hun zan zunn" dedi. Öyle konuşuyorduk işte... Dalgın ve yorgun gözüktüğümü, bindiği durakta yanımda olduğunu o söyledi işte..Sondan ikinci durağa girdiğinde tren, hatun kişinin kolundaki dövmeden konuşuyorduk. Daha doğrusu anlatıyordu...

Sondan ikinci durakta durduğumuzda, iyi yolculuklar diyerek ayağa kalktım. Vedalaşıp aynı yöne yürüyen insanların o anlamsız bakışlarını yakaladım bir anda... O da ayağa kalkmıştı. Beraber indik trenden, ben bir iki adım atıp öne doğru kıvrılırken, çat diye yanımda beliriverdi ve "Kahve iyi olabilir aslında." dedi.

Bazen kendimi kötü ve çirkin bir insan gibi hissediyorum. Ama değilim! Tüm o yolculuk boyunca, yediğim şeyleri sindiren sistemim, artık boşlatım sistemime sesleniyordu.. Haydi boşalt, boşalt diye... Neden eve gitme planlarımı bu kadar düşündüğümü zannettin?

"Boyun çok uzun olmasaydı, bir kahve içebilirdik." dedim. Sonra biraz geyik yaparak, "Gitmem lazım." temalı bir iki cümle kurdum...

Sonra aynen yaptığım planlarda olduğu gibi hızlı adımlarla eve doğru yöneldim. Önümde yürüyen uzun kadını görünce, gerçekten uzun olduğunu ve attığı adımlarla benden çok daha iyi hızlandığını kabul ettim. Yolculuk boyunca karşımda oturan tüm arkadaşlarım için -evet arkadaşlarım onlar benim...- o uzun ve güzel kadın için, kendini eve atmaya çalışan benim için komik bir şeyler olmuştu... Boktan nedenler, eğlenceli hikayeler verir bize... İşte...

Güneş

2010-07-09T17:07:00.002+03:00

Yolculuktan önce uyanan o his, anlamadığım tabirle "iç kıpırdaması"...

Yine sarıyor her yerimi, neden bilmem!.. Bu yüzden, gitmem lazım diyorum o yere!

Palindrom ol! Palindrom olsana lan!
Neden olmadı ya?

Borç

2010-07-07T02:58:00.000+03:00

Huzur arayan retro saçlı arkadaşım benim, seni gecenin bu vakti ne kadar özledim bilemezsin... O isyan bayraklarını göndere çekmeden önce ellerini havaya kaldırıp, "Lan bi huzur verin!" derken dişlerini gösterip ardından gülmeni hiç anlamamıştım zaten...

Bu hareketi neden yaptığını anlamasam da ne zaman yapacağını o kadar iyi biliyordum ki, o dönemlerde sahip olduğum "Celeron 1.7" işlemcili bilgisayarımı ortaya koyardım. Hala koyarım...

Ne bok yediği belli olmayan bu değerli insanla, sudan ucuz olduğuna kanaat getirdiğimiz şarapları stoklar ve günlerce yattığımız yerden tuvalete gidecek kadar enerji harcayarak zaman geçirirdik. Bu anlardan hiç birinde o isyan, hiçbirinde o serzeniş yoktu... olmamıştı...

Yaşanabilecek en gereksiz iki hayatın sahibi olarak, bir şekilde kendi kendimize yetecek, hayatta kalmamızı sağlayacak yatalaklığa ulaşmıştık. Yaşadığımız hayatın dışında kalan, kimilerinin "hayat" dedikleri şeye o kadar uzaktık ki, olur ya dışarı çıkarsak kendi kimliklerimizin dışında her bok olabiliyorduk.

İğne olmaktan çok korkan bu insanın yanında bir o kadar köpekten korkan benim gibi biri eklenince, hayatın bize oynayabileceği en büyük oyunun iğne yapabilen bir köpek olacağını biliyorduk. İğne yapabilen bir köpekten daha korkutucu bir şey yoktu hayatımızda... Öyle bir hayat yaşıyorduk! Huzura ne hacet!

Benim "hasan usta" tatlıları tadındaki bu arkadaşımın akıllara durgunluk veren uyku düzenine ayak uydurmak biraz zordu. Etrafında bu düzene ayak uydurabilen bir başka insan olunca çok şey anlatıyordu. Tüm bu anlatılanlar karşılıklı olunca insanlar tanıyor birbirlerini. Bir dönem o "Celeron 1.7" bilgisayar sadece bu arkadaşımın yazdıklarını "google"da aratıp, doğruluğunu araştırmakla meşguldü. Yavaş yavaş kıvama geldi tabii bu serbest atışlarında, en son görüştüğümüzde sabaha kadar oturup geyiklendikten sonra, iş arkadaşını arayıp hastaneye MR çektirmeye gideceğini söylemişti. Hikayesinin detaylarını verip sizi kurgularınızdan soğutmak istemem...

Boş zamanlarını bankalarda dolanıp, sıra bekleyen ve bu esnada etrafta bulunan müşterilerle konuşarak geçiren iki insandık. Bu konuşmalardan sonra, telefon bankacılığına yönelen çok insan tanıyorum ben... Hatta "genel müdürle konuşacağım ben" diye yanımızdan ayrılan biri bile olmuştu...

14" monitörünün rengini, yumruklayarak ayarlamayı öğrendiğimiz gün, kulaklığının monitörden daha pahalı bir şey olduğunu fark etmemiştik. Kafamıza göre yaptığımız "cover" şarkılar bizim için hit oluyordu hep, başkası değil...

İşte böyle bir dünyada, dışarıdan gelen bir iletiye arada bir "Lan bi huzur verin!" diye çıkışırdı benim, tüm sınavlarının toplamı yüz olmayan arkadaşım...

Lan! ne huzuru? Zaten yaptığımız bir şey yok, yapacağımız bir şey yok... Yaptığımız tek işin, hiç bir bok yapmıyor olmamızın bahanelerini üretmek olduğu bir hayatta, ne diye huzur dilenelim! Gerçi hakkını yemeyelim, huzur dilemiyordu... Hiç bir şey dilemiyorduk...

Biraz kaçıyorduk işte... O kadar şeyin içerisinde, kendi yarattığımız yere kaçıp, gelmek isteyeni davet ediyorduk. Eğer birileri ya da bir şeyler kaçtığımız bu yerde, bizi rahat bırakmıyorsa... İşte o zaman "Lan bi huzur verin!" geliyordu...

Hayatım boyunca çok insan gördüm, kaçtığı yerde rahatsız edilen... Ama pek az insan tanıyorum, bu rahatsızlığını haykıran, ellerini havaya kaldırıp "Lan bi huzur verin!" diye bağırıp, ardından gülen...

Bu haykırıştan önce, neden kaçtığımıza bakmalıydık... Biz tersini yapmıştık, önce kaçıp sonra nedenini sormuştuk kendimize... En sonunda doğru sıralamanın bu olduğuna karar verdik zaten... Diğer türlüsü çalışmıyor, çünkü diğer türlüsü kaçırmıyor...

Böyle olduğuna bakmamak gerekir, istenilen huzurun kendisi değil...

Bu "Lale" için şimdi bir borç ödeme zamanı...

"Lan bi huzur verin adama!"

Günlük

2010-07-07T00:06:00.000+03:00

Sen yokken başkası vardı biliyor musun? Tabii ki bilmiyorsun... Nereden bileceksin lan? Aslında biraz bahsetmeye çalıştım sana ama anlamadın, göremedin bende en çok yer kaplayan şeyi.. ve her şeyin başlangıcını... Olsun, seni anlıyorum... Biraz ruhsuz, biraz taklit gibisin! Ayrıca o daha güzel kokuyor...

Ama artık zamanı geldi. Tüm bunları sana daha açık anlatmam gerekiyor sanırım...

Tam olarak bu şekilde bir not düşmüşüm ve o önemli şeye şunları yazmışım...

(Bugün Ayın Kaçı? Eylül 2008)

Sana haksızlık ettiğimi, seni tekrar okuyunca anladım... Eee ne oldu? Hiç bir şey!

Bugün tekrar yazmaya ve tarihe notlar düşmeye karar verdim...

"oheyhohey.blogspot.com"

Bu arada günlük...

Seni yayınlayacağım ya da yayınlatacağım... Olmaz değil mi?

Evet... Bende inanmadım zaten!

Bir önceki sayfanın bitimindeyse şu şekilde başka bir not var...

Defter senin cidden ağzına sıçmışım... Ne kadar gereksiz ********** varsa not düşülmüş...

Evet Blog!

Senden önce o günlük vardı ve yazdığım satırlardan bazıları bunlar. O yıldız yıldız olan yerde bir kelime grubu var ama bugün daha gereksiz bir muhabbet olduğunu düşündüğüm için paylaşmadım.

Senden günlüğe bahsetmişim işte 2008 yılının eylül ayında... Şimdi yerler değişiyor! Neyse ki sen kendi kendine tarih atıyorsun...

Şurada blog'umla konuşuyorum... oturmuş okuyorsun! Çok ayıp...

Bilimsel Yazı - III

2010-07-05T20:25:00.001+03:00

Bilimle uğraşmak zor bir iştir. Bu yüzden herkes değil, bir takım insanlar uğraşır bu işle... Anlamak gerekir ne kadar zor bir hayatları olduğunu... Bir çok insan vardır ki, daha bilim hayatının başında motivasyonları yok edilerek kenara atılmış... Her ne kadar ben böyle desem bile aslında öyle değildir... -evet lakin ki! oldu burası.. idare et lan! yazar mıyım?- Böyle insanların hep bir yerinde o "ben bunu yaparım ya" kalmıştır, kalacaktır...

Ben severim böyle insanları, zamanında biraz deneme yapma şansım olmuştu. Bu konuda motivasyonumu yok etmeye çalışanlarla iyi başa çıktığımı düşünüyorum. Benim gibi pozitif bilim sevdalısı arkadaşlarım sayesinde tabii.. -selamlar efenim!-

Henüz bir bebeyken bu tip araştırmaların içine girmiştim. Her zaman, evin en küçük bebesi için alınmış, elektrik motoru olan kumandalı bir arabaya -çok olmadı bu arada iki tane hatırlıyorum- benim güzel abim hemen tornavidayla yaklaşırdı. Tabii kafa, tonavidanın hangi durumlarda kullanılacağını anımsıyor ama emin değil! Her zaman izlerdim ne yapıyoruz lan diye... O arabanın motoru sökülür, iki ucundan aşağı doğru sarkan kablolara bir ya da ortasından bantlanarak birleştirilmiş iki adet kalem pil değdirilirdi. Motorun milinin döndüğünü herkese kanıtlamak için kağıttan ya da benzer şeyden bir pervana bu mile takılırdı. Sonra güzel güzel o dönüşler izlenirdi...Keşfediyor ve sonra ağlıyordum...

Bir bilim insanı olmak kolay değil tabii... Yıllar sonra o elektrik motoru denen şeyin nasıl bir şey olduğunu o kadar detaylı bir biçimde gördüm ki.. Kimi dersleri 4 kere almak zorunda kaldım! (El-mak 1 ve 2 - Elektrik makineleri)

Neyse efenim, yaş arttıkça bebe modundan çıkıp kendi çalışmalarımıza başladık. İki cevval arkadaş, bir süre sonra bozuk katalitikten söktüğümüz "manyeto" ile elektriksel deneylere devam ettik. O dönem biraz karmaşık olduğu için çekirgeler üzerinde nasıl bir etki yarattığını da araştırıyorduk. Neyse ki o heves zamanla kayboldu gitti! Şimdi benim kondansatör olarak bildiğim bir cihaz bulmuştuk. Arkadaşımın babasının elektrik motorlarıyla ilgili bir dükkanı vardı. Bobinajcı evet! Dükkandan aldığı kondansatörü getirip nasıl çalıştığını bana aktardıktan sonra, elektrik depolayan bir aracı neden daha önce biz yapmadık diye çok hayıflanmıştık... Prize sokup doldurduğumuz kondansatörü, sıranın demiri, arkadaşların bacağı gibi iletkenlere boşaltıyorduk... -Önce kendi üzerimizde denemiştik lan! Bık bık yapma!-

Yine o yıllarda, evin bir kenarında süs diye duran mikroskobun malzemelerine sarmıştık. Bir miktar civa vardı kutuda! İlginç madde tabii, inceliyor insan... Böyle su gibi ama değil, ayırıyorsun ama biraz yaklaştırdığında birleşiyor. Öyle cezbeden bir şey... Mikroskopla incelemeden önce çıplak gözle inceliyorduk ki elektrikler kesildi. Ben gidip bir mum aldım geldim. Mum ışığı altında çalışmalarımıza devam ediyorduk ki, birden civanın üzerine spatulamsı bir mikroskop aracıyla vurdum. Her yana dağılan civa bir anda reflekslerimize yol verdi... Mumun devrildiği ve halının bir kısmını yaktığımız an işte o andı...

Yine de isteğimizi kaybetmedik.. Önce tahtadan -öküz gibi takozdan- motorlu bir gemi yapmaya çalıştık. Denizde yüzdürmeyi göze alamadığımız için yağmurlarda oluşan büyük su birikintilerini bekledik... Hiç birinde o tahta zımbırtıyı kaldırmaya yetecek kadar su olmuyordu. Uzun bir projeydi.. Hiç öyle yağmurdan sonra oluşmuş güzel bir göl bulamadığımız için, projeyi yarım bıraktık... Sonra o zamanlar köpük dediğimiz malzemeyi kullanarak tekrar denedik. Olmuştu!

Sonra biz genç dimağlar, ergenlikle beraber "leyla" olduk. Bir süre sonra zaten okulu bitirmek, sınıfı geçmek gibi kaygıların insanlarına dönüştük. Sonra üniversite filan bb (böyle böyle)

Şimdi soruyorum kendime... Büyük Hadron Çarpıştırıcısı...

Sistemi Kim Geri Aldı Lan!

2010-07-05T19:45:00.001+03:00

Ben unutmuşum dondurmayı tabakta eritip yemeyi... Ben dondurmayı eridiğinde daha çok severdim. Bir süredir dondurmayı öyle eritip, bulamaç haline getirip yemiyordum. -iğrenç mi diyorlardı? peh-

Unutmuşum, gerekmeyen insanları "ban"lamayı, hatta /ipban diyerek ip yazmayalı çok uzun zaman geçmiş... Gecenin bir köründe, gidip acil serviste sabahlamayı unutmuşum! Ne kadar çabuk unutmuşum, yoğurtla birlikte fanta içen adamı anlamayı...

Bırakmışım kaldırımlarda oturmayı, bırakmışım gelip geçen insanların hikayelerini yazmayı... Yolun bir tarafını seçip, diğer tarafını alan insanla arabaları saymayı unutmuşum... Gidip ailemin yanına sıkılmayı bir kenara koymuşum...

Eskisi gibi takometrenin teknolojisini anlamaktan vazgeçmişim... Cücü filmlerini elimin tersiyle itmişim. Batak oynamayalı o kadar zaman geçmiş ki, ne zamandır "çiziyorum lan" çıkışını yapmamışım...

Gitmiş artık, saçma sapan kıyafetler giyerek cosplay üretme çabalarım. Koca koca minderleri t-shirt'ün içine sokup break dans yapma olayım nerede kalmış? Hep istediğim light-saber'ı nasıl alabilirim diye düşünmez olmuşum artık!

Denizde "aduket" çektiğini zannederek, arkadaşılarımla "street fighter" simulasyonu yapmaktan vazgeçmişim. "Mame 32" yokmuş bilgisayarımda... Arka arkaya 40 bölüm anime izleyemez olmuşum.

Kurgulanmış yalanlarımı bir kenara bırakmaya çalışmışım... "Winamp" denen programı yıllar önce cd'lere yazdığım yedeklerim içinde bırakmışım. Photoshop'la eğlenmekten vazgeçmişim...

Küçük salak çocuğu itmişim... Kenardan izliyormuş onca zaman! Yapmamı hoş karşılamış ama unutmama razı olmamış.. Küçük piç işte! hep öyleydi..

Biraz kortizon alınca hatırladım... O çocuk gelip sistemi geri aldı! "Back up" olayını hep severdim zaten...

Neyi unutuyorsun lan? Başka mı olacaksın? peh!

The Circle Of No Life!

2010-07-04T16:09:00.000+03:00

Şarkı

2010-07-03T19:42:00.000+03:00

Bu şarkı hakkında bir şeyler söylemek istiyorum... Ama önce dinleyin bir kaç kere...

Başka

2010-07-03T16:56:00.002+03:00

Gidemediğin zaman istediğin yoldan ya da yürümek istediğin insanla ayrı düşmek zorunda kaldığında yolun... Ne yapacağını bilmeden ilerlemek gerekir bazen.

Durma işi zor olduğundan, adım atmak en iyisi gibi gelir insana...

Atılan adımlar, öyle ya da böyle götürse de seni bir yere, yalanlar atmak zorunda kalırsın insanlara ve daha kötüsü kendine...

İnanır mı insanlar bu yalanlara bilemezsin ama inanmazsın sen kendi attığın yalanlara... Zorunluluktan değildir bu yalanlar, yol ayrımından uzakta olma isteğidir... Kim durup geriye doğru adım atmak ister ki tekrar buluşmak için? Beklediğin, ilerlemektir tekrar yolların kesişmesini umarak!

Bırakmak mesajları en ince detaylara, zor bir iş değildir istemediği adımları atanlar için... Gitse bile mesajlar yerine, başka yere giden ayaklar hatırlatır sana uzaklaştığını...

Parçalayıp yalanlarla bir bütünü, başka bir şeymiş gibi gösterirsin gerçeği... İnansa da karşındaki, sen inanamazsın bu parçalayıp böldüğün şeye... İtalik satırlarda sakladığın, aslında söylemek istediğin olur da... Olmaz dersin kendine!

Bir kez olsun istemediğin yolun, bu yüzden istenmeyen bir yol olduğunu düşünmezsin. Oysa bırakıp yalanları, bir kez olsun gerçekle atsan adımı... İşte o zaman senin yolun olur gittiğin. Kiminle girdiğini düşünüyorsan mücadeleye, yanılıyorsundur aslında kendine attığın yalanlar yüzünden... Bir mücadele olarak görmediğinde tüm bu olanları, doğruyu söylersin kendine... O zaman yolun ardında bıraktığın kısmını da, önünde uzanan kıvrımları da seversin tekrardan...

"...kısımları birleştirince...." dedi,

"hayır" derken, neden yalan attığımı düşündüm kendime....

Varsa bile bir mücadele, kanıtlamak için bir şeyi... Düşünmezsin; pes edip, kendini bırakmanın en iyisi olabileceğini...

Yörünge

2010-07-01T23:08:00.001+03:00

Siyah boşluğun içerisinde bulunan "x" kadar galaksi arasından bir tanesini seç deselerdi, muhtemelen içinde olduğumuz galaksiyi seçmezdim. Kaldı ki bu galaksiyi seçsem bile barındırdığı onca sistem içerisinden gidip güneş sistemini bulmam, diğer ihtimale göre daha yüksek olsa da düşük olurdu... Diyelim ki bu sisteme kadar geldim, neden mavi olanı seçeyim ki? Etrafı halkalı olan daha büyük bir kütle varken... ya da kırmızı olan!

Bu mavi gezegende yaşayan onca şey arasından, neden iki ayağı üzerinde yürüyüp gezegeni paylaşamayan bir organizma olmayı isteyeyim ki?

İnsanlığımdan utandığımı filan söylemeyeceğim korkma!

Böyle bir gezegende yaşayan biri olarak, kozmosa iki çift lafım olacak... "Böyle küçük hesapların peşine düşme..."

Söylemek istediğim asıl şey;

Yahu bu kadar insan var bu gezegende... Hepsinin içerisinden sadece küçük bir kısmıyla tanışıyorum. Tanıştığım küçük kısmı alıp bazı kategorilere ayırıyorum. O kategorilerden küçük bir tanesinde bulunan insanlar nasıl eş zamanlı hareket edeceklerini kimden öğreniyorlar lan! Üstelik birbirlerini tanımamalarına rağmen...

Büyük kozmosun içerisinde işte benim küçük kozmosum... Hepimizin sahip olduğu gibi...

Bir şeyin merkezi olduğunu düşünürken, aslında bambaşka o kadar çok şeyin parçası oluyor kişi. Yadırganacak bir durum değil, içerisinde bulunduğumuz şeyin kendisi de öyle. Başka şeylerin parçası, ama bir takım şeylerin merkezi...

Ara sıra yörüngesinden çıkan ve bir şeylere çarpanlar oluyor... Ama genelde etrafında döndüğün ve etrafında dönenler belli. Kimi zaman yörüngeden çıkıp tekrar yörüngesine dönenler ya da yörüngesinden çıkmış biri tarafından kendi yörüngesinden olanlar da oluyor...

Arada bir kendi yörüngesinde olanlar birbirlerine yaklaşıyor. O kadar yaklaşıyorlar ki, neredeyse birlikte olacak kadar. Ama yörüngelerinden ayrılmadan yollarına devam ediyorlar ve bir sonraki karşılaşmalarını bekliyorlar. Tabii bir şekilde birileri yörüngelerinden çıkmalarına neden olmazsa...

Birbirinin yörüngesinde dönen iki gezegen var mı?!

Bana baktı...

Düşünüyordum...

Bitiş Kafiyesi

2010-06-30T22:41:00.000+03:00

"Zaten söylenmişse..."

Ciddi bir sanattır gülmek:
Onu yarın daha iyi yapmalıysam,
deyin bana: onu bugün iyi yaptım mı?
Kıvılcım hep yürekten mi geldi?
Şaka yapmaya kafa az yarar,
eğer yürekte ateş yanmıyorsa.

Nietzsche

Bağlamsız Yazılar - 4 Olsun!

2010-06-30T22:27:00.000+03:00

Bir günün güzel geçmesi için nelere ihtiyaç duyulur? Bazen çok fazla şeye! Genellikle çok saçma tek bir şeye... Ne diyeyim, Twikker'dan bir twik olur, bir şarkı hatta bir şarkının girişi bile olur... Peki her gün neden işe yaramaz aynı twik ya da şarkı? Heh! Çünkü o gün güzel olsun istediğimiz için güzel olur.. başka bir nedeni yok aslında!

İşte iyi müzik...

Gün geçmiyor ki yeni bir araç çıkmasın piyasaya! Çıkıyor işte! Yeni bir tür sosyal medya zımbırtısıyla tanıştım. Pek güzel oluyor, sevdiğin ve ilgilendiğin şeyleri tekrar görebilmek için... İşte orası şöyle bir yer... Bir zamanlar böyle bir yer daha bulmuştum ama bir takım anonim yanlış anlaşılmalar olabileceği için kullanmayı bıraktım. Orası da böyle bir yerdi... Seviyorum öyle böyle şeyleri...

Geçen gün yeni bir blog açmıştım. Kimseler duymadan, kimseler görmeden bir şeyler karalasam sadece kendim için diye... Elbette birileri görecek ve duyacaktı. Kararım bu duyulma ve görülme işlemine aracı olmamaktı. Bulan kişi için öylesine bir blog olarak kalması ne güzel olurdu. Maalesef aldığım kararı kısmen ezip geçerek, bazı yazıları paylaştım. Sonra nedendir bilinmez gidip o blogu sildim!

Bazı şeylere ilk tanıştığı gün gibi bakamıyor insan... Zaman bu bakışı nasıl değiştiriyor hala anlamış değilim. Tanıdığım şeyleri zamanla daha çok sevmem pek nadir görülen bir olay benim için... Bu duruma dair bir takım teorilerim var. Hatta bu teorilerimi genelleyebilirim bile! Neyse ki, o kadar derin yazabilecek bir an değil benim için... Ama insanların her şeye bu kadar çabuk yabancılaşabildiği gaz ortamında, tutup bir şeyleri ilk tanıştığım günden daha çok seviyor olmam iyi... Pek güzel, çoğzel!

Çok önemli bir şey bardak! Gün boyunca o kadar çok şey içiyoruz ki, birinin yanında bardak taşıması bana hiç ilginç gelmiyor. Ben yanımda bardak taşımıyorum ama yanında bardak taşıyan bir arkadaşım olsa, kendisine "neden bu bardağı taşıyorsun lan yanında?" diye sormazdım. Birileri için önemli bir şeyleri, yakında tutmaktan daha akıllıca ne olabilir ki! Akıllıca dediğin zaman çok şey olabilir... ama bu neden olmasın?

Yorum ve yorumcu kelimelerine dair algım değişiyor. Geçen gün izlediğim bir tenis maçında -evet! tenisle ilgileniyorum- yorumcu olan insanın, gerçekten izlerken fark edemediğim şeyleri anlatması ve benim bu anlatılanlardan bir şeyler öğrenmem çok hoşuma gitti. Kollektif tenis gibi cümleler duyacağımı sanmıştım oysa! Zaten görünen bir şeyi söylemekten öte görünmeyeni göstermek gibi bir şey bu sanırım... Bir şeyi yorumlamak zor bir iş olsa gerek!

Bugün şöyle bir şey konuştum bir arkadaşımla. Kadınlar güzel, erkekler neden yakışıklı? Sanırım bunu ilk konuşan biz değiliz... Yakışıklı, "güzel, gösterişli" anlamında kullanılıyormuş. Neden aynı anlama gelen bir şey için başka bir kelime kullanmışız anlamış değilim. Bu noktada kendimce bir yorum yaptım. Paylaşmak istiyorum! Yakışıklı, yakışmak gibi bir kelimeyle yan yana geldiğinde aynı kökten türediklerini düşündürtüyor. Kadın güzelken, erkek yakışıklı oluyor ya! İşte erkek burada bir şeyin yanına yakışıyor olmalı... Erkek bir başına anlamsız bir şey midir? Bu nedenle birileri bize yakışıklı derken başkaları mavi ekran gösterebilir... Bu bir nedir? Bilmiyorum...

"Hadi dans edelim..." dedi,
"Peki" dedim...

Mini Cooper, Pikachu, Güzel Kadın ve Ben!

2010-06-30T21:56:00.001+03:00

Ben Mini Cooper'ı olan güzel kadını seçtim... O kadın gidip Pikachu'yu seçti! Ama gerçek şu ki, işler Pikachu'nun beni seçmesiyle birlikte karıştı... Pikachu genel olarak seçilmeye alışkın bir yapıya sahipti, kadınsa hayatı boyunca hep seçmekle meşgul olmuştu. Aralarında bir ben, böyle üçlü paradoksların insanı gibi duruyordum. Bu yüzden bana "Ne yapıyoruz lan şimdi?" der gibi baktılar...

Böyle durumlar karşısında, basit denklemleri çözer gibi davranıp genelde hiç bir haltı çözemeden denklemden ayırırım kendimi. Değil üçlü bir denklemi, ikilisini bile çözemezken bana ne diye dönüp baktılar? Hele Pikachu! O çakmak çakmak gözleriyle ne diye öyle kalbimi dağladı? Anlamadım...

Bildiğim tek şey, bu işin böyle bir yere gitmeyecek olduğuydu. Hemen denklemin bir değişkenini ikiye ayırıp, dört değişkenli bir hale getirmeyi teklif ettim! Güzel kadın ve Mini Cooper denklemde bir bütün olarak ele alındığında, hem Pikachu'yu hem de beni alt ediyordu. Bu yüzden ben, Mini Cooper, güzel kadın ve Pikachu olarak ayrıldık...

Ben bu arada en azından Mini Cooper'ı alıp, yakayı Pikachu'dan kurtarma planları yapmaya başladım. Tam bu esnada tekrar kimin neyi istediğini konuşmaya başladık... Pikachu birden beni satıp, Mini Cooper'ı istediğini söyleyince... Hemen güzel kadını seçtim. Artık iki çift olmuştuk. Herhangi bir sorun göremiyordum burada...

Ama güzel kadın, Pikachu'nun Mini Cooper'ı seçtiğini görünce, hemen olaya el attı ve Mini Cooper'ı sayesinde Pikachu'yu da alıp ortamdan ayrıldı.

Bir denklemin daha ihmal edilebilir değeri olmuştum. Güzel kadın ve Pikachu Mini Cooper'la birlikte yavaş yavaş uzaklaşıyordu... Arkalarından bakarken yakaladım kendimi. İyi ama neden böyle olmuştu? Ben zaten Pikachu'yu hiç sevmezdim, Ash'i de sevmezdim... Poke toplarının o kırmızı-beyaz, ortada düğmeli halini bile sevmezdim... Güzel kadını sevebilirdim... Mini Cooper olsa fena olmazdı.

Demek ki zaten Mini Cooper'ı olan güzel bir kadını istemişim ben! Bu yüzden ayrı ayrı ele aldığımda hiç biri olmasa da oluyordu. O zaman ne diye ayırmıştım denklemi?

"... yazı yazmazsan, ben de burda ağlarım..." dedi...
"bir şey" diyemedim..

Geriye Dönüş

2010-06-27T04:34:00.003+03:00

Bugün, nedendir bilinmez geriye doğru bir dönüş yaşadım. Bu dönüşlerden bir tanesi, pek güzel bir anda gidip mahalleye çattı. Böyle bir saatte, bu konudan bahsetmek o kadar tatlı geldi ki anlatamam... Ama deneyime dayalı öğrenmeye inancım çok yüksek! Denemeye karar verdim.

Mahalle ilginç bir olgu tabii. Ben küçük bir kasabada büyüdüm. Mahallelerin sokaklar olarak tanımlandığı bir yaş aralığındaydım. Çocukken mahalle algısı ancak o kadar oluşuyor ne yapabilirim. Hemen bitişikte olan bina diğer sokağa bakıyorsa bitmiştir. Orası diğer mahalle...

Mahalle dediğin bir iki sokak olunca, insanlar birbirini daha iyi tanıyor. Hangi karakterden başlayacağımı bilmiyorum ama bir abimiz vardı... Sanırım birinden bahsetmem gerekiyorsa es geçemem... İlk sıralardadır bu hikayeci abi... Adını vermiyorum!

Biz mahallenin 9-12 yaş aralığı olarak hayal gücü gayet keskin -evet sivri- bir gruptuk. Bu abimiz o dönemlerde liseye giden, mahalle takımının hatırı sayılır iyi oyunculardan biri... Ara ara biz alt jenerasyonu toplar ve hikayeler anlatırdı. Hep beraber -kendi yaşıtları da dahil, ama sayıları daha az- dinlerdik bu hikayeleri. Hayatımda neden bir çok şeyi o kadar ilgiyle dinlemedim şimdi anlıyorum... Nedeni o abimizin anlattığı hikayelere katılabiliyor olmam... Anlattığı her hikayenin kahramanı dinleyen insanlardı. Hepimizin bir rolü oluyordu hikayede, uçan, kaçan, zıplayan, aksiyona giren, artist yakışıklı olan hep bizdik. Roller değişiyor ama kimse rolsüz bırakılmıyordu o hikayelerde. Evet! kabul ediyorum çok uçsuz bucaksız hikayelerdi ama bir o kadar bugün bizi değiştiren hikayelerdi...Genelde hikayeci bir insan olmamın nedeni olarak göstermiyorum bunu ama bir etkisi yok demem... diyemem...

O zamanlar hepsi parça parça... Parça derken bile insanın aklına kasetler, kasette bulunan parçalar, boş kasetler, radyodan kasete kayıt gibi şeyler geliyor.... Dönemin modası olan bir şey bu. Kasetlerinde bulunan şarkılarla yaşıyorsun, walkman ile uyuyorsun. Bu dönemin en önemli şeylerinden biridir kaset sahibi olmak ve bir kaset kayıt teknolojisine erişebilmek... Radyodan kaydın okulda "reputation" kazandırdığı bir dönem... bu dönem mahalle yaşantıma denk geldiği için mutluyum.

Mahalle dediğinde bir şey var ki... Anlatılamaz.... Aslında benzer durumda olan anlatılamayacak pek çok şey var mahallede ama ben sadece bir tanesini söyleyeceğim burada... Mahalle maçı! Bu iki kelime yan yana ne kadar anlaşılabilir olsa da aslında anlatılamayacak bir şeyi simgeler. Bunu anlatmaya şu anda gücüm yetmiyor. Belki bir gün, çok uzun bir zamanda, her şeyi berrak bir şekilde görüyorken yazarım... Ama şimdi değil... İşte mahalle böyle anlatılamaz, öyle yaşanır bir şey...

Mahalle bulunan her boşluğun oyun alanına çevrildiği, sonra gayet güzel isimler verildiği bir yer. Çimenlik, aşağı yol, merdivenler, duvar, çıkmaz gibi onlarca isim biliyoruzdur bu mekanlara dair... Oralarda takılırdık zaten. Bu şekilde bile adlandıramadığımız bir yer vardı mahallemizde. Biraz eğimli olduğu için bir takımın çok avantajlı olmasına neden olan bir yer işte... İşte bu yüzden her devrenin süresi çok adaletli dağılmalıydı... İşte ben hiç saatim olmamasına rağmen, güneşin konumundan faydalanarak zamanı düzgün ölçmeyi orada öğrendim... Mahalle böyle bir yer sende biliyorsun...

Yazacak o kadar çok şey olunca bir yerden sonra yazmayı bırakıp, sadece düşünüyorsun. Bu yüzden yazıyı daha fazla uzatmaya gerek yok... Devam et sen!

Yörüngeden Çıkmadan!

2010-06-25T13:42:00.001+03:00

Dursun dünya -neden lan dönüyor ne güzel! manyetik alanı var, sistemde yeri var, evrende senden çok ağırlığı var- Batsın bu güneş - zaten yörüngesi belli olan, kütlesi belli olan bir yıldız... Sen ne dersen de, etrafında dönen yaşadığın gezegen- gül, diken ilişkisi - böyle metafor mu olur lan! hem ayır, hem kız bir parçasına, dert çekiyorum üzerine konuşmalar sonra! ayıp...-

Arabeskin eleştirisi genelde böyle yapılmaz. Böyle olmamalı zaten. Pozitif bilimin arabeskle ne işi olur? Pozitif bilimin bir çok şeyle işi olmaz... ruhsuzdur biraz. - hayır değildir!-

Neden böyle, neden bu şekilde konuşuyorum-yazıyorum?

Yaşadığımız yerde bir çok şey, birbiriyle ilişkilendirilemez. Ama ne yapıp edip, alır oradan oraya, sonra başka bir tarafa gideriz konuşurken. Ne gerek var, bağlamından koparmaya, bambaşka yerlere taşımaya...

Düz gitmek varken, konuyu konuşulması gereken yerden tutmak varken, gündemi saçma-sucur (bu kelime grubunu yeni buldum - çok gereksiz anlamında...) yerlere götürmek neden? Yanlış münazara kültürünün etkisi, bu kadar hayat değiştirebilir mi? Bu kadar yok yere entellektüel yetiştirebilir mi? Evet bunların hepsini yapabilir...

Bazı durumları, bazı düşünceleri, bazı gereksiz geyikleri bir başlarına ele almak ve o şekilde görmek gerekir. Çölde yolunu kaybetmiş sosyopat kişinin, gördüğü seraplara yaklaşan o mağrur tavrını neden takınıyoruz? Daha bilgili, daha ilgili hepsinden öte daha düzgün olmak için derdi bir arkadaşım...

Dünyayı düzeltmeye, sayfanın arkasındaki insan resmini düzelterek başlayan çocuğun hikayesini hepimiz biliriz. -Bilmeyenler için kaybedilmiş bir şey olduğunu düşünmüyorum.- İşte o hikayenin yaratıcısı, güzel bir mesaj vermek istemiş. Fakat malzemesi, anlaşılabilir bir hale getirebilme derdi, o insanı orada bırakmış...

Diğer yandan dünyayı değiştirmek diye bir şey yoktur. Dünya zaten kendisini değiştiren bir şeydir... Senin gibi saçını başını tarar, ossurur, gerinir, eğilir, ısınır, soğur... bb. (böyle böyle - artık vb. yerine bunu kullanıyorum ona göre)

Bağlamından kopartmak istedim burada ama olmadı...

O hikayenin yazarı, aslında bu değişimde ne kadar etkili olabileceğimizi anlatmak isterken, bu değişimin nedeni gibi göstermiş insanı! Belki gerçekten bunu istemiştir ama... o zaman sorarım, dünyanın bugüne kadar yaptığı yolculukta, bu hale evrilmesinde porsukların hiç mi rolü yok? Öküz başlı antiloplar, bu kadar mı etkisizler yaşadıkları gezegende... Mavi-Yeşil algler bile bu kadar önemli misyonlar yüklemişken, ayıp etmiyor muyuz?

Gezegeni sev, ama sadece öyle olduğu için sev... Kalemin ya da televizyonun gibi sevme!
İşte pozitif bilim burada arabeske karışır... bir daha ayrılmamacasına!

*Çelişir ve gider!

Dedim ki, biraz üzgün gibisin...
Dedi ki, korkuyorum!

Mesi'ye Derin Mesaj!

2010-06-24T01:15:00.000+03:00

Vuvuzela dolu şu günlerde, gelen e-postalar arasından bir tanesi paylaşılmak istenmiş. Kırmadım, kıramadım... Dünya kupasının, grup maçları bitmek üzere! Taraflar, favoriler havalarda uçuşuyor. Bir derin mesaj gelmiş, buyurun...

-E-posta atanlar, e-postalarının bir yerinde "bu yazı paylaşılabilir..." gibi bir mesaj verirse, e-postaları buradan paylaşmaya devam edeyim diyorum. Yan taraflarda bir yerde bir zarf göreceksin! Oradan gönder gelsin...

from: .........@...com
to: ........@...com
date: Tue, Jun 22, 2010 at .... pm
subject: derin mesaj!

Sevgili ohey!

Nasıl bir heyecan içerisindeyim anlatamam. Vuvuzela sesleri hala kulaklarımda... Dünya kupasıyla beraber gündem iyice "futbol" oldu. Olsun tabii, kaç yılda bir kere görüyoruz bu olayı. Oynayanlar sahada, oynayamayan insanların kupası zaten bu! İzleyicilerin turnuvası...

Bakıyorum etrafıma, herkes bir yerinden bulaşmış "futbola". Hala oynayanı var, oynamayanı var... Buralarda "futbol" dediğimizde aklımıza ne gelirse gelsin, başımıza halı saha maçları gelmekte! Ekranlarda izlediğimiz futbolla oynadığımız futbol arasında, sahanın yapısından kaynaklanan bir fark var! Sadece o olsa iyi! Daha neler neler...

Farklı farklı nedenlerden dolayı yeşil çimenlerin üzerinde koşamayanlar, halı saha denen başka bir dünyayla tanışırlar. Bu dünya aslında o kadar başkadır ki! Halı saha insanı, nasıl olur da ekranda görünen "futbol"u böyle yorumlar anlamıyorum! Zaten dünya kupasıyla birlikte, herkes Mesi! Mesi! diye yazıp, çiziyor...

Oysa, halı saha maçlarında sevilen, "defansın sabit insanı" dediğimiz kişidir. Durduğu yeri bilen, rakibin hücum oyuncularıyla ikili mücadeleye giren, takımını rahatlatan, gol atmaktan öte gol yememeyi gaye edinmiş oyuncu... hiç bir takımın hayır diyemeyeceği oyuncudur işte!

Hala Mesi, Mesi diye dolanıyoruz! Ben gittim Mesi'ye...

"Abi, bak dedim! Oynadığın topa saygımız var...

İyi güzel oynuyorsun ama insanlara yanlış örnek olduğunu düşünmüyor musun hiç? Be Mesi! Gören özeniyor... Bir-iki top oynayalım diyoruz, gidiyoruz halı sahaya... zaten haftada bir, bilemedin iki maç! Ertesi gün yok, tüm eklemler ağrıyor, yürümeye mecal kalmıyor...

Hal böyle! Canımız çıkıyor tükeniyoruz... Neden peki? Şöyle güzel, keyifli bir saat oynayalım diye! Ama ne oluyor? Bir başlıyoruz maça, herkes Mesi. Herkes Mesi, Mesi dolanıyor... Herkes sen mi be arkadaş? Olmuyor işte.. Herkes Mesi olursa, nerede o sabit duran defans?

Yanlış örnek oluyorsun insanlara, halı sahalarda Mesi, Mesi diye koşan insanlar türedi... Durduramıyoruz bu akımı... futbol takım oyunu dedik, toplu hücum-toplu defans dedik, sistem dedik, 3-5-8 dedik... olmadı, olduramadık!

Biraz paslı oyna lan!" dedim...

Sonra karşılığında, "haklısın abi, doğru diyorsun" diye cevap göndermiş. Bakalım ne olacak! Sana haber vereyim dedim... Kollektif futbolu senden öğrendik. Bu e-postamı dünya kupası gündemiyle alakalı olarak yaz bir yerlere...

Çok üzülüyorum, çok yoruluyorum...

Selamlarımı gönderiyorum, hadi görüşürüz!

Zig-Zag

2010-06-23T02:46:00.000+03:00

Göremiyorum! Sol gözümün baktığı dünyada zig-zag şeklinde parlak bir şeyler var. Biraz aşağı-yukarı oynuyor. Çok rahatsız etmese bile, baktığım şeyin önüne geçiyor. Perde indi sanırım gözüme... Böylesini daha önce hiç görmemiştim. Ben daha önce hiç görememeyi görmemiştim. Hala görememeyi göremediğim halde, "zig-zag"ların görüntüyü bozmaları görememe hissi uyandırıyor. İşte ben bunu görüyorum. Dışarıda şimşek çakıyor, her yeri o keskin ve parlak ışık kaplıyor ama benim "zig-zag"lar hala orada... Yani, bence göremiyorum.

Neyse, kim görüyor ki zaten? Kim görebildim diyor ki! Ben de ters bir şey söylemiyorum, ben sadece farklı olarak, parlak "zig-zag"lar görüyorum. Neden başka, neden saçma ve neden farklı olsun ki! Benim "zig-zag"larım benim gözümün önünde parlıyor... Başka görebilen olmadığına göre - vuvuzela -

Sağ gözüm görüyor. Hayır aslında sağ gözüm göremiyor. Sağ gözümün önünde hiç "zig-zag" yok. Parlak bir kaç nokta bile yok. Sağ gözüm ile sol gözüm arasında bir fark olduğunu düşünmüyorum ama şu anda hangi gözümü daha çok sevdiğimi sorsalar, sol derim. Renkli "zig-zag" her zaman görebileceğim bir şey değil.

Ara ara hayatın renkli "zig-zag"ları oluyor sanırım. Şu anda olan ne güzel diyorum. Herkesin gözünün önünde, sadece o insanın görebildiği renkli, yanıp-sönen şekiller olur sanırım. Ben "zig-zag" görüyorum... Bu şekiller zamanla kaybolur. O ihtişamları, parlaklıkları, şekilleri birden gözümüzün ya da gözlerimizin önünden kayboluverir. Biraz daha dursun diye bir taktik biliyorum aslında... Gözleri kapatmak işe yarıyor. Ama gözün kapalıyken, çok saçma oluyor. Gitti mi bir kere, bir daha aynısı, aynı şekilde, aynı parlaklıkta, aynı keyifle gelmiyor.

Belki şekil değiştirip öyle geliyordur. Bu gözle ilgili bir durum olduğuna göre, artık neye yorarsan... Çünkü sadece sen görüyorsundur. Sadece senin gördüğün o şey, haliyle senin için ne kadar güzel ve anlamlı oluyor. Kaybolunca da o kadar kahrediyor insanı... Bazen iyi ki gitti diyorsun. Ne acayip!

Az önceki paragrafı yazarken gitti benim "zig-zag" yerine yenisi ne zaman gelecek bilmiyorum. insanlar diyor ki, "tansiyon lan o haha" kendilerine inanıyorum. Ama ne güzel metafor olur bundan dedim kendi kendime. Yazdım, çizdim, öyle yaptım...

Neden bunu açıklama gereği hissediyorum? Bunu bilmiyorum. Ben bugünlerde her şeyi açıklıyorum. Yanlış anlaşılma korkusundan mı, yoksa biraz daha anlatmak istediğimden mi? Bunu soran yok! işte bu yüzden kendimi, kendi gözlerimdeki "zig-zag"lara veriyorum. Başkasının gözü ve gözündeki şekli zaten bilmiyorum. Kaldı ki kimse kimsenin gözündeki şeklini ve rengini bilmiyor. Sadece tahmin ediyor- hatta edemiyor bile-...

Derdimiz ne ki, başkasının gözündeki şeklimizle bu kadar oynuyoruz? Gözümüzdeki şeklin ne olduğunu daha anlamamışken, başkasının gözündeki şekli mi değiştiriyoruz? Hangi hayalin içinde hangi şekle bürünüyoruz? Ne gerekli, ne gereksiz bir şey lan bu...

Tansiyona dikkat, yaz ayları işte yemeğe ve sıvı almaya dikkat, Vuvuzela'ya özellikle dikkat! Dünya kupasına ve twitter'da bulunan hatun kişilerin kupayla ilgili yorumlarına dikkat, sosyal eleştirilerin tümüne dikkat, cranberries geliyor aman Dolares'e dikkat, eşe-dosta dikkat, insana dikkat, kendine dikkat, kafaya dikkat!

Demedi deme sonra!

Babalar!

2010-06-21T13:32:00.001+03:00

Star Wars Father's Day Video Card .

İki Hikaye Birden!

2010-06-18T15:24:00.001+03:00

Kahvemi almış yudum yudum içiyorum, yanında olmazsa olmazıyla birlikte. Midemin çoktan delinmiş olabileceğini düşünmemiştim hiç. Dengesiz sportif işlere bulaşıyorum, ne kadar keyifli oluyor zaman zaman. Vücudumun artık benimle birlikte olmak istemediği gerçeğini görmezden gelmişim. Uzun uzun yürümek güzel bir şeydir, sadece etrafına bakınıp, düşünerek. Artık bir yerlerde kapalı kalıp, beklemek zorunda olduğum hiç geçmemişti aklımdan, o uzun yürüyüşlerde.

Oyunlar oynuyorum, sosyalleşmekten kaçmak istediğim zaman ve hep yeniyorum! Hey. Artık halsiz olmamın nedenini çok bilgisayar başında oturmama bağlayamayacağım, sebebi varmış meğer. İnsanlarla zaman geçirmek istediğinde, her zaman her yerdeler. Artık çok fazla insanla birlikte olamayacağım düşüncesi sarmıyor hiç bir yerimi, anlamıyorum çünkü.

Güneşli havaları sevmeyen insanın güneşe özlemi başka olur hep, öyle sevimsiz bir ilişkisi olmasına rağmen onsuz yapamaz. Güneşe temas etmemek gerektiğini anladığın an daha sevimsiz ve daha onsuz oluyor işler. İstediğin şeyi, istediğin zaman yemek ve bunu birinin zorlaması olmadan yapmak mutlu ediyor insanı, o kadar işte, ne yediğinden bağımsız. Bazı şeyleri zamanında, belli miktarlarda alman gerektiğini öğrendiğinde, kollara takılmış kelepçeleri hissediyorsun.

Her zaman bir dert vardır aile içerisinde, uğraşır durursun, hep "ne olacak böyle" diyerek, geleceği düşünerek. Ailene "artık bensiz halledeceksiniz bu işleri" demek ne kadar zor olabilir ki? Nasıl diyemezsin? Korkuların olması, arada bir yüzleşmek ne kadar heyecanlı oluyor. Pek bir şeyden korkmamak hissiz kılıyormuş insanı, boş bırakıyormuş. Hayatının uzunluğunu düşünmeden, bir şeyi beklemek ne kadar umutla dolduruyor insanı. Beklemek ne kadar zor oluyor, ne kadar bekleyebileceğini bildiğinde.

Küçük, parlak mavi bir gezegende yaşamak ve yaşarken bu kadar büyük şeylere tanık olmak şanslı hissettiriyor. Soluk siyah bir rengin içinde, küçücük bir yere sıkışıp kalmışken oradan da uzaklaşmak zorunda olmak ne kadar boktan. Yeni müzikler, sesler bazen duygularıyla oynar ya insanın, gaz gibi, uçmak gibi... Müzik dinlemekten keyif almayan biri zaten kabullenir ayrılığı.

Yeni bir şey denemek gibi keyif vereni yok, olmadı. Farklı bir şey yapmamanın, yapamıyor olmanın sıkıntısını yaşamadan, yaşamak ironik oluyor işte.

Yaşamak böyle bir şey mi? Ölmek böyle bir şey mi?

Kim yazıyor, kim söylüyor nasıl yaşanıp, nasıl ölüneceğini? Boktur neyin işte! Yanlışlanabilir bir şey bu!

Kendime Not: Bir ara üçlü denesene bunu! İlginç olacak...

Bunu Sen Halletsen!

2010-06-18T12:49:00.000+03:00

Pek kararlı attığım adımlarım bittiğinde, o emin tavrımın biraz yavşakça benden uzaklaşmış olduğunu görmek canımı sıktı... Aldırmadım, ne olabilir ki? Dünyada benim kadar kaygısızı azdır. Tüm yaptıklarını kuvvetli bir ön kabulle yapan bir insanın, tek yapması gereken şey beklemektir...

Neyse artık beklemek anlamsız, saatler kararsız gibi bir takım gereksiz şeyler düşündükten sonra, giydiğim t-shirt gibi şeyi çekiştirdim biraz... Boğazı temizleyen o öksürükten sonra yapılan her konuşma saçalak bir konuşmadır, biliyorum... Olsun! Bu saçalak konuşmalar, insana hayatının kalanında çok şey hatırlatır. Böyle öğrenir, büyür ve ölür insanlar...

Dedim ki, biraz meyilliyim. acaba ne yapsak?

Dedi ki, sen dur! ben her şeyi halledeceğim...

Yayın!

2010-06-14T13:11:00.002+03:00

Hem "Evet" Hem "Hayır"

2010-06-09T23:39:00.002+03:00

Bugün, teorisyen kişiliğim bir sınıflandırmayı daha kabullenmedi. Hemen burada bir yanlışlık olduğunu savunan "ben", yeni bir sınıflandırma ile durumu "benim" için daha anlaşılabilir hale getirmeye çalıştı. Gereksiz sorgulamanın, başı boş gözlemle birleştiği nokta hem eğlencelidir hem de bilime hizmet eder... Bu aralar neden böyle kabullerde bulunmaktayım, hiç bir fikrim yok... Sanırım sağda solda gördüğüm çok bilmiş insanlar yüzünden olsa gerek...

Hayatın soruları bitmez. Her tarafı soru dolu... Bu nedenle soruları sınıflandırmak gibi bir yola başvurmuşuz. Olmamış demiyorum ama bir yerde tıkırtı var sanki... Evet-Hayır soruları olarak bildiğimiz, cevabının "evet" ya da "hayır" olduğu sorular bana dün gece daha ilginç gelmeye başladı. Özellikle bu tarz soruların, hayatı bok ettiğine dair bambaşka teorimi daha sonra ele alacağım... -ya da almayacağım-

Bazı sorularımızın cevabı "evet" oluyor... Bu kafada olumlu bir şey gibi görünüyor değil mi? "Bacağını mı kırdın?", "evet"... hayır bu olmadı. "Yemek yer misin?", "evet" bak bu da olmadı... Bu durum "hayır" sorularında da karşımıza çıkıyor. Yalnız burada cevabı, "hayır" olması gerekirken "evet" dediğimiz ya da tam tersi durumlar başımıza bela olabiliyor. Bu teori tam bu noktada yalan söylemeyi kötüler... -Yalan söylemek kötüdür.-

Evet bir bok söylemiyormuş demek ki teorim... Hayır! Burası için söylememeli zaten...

Bazı "evet-hayır" soruları zaman içerisinde dönüşür. Bir zamanlar "evet" olanlar artık "hayır" olmuşlardır. O zamanlar "hayır" olanlarsa "evet" olmuştur. Bu durumda "evet-hayır" sorularını tekrar tekrar sormak gerekebilir insanlara... Ama ne kadar sorarsan sor, karşındaki insanı "evet" ya da "hayır" demeye yönlendirdiğin her soru, aslında cevabından emin olamayacağın bir sorudur...

Çünkü bu hayatta cevabı hem "evet" hem de "hayır" olan sorular vardır. Örnek! Geçtiğimiz günlerde, yağmur yemiş ve sıçana dönmüş bir vaziyette, açık havada arkadaşıyla konuşan gerizekalı insanın beyni ve sırtı tutulur. Ardından gelen gece, bir sportif olaya girer ve gayet koşar, atlar ve zıplar. Sonra yanında bulunan insana, "Sırtımın ağrısı, sızısı geçmiş... ama ya yarın daha beter olursa?" işte bu sorunun cevabı hem "evet" hem de "hayır"dır. "evet", o gece için ağrısı geçmiştir, "hayır" bir sonraki gün inim inim inleyeceksin be adam!

Bu boktan örnek ile açıklayamayacağım hem "evet" hem de "hayır" soruları, bu sınıflandırma içerisinde yerini bulamamıştır. Hemen kendimce dahil ettim ve kullanmaya başladım yeni sınıflandırmamı... Şimdi, benim için hem "evet" hem de "hayır" olan durumları inceliyorum. Çok fazlalar... Zamanında "evet" ya da "hayır" olan, öyle olduğunu düşündüğüm şeyler şimdi böyle... Ne fark ediyor? -Öyle deme! çok fark ediyor.-

Artık benim için çat çat "evet"ler ya da pat pat "hayır"lar bitmiştir. Yavşak bir mod olan hem "evet" hem de "hayır" olayı başlamıştır. Daha umutlu ve daha mutlu bir hayat için yeniden ve yeni bir yaklaşım geliştirmekteyim... Peki neden bu ihtiyaç? -öeeh! bokunu çıkartma!-

Artık neye "evet" ya da neye "hayır" demeyeceğimi biliyorum. Ben hepsine hem "evet" hem de "hayır" diyeceğim. Böyle sorular var hayatta! İnanmıyorsan dön bak, "evet"ler bok olmuş gitmiş, "hayır"lar bok olmuş gitmiş... ne "evet" ne "hayır"lar hala durmuyor mu? öyle bir şey işte...

Sadece cevaplar değil, sorularda öyle değil mi? "evet" ya da "hayır" demek zorunda bırakmadık mı insanları? Ayıp değil mi lan? Oysa ki, ne "evet" ne "hayır" daha kaygısız bir yaşamdır... Kabul, biraz muallaktır ama güzeldir...

*Ben Türkçe konuşamıyorum ve yazamıyorum... Bununla birlikte dil bilgisine hiç hakim değilim... Çok kötü bir şey be bu!

Sigorta

2010-06-08T11:13:00.002+03:00

Nefes alamamak mı? Yoksa nefes alırken acı çekmek mi sorusunu bugüne kadar kendime hiç sormamıştım. Acı çekmemek için nefes almamayı hiç denememiştim. Zormuş... Hatta hissettiğim bir acı yüzünden uyandığımı hatırlamıyorum bile... Her türlü yaşantıyı hayal etmeye çalışan biri olduğumu düşünerek hata etmişim, çünkü böyle yaşamak hayallerimin bile ötesinde, boktan bir şey...

Biraz korkutuyor bile... Ne kadar daha süreceğini bilmiyorum. Eğer bu süreyi bilseydim belki o kadar süre nefes almamayı denerdim. Ama bilmiyorum... Bu acının gösterdiği en belirgin kavram zaman oluyor sanırım. Kendisiyle daha ne kadar zaman geçireceğimi bilmiyorum. İstemediğin bir şeyle zaman geçirmek zorunda olmak bu kadar acı veriyor muydu? Bugüne kadar kaçabildiğim bir sürü şey var, peki bundan neden kaçamıyorum?

Çünkü tam sırtımda... Verebileceği en büyük acı bu değil sanırım. Muhtemelen daha fazlası için hazırlanırken, "acı eşiği" denen noktamı öğrenmeye çalışıyor. Bu acıya karşılık bir takas önerse, muhtemelen hemen kabul ederim. Ölmek nasıl bir şey bilmiyorum ama "beni öldürecek bu!" derken kendimi anlatamadığımı düşünmüyorum...

İşte sırtım böyle acıyor... Tutuldu sanırım!

Kendi dünyamda gerçekleştirdiğim sportif hareketlerin, bilgisayar başında durmamaya gösterdiğim gayretin hiç mi değeri yok lan? 27 saattir -yok lan 15- bilgisayarın başına oturmadığım halde, gün boyunca sağlıklı bir insanın atması gereken adım sayısını geçtiğim halde... bu ne lan? Neden sırtım bu kadar acıyor ve ben nefes alamıyorum?Neden kendi eksenim etrafımda, belimden kıvrılmadan belirli açılardan çok daha küçük hareketler yapmak zorunda kalıyorum?

Oysa ben, bu sabah buraya yazmak için harika bir şey bulmuştum... Nasıl yazacağımı not edip, yazmak için kendime bir zaman ayarlamıştım. O saatte, beni yerimden kıpırdatmayan bu acı ne lan!

Dün bir hayalim vardı... Hala var ama bu acı yüzünden o kadar iyimser düşünemediğimi fark ettim şu anda... Bir kelime vardı hayalimde. O kelimeyi söylediğinde, hemen tüm dertlerinin büyük bir kısmı çözülüyor ve yeniden başlıyorsun hayata... Hayal dünyası ya, her zaman o kadar karizmatik olmuyor kurduğun hayaller... Benim kelimem "sigorta". Şimdi içimden tekrarlıyorum, "sigorta", "sigorta" diye ama olmuyor... Zaten hayal ederken, sosyal devlet, sosyal güvenlik hatta yapı gibi temel bir unsuru bile gözardı etmiştim... O yüzden şimdi "ah" gibi şeyler diyebiliyorum...

Yağmurda ıslanmak ve o halde rüzgarda dolanmak iyi bir şey değilmiş... Terli terli su içmek gibi...

Ölüyorum... ahh!

Sigorta, sigorta, sigorta, sigorta....

"Oha, oha haa"

2010-06-08T02:28:00.000+03:00

Bugün çok uzun geçti ama şu geçtiğimiz yarım saatlik zaman diliminde başıma gelen şey "yuh" artık dedirtti. Aslında "oha, oha haa" dedim. -Bunu bir insan neden der?-

Bugünün yazılabilecek çok gözlemi var. Artık bende yavaş yavaş konu biriktiriyorum... -N'oluyor lan? Her gün yazacak mısın?- Neyse bakalım... -Tabii ki yazmayacaksın lan yavşak, kime artistleniyorsun?- Bu yaşadığım iç çatışma, sanırım anlatacağım olay yüzünden...

Şu ön bilgiyi vermem gerekir ki, insan kusursuz değildir. - hı? - İnsanlar bazı gereksiz kareleri çok yüksek çözünürlüklü bir şekilde kaydeder... sonra zaman zaman bu kaydettiği kareyi istediği anda tek tıkla ekrana getirir. Sonra tekrar geri gönderir. Çok kolaydır bu, diğer taraftan mavi ekran sebebidir. Çünkü bu dosya silinmeyen bir dosyadır, orada kalır... Öyle bir kare işte, gitmeyen..

O an çok kuvvetli bir şey yaşandığı için mi öyle kareler kalır insanların aklında? Sen bile şu anda "hayır" dedin. - "hayır" de ve devam et!- Saçma sapan karelerde kalmıştır orada, öyle kuvvetli yaşanamayacak cinsten. Bir çizgi film karesi mesela... Çok kuvvetli, şiddetli yaşanan anlar mıydı? Bilmiyorum...

Benim için mavi ekran sebebiyeti, çok yüksek çözünürlüğe sahip ve hiç silinemeyen karelerimden biri, bir çizgi film karesi. Yıllardır her çizgi film konuşmasında, sanki ara bellekteymişcesine hızla gözümün önüne gelen bu kareyi anlatırım insanlara. O karede olan her detayı anlatırım insanlara... Bir kareyi o kadar uzun anlatabilir mi kimse? İşte o kadar net kareler bunlar...

Her anlatışımın sonunda, umutsuzca "acaba hatırlayan var mıdır? adını söyleyen olacak mı?" diye düşünürüm. bu kareye benzer hatıraları anlatır kimileri, ama ben ismini bilmediğim bir çizgi filmin ismini nasıl arıyorum? - ne saçma bir yumurta bu böyle - Neyse, zaten yıllar boyu bu çizgi filmin izine hiç rastlamadım. Ama her zaman anlattım durdum... "Bulsam, anında izlerim." adamdım ben... öyleydim...

İşte bugün eve gelip, e-postalarıma bakarken birden, konusu . " ......... bu tam senlik! hepsini izlersin :)" başlık bir e-posta gördüm. Hemen açıp baktım, içerisinde bir link var... Tıkladım gittim, bir sitenin en iyi 90 çizgi film sıralaması... Evet bu tam benlik... Kesin hepsine tek tek bakar ve "izleyebilirim" dediklerimi not ederdim. Öyle yaptım zaten.

Bunu yapmaya başlarken aniden karşıma bir fotoğraf geldi. 87. sırada olan çizgi filme ait resim, benim kare... İşte mavi ekran! Bu sefer o kareyi, çok hızlı ve çok net gözümün önüne getirmişti benim işlemci... Hatta bilgisayarın içine sokmuştu. Durup kendimi kontrol ettikten sonra, işte "oha, oha haa" dedim. - sence haksız mıyım böyle bir şey söylemekte? pis! devam et hadi...-

Neden bir kare olarak kalmış bu çizgi film hemen anlaşıldı. Çünkü 1966 - 1968 yılları arasında yayınlanmış. O zamanlar ben yoktum bu dünyada... Neyse ki, televizyonculuk anlayışı dediğimiz şey televizyonla beraber gezen bir şey değil... 80'ler gibi yayınlanmış bir ara. O zamanlardan kalan bir kare işte...

Sonunda adını bile öğrendim. Daha önce söylenmiş miydi? Hatırlamıyorum... Bir çok kez, bu tarz çizgi filmlerin listesine bakmıştım... Yok! beni zaten sadece o kare inandırabilirdi...

Adını söylemeyeceğim... -hı?- Evet, adını söylemeyeceğim... "Acaba izlesem mi?" "Yoksa böyle kalsa mı?" gibi sorular geçiyor aklımdan... ama...

From: fitifitifitifiti@fitifiti.fit
To: titititititi@titititi.ti
Date: Tue, 8 Jun 2010
Subject: " ......... bu tam senlik! hepsini izlersin :)"

Who's Spider is That?

2010-06-07T10:53:00.003+03:00

Okumak için biraz gayret...

Aslında X,Y ve Z

2010-06-07T01:30:00.003+03:00

Kardeşlerim... (brodırs en sistırs)

Birazdan yazacaklarımla ilgili hayatım boyunca hiç doğru bir şey yapmadım. ama bu demek değildir ki, söylediklerim yanlış şeylerdir. Bu konuda bana inanmanızı beklemeyeceğim. Bu kendine edilen itirafın vücuda gelip insanlığa seslendiği andır...

İnsanların paralel bir evrimden geçtiğine dair gereksiz bir teorim var. Bu nedenle farklı kafalarda yaşamaktayız. Ama bu yaşantılar birbirlerine o kadar özenir ki, bazı kısımlarını alıp kullanmaya başlarız. Bir zamanlar insanların (buralarda) neden "Benimle çıkar mısın?" sorusunu kullandığını analiz etmiştim. Doğru bir analiz olduğunu düşündüm. İnsan öyle duygusal buhranlar yaşarken çok şey ifade etmesi gerekir ve o kadar şeyi ifade etmektense, özet bir soru ile bu yükten kendini kurtarır ve gayet sonuca odaklı bir şey yaptığını düşünür. Bu yanlış bir analizdir ve kafa olarak bunu anlamaya uygun değiliz.

Öğrenme böyle bir şey ya... Durmuyor kafanın kıvrımları... Gayet ihraç edilmiş bir şeyi, o kadar yanlış kullanıyoruz ki!

Sen git adamların "date" dedikleri şeyi al, sonra hiç öyle olmayan bir yerde kullan. Malangoz olursun vallahi. sakın, ama sakın...

"Date" denilen şey işte bu çıkma anlamında kullanılan, aslında bir yere çıkmayı ifade eder. Biri ile buluşur yemeğe gidersin, sinema, tiyatro gibi hareketlere katılırsın, bir yerde içersin. Karşında bulunan insanla vakit geçirip, keyif durumuna bakarsın. Bu eylemin sonunda öpüşür ya da selam edersin. İlk izlenim denen şey bu kadar çabuk edinilebilir mi bilinmez ama "date" denen şey böyle bir şeydir. Çok uzun olmayan bir zaman aralığında, -1 gün hadi bilemedin 2 olsun- bir karar vermeni sağlayacak etkinlikler bütünü olarak gayet tanım cümlesi ile anlatılabilir burası. Öyle yaptım...

İşte bu kafa pek bizlik bir şey değil. Biz duygularımızı ifade ederken o kadar yavaşız ki, bazılarımız bu esnada ölmüştür. Leyla ile Ferhat ya da Mecnun ile Şirin... Ne gerek var arkadaşım o kadar uzatmaya, bu ne kararsızlık diyemeyeceğim. İnsanlar birbirleri ile vakit geçiremedikleri için kararsız kalmış ve sonra bu kararı veremeden öldükleri için efsane olmuşlar. Tabii bu durumu fırsat bulan başarısız insanlar -kendimi seve seve dahil ederim bu gruba- "o aşk ona değil lan, o aşk derbeder olup sürünmeye sevda" diyerek tutarlı görünmeye çalışmışlardır. Bu çalışmanın çok iyi bir çıkış noktası olduğunu söyler ve geçerim.

Şimdi bu iki farklı olayı harmanlayan en asil duyguların insanı, biri ile tanışır, konuşur... Sekiz kere sinemaya giderler, dört kere yemeğe çıkarlar, 1392 kısa mesaj gönderirler -harflerle yazmaya bile üşenirsin o sayıyı- defalarca pokemonlaşırlar... Sonra biri çıkar ve şunu der, "benimle çıkar mısın?" -bunu elinden geldiğince güzel yapar üstelik- afedersin bok! ama o soru için biraz geç kalınmıştır. Orayı geçmişsin hey! Oralar bitti!

Maalesef bu durum, farklı coğrafyalarda yaşayan insanların farklı kafalarının birbirine karışmasıdır. Sonra olur ya da olmaz... Zaten hep olmasa bu teoriyle tarihe geçer, kitap yazar, zengin olurdum...

O soru ile "ergen sorusu" diyerek geyik yapmaktan vazgeçeli bir süre geçmişti... Ama tekrar bu soru ile hesaplaşmak gerektiğini gördüm ve derin analizlerim sonucu bu noktaya vardım...

Eğer yukarıda verilen sayılarda, benzer etkinlikler yapıyorsanız... Şimdi düşündüm de, yok yok... Neyse sallayalım gitsin...

Daha matematiksel olarak şu şekilde ifade edelim; (alıntıdır...)

Bir kişinin mutluluğu X, diğer kişinin mutluluğu Y olsun. Beraber olduklarında mutluluklarına Z diyelim...

Eğer, Z büyüktür X ve Y ise tamam.
Z büyüktür X ama küçüktür Y ise ya da Z küçüktür X ama büyüktür Y ise, orada bir sorun vardır.
Z hem X hem de Y'den küçük ise, ne yapıyorsunuz lan!

O kadar düşünmek mi? Heh!

*Bu konuda yapılan her derin analiz, bir gün gülmek için yapılmış demektir... Çünkü hayat izlediğin en ilginç yeşilçam fiminden bile daha ilginçtir.

Yalnız

2010-06-05T14:49:00.002+03:00

Yalnız, orta yaşlarına gelirken, o yaşların dinginliğinde, dünyaya isyan etmeye kalkmış yanlış bir insandı. Yalnız, bir gününü diğer gününden ayırmak için saat ya da güneşi değil, kafasını kullanırdı. Yalnız, aslında yalnız olduğunu düşünmeyen ama bu biçimi anlamamış bir insandı.

Yalnız, iyi müzik dinler, keyifli vakit geçirirdi. Yalnız insanları unutmaz ama insanlar yalnızı hatırlamayabilirdi. Yalnız bunu hiç önemsemez çünkü, karmaşanın orta yerinde olsa bile her şeyi çok basit anlar, o kadar basit anlatırdı.

Yalnız, yalnız yapılabilecek her şeyden çok keyif alır. Durumun niteliği ne olursa olsun, her zaman bir bahanesi olurdu. Bu durumun kendisini hiç sevmeyen Yalnız, içten içe bu bahanelerini çok severdi. O bahaneler, Yalnız için dünyanın değerli varlıkları arasında oldu hep...

Yalnız kavga edemezdi. Kavga Yalnız için öyle anlamsızdı ki... Bu yüzden Yalnız bir çok şey yapmıştı. Durup baktığında, yapmak istemediği şeyleri bile, kavga etmemek için yapmıştı. Oysa Yalnız, korkak olmak ne demek bilmiyordu. Yalnız'ın tek korktuğu şey bir gün gerçekten kalabalığın içine düşmekti...

Yalnız, kendini tanıyan bir insandı. Biri ile karşılaştığında, o kişinin karmaşasını hemen görürdü. Bunu da hiç sevmezdi Yalnız. Çünkü bu gördüğü karmaşaya dalıp, elinden geleni yapmaya çalışırdı. O yüzden Yalnız'ın çok fazla ilişkisi olurdu. Her birinde kendine "artık bunu yapma!" dese bile Yalnız duramazdı. Her boka burnunu sokan, ama orada olmayan insandı Yalnız.

Yalnız, çok iyi izlerdi. İzlerken keyif alırdı. İzlediği şeyin dengesi bozulduğunda yardım ederdi Yalnız. Bilirdi bir şeyin olmasına izin verirse, başka bir şeyin olmamasına neden olurdu. Bu evren, Yalnız ile böyle bir iletişim içindeydi. Yalnız, hem kendisi için hem de dünya için önemliydi.

Yalnız, iyi bir hayat için güzel hatalar yapmaktan hiç çekinmedi. Okulu ve okumakla ilgili her şeyi yapmaya çalıştı. Sonunda sigortalı bir iş buldu Yalnız. Girilmemesi gereken çarkların hepsini uzaktan izleyen Yalnız, içine daldığı bu dünyayı değiştirmeye kalktı.

Yalnız, neyi yapıp neyi yapamayacağını bilen biriydi. Bu yüzden hep yapamayacağı şeyleri, başka nasıl yaparım diye düşünürdü. Ama yapabileceği şeyler için bunu hiç yapmazdı. O yüzden Yalnız, yapabileceklerini yapamayan ama yapamayacakları için kafasını sallayan bir insandı. Yalnız, bunun farkında olduğu halde bunu yapmaktan geri adım atmamış bir yıldızdı.

Yalnız, hayatı boyunca hep birilerinin yıldızıydı. İlkokula giderken, yaptığı resimlerde çimenleri tek tek çizen insandı Yalnız. Yalnız, basketbol oynarken, futbol topuna kafa atabilen bir insandı. Peki ne oldu Yalnız'a?

Yalnız, hayatı boyunca hiç yalnız kalamadı. Hep birilerinin arasında sıkışıp, hep aralardan sıyrılmaya çalıştı. Sonunda öyle kıvrak bir insan haline geldi ki... Kıvrıla kıvrıla akan bir dereye dönüştü. Bu küçük dere, kıvraklığının kendi doğasından olduğunu düşünürken fark etti yanında duran dağları... Aslında Yalnız'a şeklini veren kendisi değildi... Yalnız bunu gördüğünde, sabitti.

Yalnız'ın yaşadığı dünyada da sabit olmak en yanlış şeydi. Bu yüzden yaptığı hatanın farkına vardığında çoktan sabitlenmişti bir yerlere...

Ama hayat, Yalnız için bile adaletli olunması gereken bir yerdi. Bu yüzden Yalnız'ın karşısına ben çıktım.

Ne istediğini bilmeme rağmen, sordum. Bildiğim cevabı almama rağmen, bilmiyormuş gibi yaptım. Yalnız hala sabit, Yalnız hala fark eder bir halde...

Hani ben çıkmıştım karşısına? Nerede adil olan?

Bitiş için alternatif iki cümle...

"Alternatif Cümle-1"
Evet, Yalnız için karşılaşma adil bir şeydi. Benim yaptığım şey gayet adildi. Yalnız'ı fark ettiği şeyle bırakmak...

"Alternatif Cümle-2"
Evet, hayat adil olabilir ama insanlar değildir. Öğrenmeleri gereken tek şey adil olmaktır...

Şekil

2010-06-04T23:04:00.000+03:00

Yine şeklini değiştirmiş bu blog... Ne alıp veremediği varsa kendisiyle?

Biraz çakma olmuş zaten, yanda bulunan sosyal medya ikonları genelde ana sayfaya gidiyor. Bir tane twikker bir tane de formspring linki çalışmakta. Rss tamam gibi...

Ama bir şeyler olmamış sanki. Rengi mi, banner mı? Bilemedim. Daha geniş bir zamanda blog son değişikliğini yaşayacak. Geçici arayüzle devam etmenizi ve çok karıştırmamanızı tavsiye ediyoruz...

Çoğul çoğul konuşup, kurumsallaşmaya çalışıyorum. Bir boka benzemiyor...

Büyük Kurgu - Double the Action, Triple the Excitement - One Man.. Yeter Lan!

2010-06-04T14:57:00.003+03:00

Hayatımın bir kısmı kendimize oyunlar bulmakla geçti. Bu konuda elverişli bir ortamda büyüdüğümü söyleyebilirim. Ağaç yaşken eğilir efekti diyemem ama zaman içinde, kendimiz için yaptığımız bu oyunlar bizi biraz eğmiş olsa gerek... Bu oyunlara beraber kafa patlattığım arkadaşımın yüzünü pek hatırlıyorum, şu an için sadece telefonla görüşebilirim... -ama ben görüşmeyecektim, kurgu böyleydi-

Bu çocukluk hareketleri, büyüdükçe orantısız bir şekilde evrildi. Artık yapılan, yapılmış, yapılabilecek ve kendi kurguladığım tüm oyunların oyuncusu olarak kabul ediyordum kendimi... hala öyle bir iddia var bir kenarda ama şu sıralar biraz kurgusal hatalar yapmaktayım...

Kimilerinin sosyal deney dediği, benim henüz bir isim bulamadığım, "küçük kurgular diyelim" o küçük kurgular, kimi zaman çok keyifli, kimi zaman çok anlamsız olabiliyordu. Tabii her zaman adil olması gerekiyor. Çünkü bu küçük kurgular, büyük şeylere neden olabiliyor... Genelde dinlenmekten keyif duyulan ama her hikayesinden şüphe edilen insan olarak görülmek, kendini anlatma ihtiyacı doğuruyor beyin denen kıvrımsalda...

Hayatım boyunca neden bunları yaptığımı kimseye anlatamadım. Gidip bir nedenden dolayı biriyle altı ay geçirmeme, acil servislere nedensiz bu kadar uğramama, bankadan bankaya hiç bir işlem yapmadan dolaşmama, bir gün otobüse binip gitmeme "anlam verebilenler", "veremeyenler"... "farkında olmayanlar"... gibi bir takım değerler var burada işte...

Bu yüzden bu hareketleri nedensiz yapmaya ama sonunda insanlara neden bunları yaptığımı anlatmaya karar verdim. Bu hayatımın en büyük "küçük kurgusu" olacaktı. Hala olabilir.. Hala hepimizin hayatının en büyük "küçük kurgusu" bu olabilir. Büyük patlama... Büyük Hadron Çarpıştırıcısı...

İnsanlara tüm bunları öldükten sonra anlatmaya karar verdim. Benim için önemli bazı insanlardan küçük isteklerim oldu. Bir nevi vasiyet olan bu istekler, insanları üzmemiştir diye düşünüyorum. Çünkü bu istekler çok anlamlı parçalar değil... Ama tek başlarına öyle değil gibiler...

Mesela okuduğun blog, bu kurgunun çok uzun zamandır bir parçası. Okuduklarından emin olduğum -tüm yazıları değil sanırım-, okumasalar bile arada girip burada bir tür yazıya bakan iki kişi var. -Selamlar! Bu değil o mesaj- Uygun zaman geldiğinde bu bloga benden başka ulaşabilecek bir insan daha var, ki o kişinin elinde de benim buraya yazmasını istediğim bir kaç şey var... O iki kişinin beklediği bu mesajlardan sonra, aramaları gereken ve okumaları gereken başka bir şeyler var... var var işte..

Şimdi burası çakma "sonu şaşırtan" filmler gibi olmuş... Evet kabul ediyorum, zaten öyle olmasın, daha bir komediye çalsın diye oldukça eğlenceli planlıyordum kurguyu... Derken ilahi komedya...

Neyse konumuz hiç bu değil... Hazırladığım mesajlar, yazılar, kutular ve kurmaya çalıştığım ikili ilişkiler o kadar karmaşık ki ben ölürsem ne bok yersiniz inanın hiç bir fikrim yok... Zaten daha öncesinde kurgunun bazı noktalarında mesaj kaymaları ve kopukluklar gözüme çarpmıştı... Fakat bundan emin olduğum an, hemen dolabın arkasında, bana ait olan yan daireye açılan gizli kapıya koştum. Üzerinde çalıştığım bu kocaman kurgunun, binlerce sayfa kağıt, ip, raptiye, işaretlemek için renkli şeyler ve fotoğraflarla dolu olduğunu düşünün. Burası size "katli hep yanlış arayan polis"li filmleri andırmış olabilir. Olsun... Aynen öyle..

Çalışmalarımı tekrar gözden geçirdiğimde çok önemli bir kaç hata yaptığımı fark ettim. Bıraktığım mesajların bazıları periyodik olarak kendini sonsuza kadar tekrar edecekler. Orada param param paradokslar oluşturmuşum, haberim yok! (Böyle film var mı lan? Yoksa çekebilirsin... zengin olabilirsin..)

Sende biliyorsun ki... bir insan, dünyanın her hangi bir yerinde bulunan başka bir insana dört tanıdık ile ulaşabiliyormuş. Ben böyle ete göte gelmeyen teorileri severim ama... bu ne! İşte bu durum, benim kurgumu iyice içinden çıkılmaz bir hale getirdi. Kurgunun içine, ölmeden önce kendim için bir şeyler karıştırmışım... madem dört insan kadar yakınım neden olmasın filan... İhtiras işte ne yapalım...

Şimdilik kurgunun hatalarını temizliyorum. Ölmeden tekrar işler hale getirebilirsem olur, olmazsa ben öldükten sonra insanlar gerçekten anlamsız bir takım hareketler yapar... sanırım bu anlamsızlıkları benim için yaparlar... Ben çok eğlenirim öyle bir durumda, o anlamsızlıkları yapanlar da eğlenirse kurgunun doğası ortaya çıkmış olur. Ama bunu şansa bırakmayacağım...

Hey okuyan! Bu mesaj o mesaj değil... Sakın arama! Sonra kurguyu, yanlış bir yerden tetiklersin... çok acayip sıçarım... hepimiz öyle..

33651*1 579148 6118694 171 236*6 3343*6 63 8* 5767691 75412*694276
57 599551 61114 99718 82534 7*2*6

heh..

Denize Kaçan Top

2010-06-04T07:23:00.003+03:00

Yine saat sabah saatlerinden birini gösteriyor. Neden uyumadığımı soruyorum kendi kendime... Bunun bende bir cevabı var ama sende asla olmayacak. Çünkü gayet uyumuş, sabahın köründe kalkmış ve yazıyor olabilirim. Ama değilim... Sabaha kadar oturdum... Ne var bunda?

Bugün gördüğüm bir şeyi yazmak için telefonuma not ettim. Hatırlatma saatini 03:30'a kurdum ki ancak eve dönerim diye... Yok arkadaş, olmadı... Kaç gündür evde kapalı halde kalmanın acısını kamusal alanda çıkardım ya.. ben ona yanıyorum, sana ne oluyor?

Hayır, hayır... Bugün öyle bir yere gittim ki... Ben anlatamam... Gitmek ve bir kere görmek lazım... Ne derdin varsa %50'sinden kurtulacağına garanti veriyorum. Kurtulamazsan gel beni bul... Nereye mi gideceksin? Yine gel beni bul...

Neyse konumuz hiç bunlar değil... Bugün büyük şehir belediyemin vapurunda yolculuk yaparken ne göreyim? Ne göreyim! Bir tane top tek başına yanaşmış Haydarpaşa limanına... Kim bilir kim, nerede denize düşürdü topunu...

Bir an o topu kurtarmak, atlayıp suya çekip çıkarmak istedim. Ama sahibi kim? Sahibi var mı? Belki kendi başına bir özgürlük yolculuğuna çıkmıştır... Olur mu? Olur...

Eski hatıralar sardı dört bir yanımı... Hemen zamanında denize kaçırdığım toplar geldi aklıma... Hemen arkasından seri kulaçlar ile topa ulaşma çabası... Genelde başarısızlıkla sonuçlanan bu denemeler bana bir şey öğretmeyi başardı....

Gitmeye karar verdiyse insan gitmiştir... ya da eninde sonunda gidecektir. Arkasından yüzmek, anlamsız kulaçlar atmak neye yarar? sana sormadım kendime sordum ben bu soruyu.. sen ne yaparsan yap bana ne?

Kimi zaman biri bulur o topu ve kıyıya kadar getirir.... Kimi zaman bir başkası sahiplenir o topu, topta o başkasını. Artık senin değildir o ve bir başkası kendininmiş gibi davranır ona... Ama asıl yaralayan, o topun da o kişinin gibi davranmasıdır. Oysa bir gün yine kaçacak...

Akıntı nereye sürüklerse oraya gidecektir. Ne bir liman, ne bir koy, ne bir alüvyonlu toprak onu tutamaz. Çünkü o sürüklenen, aslında akıntının kendisine açıktır ve öyle devam edecektir onunla birlikte... Hiç bir zaman sahibi olmayacak bir top olarak dolanmak istemektir belki niyeti...

Sana ne? Senin mi o? Kim seni sahip ya da efendi yapan?

Ama dur... Sen bir konuda haklısın.

Denize kaçan o top ne düşünüyorsa düşünsün, senin tek üzüntün aslında o topun gitmesidir. Yarın alacağın başka bir top ya da denizde oynanacak bir araç, o giden topu mis gibi unutturacaktır. Rengini, desenini bile hatırlamayacaksın. ama hatırlayacağın şey, neden o topa tekrar ulaşmak için daha uzağa yüzemediğin olacaktır. İşte bu üzer...

Burada uzağa yüzerken bir daha geri dönenemek ya da o topa ulaşıp birlikte geri dönmek arasında çok ince bir çizgi var... İşte o çizgi var ya...

Tabii ki o espriyi yapmayacağım ama kime* girsin...

Dikkat et o çizgiye... Kendini zayi etme... Gereksiz hareketlerden kaçın ama o denize kaçırdığın top için asla elimden geleni yapmamıştım deme....

Bugün denize kaçmış o topa bakınca tüm bunlar aklıma geldi... ve sonra "ehh" dedim ve gitti...

Ters Durak

2010-06-02T01:59:00.003+03:00

Genelde salı akşamları 24:00-01:00 saatleri arasında maç yapmaya giderim. Bugün bir aksilik maç saati değişmiş ve 23:00-24:00 saatlerine alınmış. Bu saatler arasında maç yapmanın bir başka yorgunluğu oluyormuş. Maçtan sonra eve doğru yola çıktık. Tam evin önüne gelmiştim ki, mahallenin en sevdiğim iki figürünü yan yana gördüm.

Bizim bakkal ve manav...

Bakkalımız, bakkalını kapatmış ve manavın yanına gelmişti. Gün sonu geyiği yapılıyordu sanırım. Eve doğru yürürken selamı verip dikildik yanlarına. Başladık mahalle gündemine... Geçen gün buralarda dolanan bir kaç hırsızdan bahsediliyor. Gayet şık giyimli ve bir "cip"le gezen bu hırsızlar geçen gün bir arabanın camını "patlatmışlar." Yani baya cipi patlatmışlar, havaya uçurmuşlar tadında bir heyecanı var hikayenin. Neyse ki bizim bakkal hemen gidip olaya müdahale etmiş, bağırmış, çağırmış ve hırsızlar kaçmış. "Üzerinden yorganı alırlar vallahi" diye devam eden bu geyiğin, aslında sadece bir "tampon konu" olduğunu hepimiz biliyorduk.

Çünkü bu aralar mahallede çok ilginç bir olay yaşandı. Tüm mahalle hala bu olayı şaşkınlıkla izliyor. Mesela ben her sabah şaşırıp, baya baya gülüyorum. Açılması kaçınılmaz konu hakkında, daha önce biz geyiğimizi yapmıştık. Ee haliyle bizim bakkal ve manavda bu olayı konuşmuştu. Hepimizin söyleyeceği bir şey vardı... Ama ilk şeyi kim söyleyecekti... Derken, "büyüklere saygı" kuşağından esintiler ile şu cümle geldi ortama...

"İyi de abi, şu durağı ne yapacağız?"

Çok ortaya, tam hedefe yönelen bu cümlenin ardından "durak" mevzusu ele alındı. "Abi bu durak neden ters?" sorusuna hemen "durak değil, yol ters" cevabı gelince, anladık ki bu "durak" ele alınmış.

Evet arkadaşım, bizim mahalleye durağı ters taktılar!

Eğer o durakta bir insan, durması gerektiği gibi duracak olursa, otobüsler arkasından geçip gider... Arka taraftaki binayı izlemen gerekiyor o durakta. Çünkü durman gereken yön o tarafa doğru... ve ben bir durağın ters montaj edilmesine bizzat tanık oldum...

Nasıl mı tanık oldum? Evet, sabah uyanmıştım. Ödevim vardı da!... Bugün erkenden çalışmaya başlarsam güzel olur diye düşünürken, gidip elimi yüzümü yıkadım. Sabunu nasıl o kadar köpüklü hale getirdim bilmiyorum ama gözüm yana yana havluya yapışıverdim. Sonra mutfağa gidip biraz su ısıtıp, kahve için hazırlıklar... Bir ara salona doğru ilerleyip, camdan dışarı boş bir bakış attım. O boş bakış bir anda, bir detayı yakalamama neden oldu. Evin dibine bir durak yapılıyor... Durağın parçaları indirilmiş ama ters bir şekilde duruyor... "Heralde çevirecekler" diyerek, gidip kahvemi aldım. Odaya doğru gidip, masaya oturduğumda dışarıdan bir ses geldi. Camdan gidip bir daha baktım, adamlar baya yere sabitliyorlar parçayı... Burada kendi kendime ne dediğimi hatırlamıyorum...

Akşam durağı o şekilde, yola küskün görünce... İnanılmaz bir duygu... Baya evin önünde ters duran bir durak var. İki gün önce o yolun tam karşısına benzer bir durak yapılmıştı. O durak için her şey yolundaydı... ama bu durak?

Sonra bakkal birden, "Hayır! Yol ters değil... Orada sensör var, otobüs gelince açılıyor böyle." deyiverdi. (Tabii ki elleri birleştirip açma hareketiyle birlikte.) Sonra, "yok abi, diğer durağa baka baka yapmışlar" mı ararsın, "ya zaten buradan sekiz saatte bir otobüs geçiyor ki" mi ararsın... Her şey orada... İnanılmaz bir şey...

Keyifli keyifli güldükten sonra, "haydi iyi geceler" diyerek ayrıldık. Apartmanın kapısından girerken, başka bir muhabbete geçmişlerdi bile...

Eve girip biraz mal şeklinde yatıp dinlendikten sonra, açıp bilgisayarı bunu yazmam gerektiğini düşündüm. Adamlar ters bir durak monte ettiler. Hiç kimse mi aramadı bu belediyeyi? Hiç kimse mi söylemedi, "lan bu ters, gelin düzeltin" diye... Hayır! Kimse yapmadı.

Çünkü mahallede ters bir "durak" var ve bu konuşmak için keyifli bir şey... "Neden arada birileri böyle şeyler yapmaz ki!" derdim... Demek ki yapıyor birileri... Peki bu yapanlar, insanlara konuşacak keyifli bir şey vermek için mi yapıyorlar bunu?

Cevabın "evet, öyle yapıyorlar" ise... Şunu derim, "Bu hayatta seni düşünen birileri var. Ne güzel! Uzak ama güzel..."

Cevabın "hayır lan! ne alakası var, bilmediklerinden öyle o..." ise... İşte onu diyorum ya, "burada sihir var..."

Ben durağa bakmaya gidiyorum...

Ne Yapıyorsun Sen?

2010-06-01T12:23:00.000+03:00

Ne yapıyorum ben?

Çok Açık

2010-05-29T13:22:00.000+03:00

Ne güzel istediğin zaman görünmez olmak. Sonra birden ortaya çıkıp, tekrar kaybolmak. Sonra hiç tanınmayacak bir halde gelip, tekrar bulaşmak. Gitmek ve sonra başka bir şekilde tekrar ortaya çıkmak... Bu çok uzun zamandır böyle buralarda, internet işte...

Böyle şeyleri çok seven bünyeler için www.whatismyip.com

Burası anlamlı olmayan bir blog. Buna rağmen çok şey birbirine bağlanmış ve ulaşılabilir kılınmış. Açık olmanın gerekmediği sularda dolanan bir blog için gereksiz derecede görünür olmuş...

Yeni blogumu senin kadar çok sevmeyeceğim sanırım...

Arada karalamaya geleceğim...